I OSK 1278/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia NSA Marzenna Linska–Wawrzon sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) Protokolant asystent sędziego Dorota Chromicka po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 754/10 w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 754/10 oddalił skargę M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Drawsko Pomorskie z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] w sprawie przekształcenia prawa współużytkowania wieczystego gruntu położonego w Drawsku Pom. przy ul. [...], oznaczonego jako dz. nr [...], obręb [...] o łącznej pow. 0,1591 ha, w prawo własności, na rzecz dotychczasowych współużytkowników wieczystych ww. działki tj. H. S. i E. S. co do ½ części oraz Z. P. i S. P. co do ½ części. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał następujący stan faktyczny i prawny: Wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2010 r. M. A. i K. J. wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Drawsko Pomorskie z dnia [...] marca 1999 r. przekształcającej prawo współużytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu w prawo własności, wskazując że decyzja ta narusza prawo własności osób trzecich, tj. pozbawia dostępu do drogi publicznej, urządzeń technicznych oraz narusza prawo do dysponowania nieruchomością. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., na podstawie art. 157 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływana dalej jako "kpa", odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 1999 r. Organ wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby wnioskodawcy byli stronami postępowania zakończonego decyzją dotyczącą przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności działki nr [...]. Wnioskodawcy, jako właściciele działki sąsiedniej nr [...], nie mają interesu prawnego lub obowiązku, o którym orzeka się w drodze decyzji, a tym samym nie spełniają przesłanek z art. 28 kpa. Nie mając natomiast przymiotu strony w postępowaniu zwykłym zakończonym ww. decyzją, nie są również stronami postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Organ wskazał przy tym, że interesu prawnego nie można mylić z interesem faktycznym. Interes prawny wynika bowiem z określonego przepisu prawa odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Wobec powyższego organ uznał, że skutki ewentualnego stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji nie dotyczą chronionego prawem interesu wnioskodawców jako właścicieli innej działki o nr [...], gdyż przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności dokonane zostało w odniesieniu do działki nr [...] na rzecz jej współużytkowników wieczystych. Kolegium stwierdziło również, że nie zachodzą podstawy do wszczęcia postępowania nadzorczego z urzędu. Po rozpatrzeniu wniosku M. A. i K. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. Organ podkreślił, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest postępowaniem szczególnym, które wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wnioskodawcy nie byli natomiast stronami w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] marca 1999 r. Wprawdzie w ramach postępowania nadzwyczajnego mogą wystąpić również inne strony prócz tych, które brały udział w postępowaniu zwykłym, jednak osoby takie muszą wykazać swój interes prawny w unieważnieniu takiej decyzji. Organ prowadzący postępowanie nieważnościowe winien zatem zawsze ustalić, czy podmiot występujący z wnioskiem o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego ma interes prawny w podważeniu decyzji. Dokonując takiej oceny w niniejszym postępowaniu organ uznał, że wnioskodawcy nie mając przymiotu strony zarówno w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] marca 1999 r., również nie są stronami w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, gdyż nie wykazali istnienia swojego interesu prawnego lub obowiązku. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, uzupełnioną pismem z dnia 12 stycznia 2011 r., wniosła M. A., reprezentowana przez kuratora A. J., wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca wskazała, że organ nie przeanalizował całego materiału dowodowego od momentu podziału działki nr [...] i przekształcenia prawa użytkowania wieczystego, do obecnego stanu faktycznego i prawnego. Powyższe skutkowało przyjęciem, że skarżąca nie posiada w niniejszej sprawie interesu prawnego, gdyż nie była stroną decyzji podziałowej i decyzji dotyczącej zniesienia współwłasności. Dokonany podział i zniesienie współwłasności użytkowania wieczystego z pominięciem właściciela działki [...] spowodowały brak możliwości dokonywania przeglądów technicznych, napraw i obsługi budynku położonego na działce nr [...] oraz dostępu do drogi publicznej - ul. [...]