II SO/Kr 3/24

SENTENCJA Kraków, dnia 27 maja 2024r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2024r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 26 stycznia 2024r. nr WI-I.7840.24.14.2023.ES o umorzeniu postępowania odwoławczego w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 26 stycznia 2024r. nr WI-I.7840.24.14.2023.ES o umorzeniu postępowania odwoławczego w przedmiocie pozwolenia na budowę, podnosząc, iż wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Tarnowskiego o pozwoleniu na budowę doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków prawnych, a mianowicie na późniejszym etapie będzie trudno odwrócić straty dla inwestora (ryzyko rozbiórki), kiedy ponadto skarga opiera się na uzasadnionych zarzutach nie zapewnienia bezpieczeństwa na drodze publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a. - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wniosek o wstrzymanie podlega oddaleniu. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a musi być wykładany ścieśniająco, a zatem to na wnioskodawcy, spoczywa obowiązek wskazania i uprawdopodobnienia istnienia wymienionych powyżej przesłanek tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Treść art. 61 § 3 p.p.s.a. formułuje alternatywnie dwie ustawowe przesłanki pozostawionego ocenie sądu wstrzymania wykonania aktu lub czynności: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pojęcia: "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" są nieostre i w związku z tym są przedmiotem interpretacji w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych. Uznaje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 października 2010r., sygn. akt II GZ 313/10, dostępnym w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl., postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004r., OZ 694/04, niepubl.; postanowienie z dnia 9 marca 2005r., II OZ 52/05, niepubl.). Na stronie wnioskującej o wstrzymanie aktu ciąży więc powinność wykazania, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi tak rozumiane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nieostre pojęcia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, a ten powinien w szczególności przedstawić właśnie wnioskodawca. Nie wystarczy ogólnikowy wywód strony. Wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010r., sygn. akt II FZ 595/10, postanowienie NSA z dnia 21 października 2010r., sygn. akt II FZ 522/10, oba dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008r., sygn. akt II OZ 131/08, niepubl.) i rzeczowo uzasadnić swój wniosek poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008r., sygn. akt I FSK 983/08, Lex nr 468877; postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786). Obowiązkiem sądu jest natomiast wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę. Wniosek skarżącej, reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zawiera przekonywującej argumentacji dotyczącej nieodwracalnych skutków prawnych, które mogłyby prowadzić do uwzględnienia wniosku. Wskazanie na trudne do odwrócenia skutki, powinno co najmniej oznaczać nadzwyczajne okoliczności w stosunku do wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Podnoszone zaś we wniosku okoliczności straty w postaci ryzyka rozbiórki dla inwestora, czyli nawet nie dla strony skarżącej wnioskującej o wstrzymanie, odnoszą się do zwykłych typowych finansowych skutków związanych z tego rodzaju decyzjami, i nadto nie obciążają wnioskodawcy. Z kolei kwestia bezpieczeństwa na drodze publicznej, podnoszona jako wada prawna decyzji będzie przedmiotem rozstrzygnięcia sądu przy badaniu zarzutów skargi, a ponadto w tak ogólnie sformułowanym wniosku o wstrzymanie, nie stanowi o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Z uwagi na powyższe, oddalono wniosek.