II SA/Ke 699/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Armański po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 stycznia 2024 r. sprawy ze sprzeciwu W. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Kielcach od decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 16 października 2023 r. znak: IR.I.7840.14.14.2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz W. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Kielcach kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 16.10.2023 r. znak: IR.I.7840.14.14.2023 Wojewoda Świętokrzyski, po rozpatrzeniu odwołania W. G. od decyzji nr 227/2023 Prezydenta Miasta Kielce z 4.08.2023 r. znak: UA-IV.6740.1.60.2022.AZ, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. w [...] (zwanej też dalej "Spółką") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz murku oporowego na terenie działki nr A przy ul. [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ponieważ decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wyjaśnił, że w dniu 28.02.2022 r. do Urzędu Miasta w Kielcach wpłynął wniosek Spółki o pozwolenie na budowę ww. budynku mieszkalnego na działce Nr A przy ul. [...]. Decyzją Nr 315/2022 z dnia 7.10.2022 r. Prezydent Miasta Kielce zatwierdził projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił wnioskowanego pozwolenia na budowę. W trybie odwoławczym Wojewoda Świętokrzyski decyzją z 21.12.2022 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta Kielce i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, stwierdzając że: 1) projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany były niezgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu "Kielce-Północ-Obszar II – Zalew Kielecki-Klonowa-Piaski" (dalej m.p.z.p.) w zakresie: maksymalnej wysokości budynku, nieprzekraczalnych linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, wielkości powierzchni biologicznie czynnej; 2) projekt zagospodarowania terenu był niezgodny z przepisami: § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie usytuowania budynku od granic działek sąsiednich, § 14 ust. 1 rozporządzenia poprzez niezaprojektowanie odpowiedniego dojazdu samochodów śmieciarek do pomieszczenia śmietnika, § 22 rozporządzenia poprzez zaprojektowanie pomieszczenia śmietnika w sposób niezgodny z tym przepisem, § 292 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia poprzez zaprojektowanie wejścia do budynku w sposób niezgodny z tym przepisem; 3) załączone do wniosku o pozwolenie na budowę projekty były niekompletne – wobec braku: - określenia odległości od granic działki wszystkich istotnych elementów zagospodarowania, w tym w szczególności odległości budynku po obrysie piwnic od granic działek na projekcie zagospodarowania działki, - określenia na rzutach wszystkich istotnych wymiarów, w tym w szczególności na rzucie piwnic brak wymiarów długości ścian po obrysie zewnętrznym od strony działki nr B, - rysunków rampy zjazdowej wraz z zadaszeniem, - skarp i nasypów na elewacjach, elewacje obejmowały teren powyżej poziomu parteru, nie pokazano elewacji w stosunku do poziomu terenu przyległego, - oświadczeń i zaświadczeń projektantów o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego aktualnych na datę dokonywania uzupełnień projektów. Ponadto nieprecyzyjnie określono funkcję lokali przynależnych, w ocenie organu odwoławczego należało dookreślić ich przeznaczenie lub wskazać lokale, do których będą przynależeć; projekt zagospodarowania działki sporządzony w skali 1:500, był mało czytelny. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji postanowieniem z 27.02.2023 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia następujących nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej: 1. w związku z wyniesieniem kondygnacji piwnic ponad istniejący poziom terenu określony rzędnymi wskazanymi na mapie do celów projektowych: - doprowadzić projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany do zgodności z ustaleniami m.p.z.p. w zakresie zachowania nieprzekraczalnej linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, wielkości powierzchni biologicznie czynnej terenu, maksymalnej wysokości zabudowy, - doprowadzić projekt zagospodarowania terenu do zgodności z