. Skarżąca podniosła, że poprzedni, jak i obecny właściciel działki [...], korzystali z dojazdu przez działkę [...], która powstała w wyniku podziału działki [...], od prawie 20 lat. Zdaniem skarżącej, organ nie przeanalizował zatem wpływu zaskarżonych decyzji na otoczenie, w tym na nieruchomości sąsiednie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę M. A. wskazał, że stroną postępowania nadzwyczajnego, jest nie tylko strona postępowania zwyczajnego, ale każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie nadzwyczajne. Przy czym wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji skutecznie może złożyć podmiot, jeżeli z przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zwykłego wynika, że ma on w tym postępowaniu interes prawny. Materialnoprawną podstawę decyzji z dnia [...] marca 1999 r. stanowią przepisy ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. Nr 123, poz. 781 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa". Postępowanie zakończone ww. decyzją zostało wszczęte na wniosek współużytkowników wieczystych działki gruntu nr [...], którym przepisy powołanej ustawy przyznały uprawnienie, po spełnieniu określonych ustawą przesłanek, do wystąpienia o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej działki. Tym samym podmiotami legitymowanymi do żądania wszczęcia postępowania w ww. sprawie byli wyłącznie współużytkownicy wieczyści działki nr [...] tj. E. i H. S. oraz S. i Z. P. M. A. nie była natomiast ani właścicielem, ani użytkownikiem wieczystym działki [...], a tym samym nie miała przymiotu strony w tym postępowaniu. Ponadto, w świetle przepisów ustawy z dnia 4 września 1997 r. nie może być uznana za stronę postępowania o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości osoba, która ma tytuł do innej, sąsiedniej działki. Udział w takim postępowaniu jest bowiem uprawnieniem związanym z prawem do nieruchomości. Tym samym za nietrafny Sąd uznał pogląd skarżącej, że posiada ona interes prawny do występowania w sprawie, jako właściciel działki [...], sąsiadującej z działką [...], której dotyczy decyzja o przekształceniu. Jako niesłuszne Sąd uznał również twierdzenie skarżącej, że jej interes prawny wynika z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), albowiem przepisy te nie miały zastosowania w sprawie dotyczącej przekształcenia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości w prawo własności. Wobec powyższego organ nadzoru prawidłowo uznał, że skarżąca nie posiadała interesu prawnego w niniejszym postępowaniu, bowiem unieważnienie decyzji z dnia [...] marca 1999 r. nie wpłynęłoby w żaden sposób na sytuację prawną skarżącej. Sąd wskazał jednocześnie, że nie dopatrzył się naruszenia przepisów innych ustaw, o których mowa w skardze, jak również zasad postępowania administracyjnego. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 9 lutego 2011 r. wniosła M. A., reprezentowana przez radcę prawnego A. J., zaskarżając go w całości, wnosząc o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 28 kpa poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że skarżąca wszczynając postępowanie nadzwyczajne nie wykazała istnienia swojego interesu prawnego lub obowiązku, przez co nie udowodniła, że posiada przymiot strony w postępowaniu nadzwyczajnym, chociaż nie mogła być stroną w postępowaniu zwyczajnym, a przez co nie doszło do wydania przez organ decyzji w trybie nadzorczym; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), powoływana dalej jako "P.p.s.a.", poprzez podzielenie poglądu organu, że skutki stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji nie będą miały wpływu na interes prawny lub obowiązek skarżącej, oraz że fakt niemożności realizacji swoich praw i obowiązków wynikających z wykonywania przez skarżącą zobowiązań wskazanych w treści obowiązujących przepisów, w tym przepisów Prawa budowlanego (art. 5 ust. 2, art. 61), prawa cywilnego (art. 140 Kodeksu cywilnego) i Konstytucji RP (art. 64) nie stanowi naruszenia jej interesu prawnego lub obowiązku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżąca nie kwestionowała nigdy faktu, że na etapie postępowania zwyczajnego o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności działki nr [...], jako właściciel nieruchomości sąsiedniej nie posiadała przymiotu strony. Wykazała jednak, że ma interes prawny w tym, aby żądać stwierdzenia nieważności decyzji, uzasadniając go realizacją uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów chociażby art. 140, 222 i 434 Kodeksu cywilnego, czy też przepisów Prawa budowlanego. Błędne jest zatem stanowisko Sądu I instancji, że unieważnienie decyzji przekształcającej prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] w prawo własności nie wpłynęłoby na sytuację prawną skarżącej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną H. S. wskazał, że jego zdaniem nie istnieje przepis prawa, który dawałby właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo do występowania w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wniosło o jej oddalenie i wskazało, że wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem, bowiem wydany został na podstawie prawidłowych i prawnie uzasadnionych ustaleń. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem. Dokonując takiej oceny Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przedstawione w podstawach kasacyjnych zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż tylko w przypadku prawidłowo przeprowadzonego postępowania przez Sąd I instancji, możliwe było wydanie zaskarżonego wyroku. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 P.p.s.a. nie jest skuteczny. Przepis ten stanowi wyłącznie katalog spraw, do rozpatrzenia których właściwe są sądy administracyjne. Zaś jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 3 powołanej ustawy procesowej w istocie nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, określa wyłącznie zakres postępowania sądowoadministracyjnego i nie może być podstawą zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bez powiązania z innymi przepisami procesowymi (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt I FSK 277/07 niepubl.), a tak prawidłowego skonstruowanego zarzutu nie uczyniono we wniesionej kasacji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. przede wszystkim podkreślić należy, że naruszenie przepisów postępowania stanowi skuteczną podstawę kasacyjną jedynie w przypadku, gdy uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wadliwość uzasadnienia wyroku może zaś stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności jeżeli uzasadnienie sądu administracyjnego I instancji nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tego rodzaju przypadku bowiem, wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić Sądowi I instancji uchybienia co do braku w uzasadnieniu wyroku stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego przez Sąd za podstawę orzekania. Stan faktyczny ustalony w toku postępowania administracyjnego został jednoznacznie wskazany w uzasadnieniu wyroku przez Sąd I instancji i uznany za prawidłowy. Znajduje potwierdzenie w materiałach dokumentacyjnych sprawy przyjęte przez Sąd I instancji ustalenie, że postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] w sprawie przekształcenia prawa współużytkowania wieczystego gruntu położonego w Drawsku Pom. przy ul. [...], oznaczonego jako dz. nr [...], obręb [...] o łącznej pow. 0,1591 ha, w prawo własności, na rzecz dotychczasowych współużytkowników wieczystych ww. działki tj. H. S. i E. S. co do ½ części oraz Z. P. i S. P. co do ½ części, zostało wszczęte na wniosek współużytkowników wieczystych działki gruntu nr [...]. Nie jest kwestionowane ustalenie, że M. A. nie była ani właścicielką ani użytkownikiem wieczystym działki nr [...], a jest właścicielką działki nr [...] – sąsiedniej do działki nr [...], której dotyczy decyzja o przekształceniu prawa współużytkowania wieczystego gruntu w prawo własności. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w istocie sprowadza się do kwestionowania stanowiska Sądu, że ustalony stan faktyczny przez organ został wadliwie uznany przez Sąd jako nie uzasadniający uprawnienia po stronie M. A. wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w Drawsku Pomorskim z dnia [...] marca 1999 r. Zarzut ten sprowadza się zatem do kwestionowania błędnego zastosowania prawa materialnego, czyli tzw. błędu subsumcji. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 28 kpa nie można było również uznać za zasadny. Przede wszystkim należy podkreślić, że naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie można zarzucić Sądowi, gdyż przepis ten nie był podstawą decyzji kontrolowanej przez Sąd. Kontrolowana przez Sąd decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] została wydana na podstawie art. 157 § 3 kpa z powodu braku legitymacji procesowej po stronie wnioskodawców. Fakt uznania przez organ, iż strona nie ma legitymacji do wszczęcia postępowania, powoduje wydanie decyzji o odmowie wszczęcia tego postępowania i nie prowadzi do badania przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. A zatem wymogu określenia postaci naruszenia prawa materialnego zgodnie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. nie spełnia redakcja petitum skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie. Nie jest to jednak wadliwość uniemożliwiająca rozpoznanie wniesionego środka odwoławczego, pomimo że skarga dotknięta jest też wadą braku powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów kpa z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto zarzut podniesiony wobec zaskarżonego wyroku wywodząc, iż Sąd I instancji nieprawidłowo rozstrzygnął o braku interesu prawnego skarżącej kasacyjnie we wszczęciu postępowania nadzorczego, co prowadzi do merytorycznego rozpoznania tego zarzutu. W rozpoznawanej sprawie odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji na podstawie art. 157 § 3 kpa, statuującego zasadę, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Na podstawie tej normy orzeka się co do niedopuszczalności z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest zatem wynikiem oceny zdolności do działania w sprawie osoby wnoszącej żądanie, legitymacji strony, wskazania tego, że nie istnieje decyzja, której ważność należy poddać ocenie, itp. To właśnie brak przymiotu strony wnoszących żądanie - M. A. i K. J. - stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Drawsko Pomorskie z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] w sprawie przekształcenia prawa współużytkowania wieczystego gruntu położonego w Drawsku Pom. przy ul. [...], oznaczonego jako dz. nr [...], obręb [...] o łącznej pow. 0,1591 ha, w prawo własności, na rzecz dotychczasowych współużytkowników wieczystych ww. działki, spowodował odmowę wszczęcia przedmiotowego postępowania nieważnościowego. Interes prawny określonego podmiotu, wynikający z prawa materialnego jest konstytutywnym elementem sprawy administracyjnej, tym samym, jego brak oznacza, ze sprawa taka nie istniej, a ewentualne postępowanie byłoby od początku bezprzedmiotowe. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje zdecydowany pogląd, że tylko przepis prawa materialnego stanowiący podstawę interesu prawnego stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Skarżąca kasacyjnie wnosząc o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji z dnia [...] marca 1999 r. nie wykazała takiego interesu, a z okoliczności sprawy wynika, że brak jest podstaw do jego sformułowania w oparciu o konkretne normy prawa materialnego. Uznanie przymiotu strony w postępowaniu o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności czy też o stwierdzenie nieważności takiej decyzji nie może opierać się o przepisy wynikające z Prawa budowlanego ani Kodeksu cywilnego, czy też przepisy Konstytucji RP, jak wskazuje skarżąca kasacyjnie. Udział bowiem w postępowaniu o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności konkretnej nieruchomości jest uprawnieniem związanym z prawem do tej nieruchomości. Materialnoprawną podstawę decyzji z dnia [...] marca 1999 r. stanowią przepisy ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. Nr 123, poz. 781 ze zm.). A zatem w przedmiotowej sprawie podmiotami wyłącznie legitymowanym do żądania wszczęcia postępowania w sprawie przekształcenia byli współużytkownicy wieczyści działki nr [...], tj. E. i H. S. oraz S. i Z. P. Natomiast skarżąca kasacyjnie M. A. nie była ani właścicielką ani użytkowniczką wieczystą działki nr [...] i nie miała interesu prawnego, w rozumieniu art. 28 kpa, w tym postępowaniu ani w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w Drawsku Pomorskim z dnia [...] marca 1999 r. Nie znajduje oparcia w przepisach prawa pogląd, iż taki interes prawny do występowania w sprawie można wywieść z istnienia tytułu prawnego do działki nr [...] sąsiadującej z działką nr [...], której dotyczy decyzja o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Z uwagi na powyższe, nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.