przepisem § 12 ust. 1 rozporządzenia, 2. doprowadzić projekt zagospodarowania terenu do zgodności z przepisem § 14 ust. 1 rozporządzenia, biorąc pod uwagę uchwałę nr XXI/409/2019 Rady Miasta Kielce z 28.11.2019 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Kielce, zmienionej uchwałą nr LV/1074/2021 Rady Miasta Kielce z 16.12.2021 r., 3. doprowadzić projekt zagospodarowania terenu do zgodności z § 292 rozporządzenia, 4. uzupełnić części opisową i rysunkową projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego zgodnie z § 14, § 15, § 20 i § 21 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11.09.2020r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, 5. uzupełnić projekt zagospodarowania terenu o dodatkowy rysunek w odpowiedniej skali w celu poprawienia jego czytelności, 6. uzupełnić projekt architektoniczno-budowlany o ekspertyzę techniczną wpływu budowy budynku na stan budynku zlokalizowanego na działce nr B oraz drogi ul. [...], 7. wyjaśnić, czy mur oporowy jest przedmiotem niniejszego postępowania, 8. przedłożyć oświadczenia i zaświadczenia projektantów aktualne na dzień dokowania uzupełnień projektów. W dniu 28.04.2023r. Spółka przedłożyła swoje stanowisko oraz skorygowaną dokumentację projektową – wobec czego organ I instancji decyzją z 4.08.2023 r. zatwierdził przedłożony projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz murku oporowego na terenie działki nr A przy ul. [...]. W odwołaniu od ww. decyzji W. G. podniósł, że: - w projekcie nieprawidłowo określono obszar oddziaływania na działki sąsiednie, gdyż projektowany obiekt ogranicza możliwości zabudowy oraz rozbudowy i nadbudowy obiektów sąsiednich, - wysokości elewacji obiektu nie odpowiadają wartościom pokazanym na przekrojach oraz przyjętym w analizie nasłonecznienia, - analiza nasłonecznienia jest nieprawidłowa ponieważ przeprowadzono ją do krawędzi zewnętrznych zamiast do wnętrza pomieszczeń, - w analizie zacieniania nie ujęto żelbetowych zadaszeń (gzymsów) nad balkonami, podczas gdy one stanowią o faktycznych warunkach zacieniania i nasłonecznienia pomieszczeń, - projektowany budynek zacienia pomieszczenie lekcyjne zlokalizowane na parterze budynku [...] znajdującej się na działce Nr B, - nie przedstawiono analizy przesłaniania pomieszczeń w projektowanym budynku przez budynek na działce nr E, który ma wysokość przesłaniania 12,4m-0,72m = 11,68m>10,09m (odległość między budynkami), tym samym pomieszczenia w mieszkaniach nr 1 i nr 2 są przesłaniane przez ten budynek, - odległości podane na projekcie zagospodarowania terenu różnią się od odległości przyjętych do analiz nasłonecznienia i przesłaniania, - w projektach zaprojektowano skarpy w bezpośrednim sąsiedztwie wschodnich granic działek powodując odprowadzenie wody opadowej na tereny sąsiednie, - w ocenie odwołującego się pomieszczenia przynależne to przestrzeń pod przyszłe mieszkania. Organ odwoławczy, uzasadniając wydane na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. rozstrzygnięcie, przytoczył art. 35 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. 2021 r. poz. 2351 ze zm.), zwanej dalej "u.P.b.", stwierdzając że zgodnie z § 35 pkt 2 lit. e) m.p.z.p. dla terenu, oznaczonego na rysunku planu symbolem U/MW3 ustala się, że maksymalna wysokość zabudowy to 12,00 m do kalenicy przy dachach wielospadowych lub do najwyższej krawędzi gzymsu lub attyki przy dachach płaskich. Zgodnie z projektem architektoniczno-budowlanym budynek mieszkalny wielorodzinny został zaprojektowany w ten sposób, że piwnice znajdują się na poziomie -4,24m = 270,46m n.p.m. (ciągi komunikacyjne do stanowisk postojowych), z obniżeniem do poziomu - 6,12m w miejscu stanowisk postojowych. Przyjęta rzędna ±0,00 = 274,70m n.p.m. i jest jednocześnie poziomem terenu projektowanego wokół budynku. Wysokość od poziomu ±0,00 = 274,70m n.p.m. do najwyższej krawędzi attyki wynosi 11,92m = 286,62m n.p.m. Z porównania rysunków rzutu piwnic wynika, że w tym zakresie projekt się nie zmienił. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, sporządzonym na kopii mapy do celów projektowych w skali 1:500, zawierającym poświadczenie uprawnionego geodety, że dokument został opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny pozytywnie zweryfikowany przez Prezydenta Miasta Kielce: - rzędna terenu istniejącego od strony granicy z działką nr B kształtuje się od 273,3m n.p.m. do 274,0 m n.p.m., więc kondygnacja piwnic w tej części znajduje się od 0,70 do 1,40m powyżej poziomu terenu, - rzędna terenu istniejącego od strony granicy z działkami nr E i F wynosi od 273,8m n.p.m. do 274,82, więc kondygnacja piwnic częściowo znajduje się 0,90m powyżej poziomu terenu, - rzędna terenu istniejącego od strony granicy z działką nr D wynosi 273,3 m n.p.m., więc kondygnacja piwnic w tej części znajduje się 1,40m powyżej poziomu terenu, - rzędna terenu istniejącego od strony granicy z działką C - ul. [...] wynosi 274,82 m n.p.m., więc kondygnacja piwnic w tej części znajduje się 0,12 m poniżej poziomu terenu. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy budynek ma wysokość 1,40 m + 11,92 m = 13,32 m>12,0 m, tj. więcej od maksymalnej wysokości zabudowy określonej obowiązującym m.p.z.p. W poprzednio wydanej decyzji kasacyjnej wyjaśniono, że biorąc pod uwagę cel, w jakim określa się wysokość zabudowy należy przyjąć, że jest to poziom naturalnej warstwicy danego terenu. Zgodnie § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wprawdzie powyższe rozporządzenie dotyczy ustalania wysokości zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale znaczenie tego pojęcia jest tożsame w obu przypadkach. Ma ono służyć zachowaniu ładu przestrzennego, co jest jednym z głównych celów kształtowania polityki przestrzennej. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2023r., poz. 997 ze zm.), dalej "u.p.z.p.", w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury. Inne rozumienie wysokości zabudowy prowadzi do sytuacji, w której inwestor może sztucznie podwyższyć poziom terenu do poziomu wyższego niż na sąsiednich nieruchomościach. W analizowanym przypadku różnica wysokości wynosi 1,32 m. Podniesienie terenu działek może być realizowane na podstawie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego. Samowolne podwyższenie terenu lub podwyższenie terenu ponad to, co określone jest w dokumentacji projektowej, jest samowolą budowlaną, czyli bezprawnym dokonaniem istotnych odstępstw od projektu budowlanego. Stosownie do § 14 pkt 3 lit. f rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11.09.2020r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (j.t. Dz.U. z 2022 r. poz. 1679) część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu zawiera projektowane zagospodarowanie działki lub terenu, w tym ukształtowanie terenu i układ zieleni w zakresie niezbędnym do uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu. Stosownie do § 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 8 rozporządzenia część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu, sporządzona na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii, określa ukształtowanie terenu, z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego, a w razie potrzeby przekroje pionowe terenu. Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Pojęcie "zmiana zagospodarowania terenu" nie zostało zdefiniowane w u.p.z.p. Zmiana zagospodarowania terenu jest pojęciem zaczerpniętym z urbanistyki, a treść przypisywana temu pojęciu kształtuje się dopiero na podstawie konkretnego przypadku z praktyki. Przez zmianę sposobu zagospodarowania będzie rozumiane takie przekształcenie przestrzeni (terenu), które prowadzi do zmiany dotychczasowego przeznaczenia. Przez przeznaczenie rozumie się określoną działalność człowieka prowadzoną lub potencjalnie dopuszczoną na nieruchomości (gruncie lub budynku). Nie należy jednak tego pojęcia utożsamiać jedynie z pojęciem "przeznaczenie terenu". W okolicznościach konkretnego przypadku zmiana zagospodarowania może oznaczać też np. zmianę rzeźby terenu. Organ nie powinien się w tym zakresie opierać wyłącznie na tym, że nie doszło do zmiany przeznaczenia danego terenu. Oceniając, czy w konkretnej sprawie doszło do zmiany zagospodarowania terenu należy wziąć pod uwagę konkretne okoliczności zaistniałe w danym przypadku. Porównując sposób zagospodarowania terenu, jaki zaistnieje po wykonaniu prac ze stanem istniejącym, należy przyjąć, że w niniejszym przypadku dojdzie do zmiany zagospodarowania terenu. Tego rodzaju zamierzenie inwestycyjne wpłynie w sposób istotny na przestrzeń i zagospodarowanie terenu i naruszy tym samym ład przestrzenny. Zmiana zagospodarowania terenu, dla którego ustanowiono prawo miejscowe a więc terenu, którego przeznaczenie jest determinowane normatywnie, dokonane bez odpowiednich zapisów zawartych w tych przepisach jest swego rodzaju deliktem administracyjnym i właściwy organ administracji publicznej winien nakazać przywrócenie stanu poprzedniego - stanu z przed dokonania bezprawnej zmiany. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego stanowią bowiem szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie wybudować bez obrazy przepisów prawa. Organ zaznaczył, że m.p.z.p. nie obejmuje zmiany ukształtowania terenu na działce nr A przez jego podwyższenie na całej powierzchni nawet o 1,40 m, tj. do rzędnej 274,40 m n.p.m. oraz budowy murów oporowych. Natomiast twierdzenie inwestora zawarte w piśmie z 31.03.2023r., jakoby zmiana niwelety terenu nie wymagała decyzji o pozwoleniu na budowę, pozostaje w oczywistej sprzeczności z powyższym wywodem opartym na przepisach prawa. Zgodnie z projektem architektoniczno-budowlanym kondygnacja piwnic od strony działki C - ul. [...] i od strony działki nr D częściowo znajduje się przed nieprzekraczalnymi liniami zabudowy określonymi planem miejscowym. W decyzji kasacyjnej z 21.12.2022r. wyjaśniono, że zgodnie z § 1 ust. 4 pkt 4 m.p.z.p. ilekroć w uchwale jest mowa o nieprzekraczalnej linii zabudowy, należy przez to rozumieć linię wyznaczoną na rysunku planu określającą dopuszczalne zbliżenie elewacji budynku do linii rozgraniczającej teren; dopuszcza się wysunięcia przed wyznaczoną linię: schodów, ganków, daszków, wykuszy, balkonów itp., przy czym elementy te nie mogą pomniejszać tej odległości o więcej niż 1,5m. Zgodnie z tym przepisem możliwość wysunięcia przed nieprzekraczalną linię zabudowy nie dotyczy kondygnacji piwnic oraz muru oporowego. W sytuacji, jak opisana powyżej, powierzchnia, jaką realnie zajmuje budynek w stanie wykończonym, powinna być wyznaczana przez rzut wymiarów zewnętrznych budynku przed wykonaniem sztucznych skarp i nasypów, więc wyliczenie wskaźnika powierzchni zabudowy oparte zostało na nieprawidłowych danych. W piśmie z 31.03.2023 r. Spółka stwierdziła, że skoro elementy piwnic zostaną w przyszłości przykryte sztuczną skarpą, to nie będą znajdować się przed nieprzekraczalną linią zabudowy. Organ odwoławczy zakwestionował ten pogląd. W jego ocenie projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany są nadal niezgodne z m.p.z.p. w zakresie zachowania nieprzekraczalnej linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, wielkości powierzchni biologicznie czynnej, maksymalnej wysokości zabudowy budynku. Z uwagi na wyniesienie kondygnacji piwnic powyżej poziomu terenu budynek znajduje się: - w odległości 0,90 m od granicy z działką nr B, - w odległości 1,35 m od granicy z działkami nr E i Nr F, - w granicy z działką C - ul. [...], - "prawdopodobnie" w granicy z działką nr D - ul. [...] (brak czytelnego rysunku pokazującego usytuowanie budynku od granicy z działką nr D). Tymczasem zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz.U. z 2022r., poz. 1225 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. W decyzji kasacyjnej z 21.12.2022 r. Wojewoda Świętokrzyski stwierdził, że: - usytuowanie projektowanego budynku jest niezgodne z powyższym przepisem i m.p.z.p., wobec czego organ odwoławczy nie zgadza się z poglądem, że usypanie sztucznych skarp i przykrycie wyniesionych ponad poziom terenu części piwnic należy traktować jako zgodne z przepisami, - zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych; szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m, zaś w analizowanym przypadku nie zaprojektowano dojazdu samochodów śmieciarek wywożących odpady, brak jest placu manewrowego co uniemożliwia wjazd samochodów śmieciarek na dziedziniec wewnętrzny i dojazd do wyodrębnionego pomieszczenia w budynku, w którym gromadzone mają być odpady stałe. Inwestor w piśmie z 31.03.2023 r. stwierdził, że na czas opróżniania pojemników ze śmieciami samochody śmieciarki będą zatrzymywały się na ul. [...]. Gramatyczna i celowościowa wykładnia § 14 ust. 1 rozporządzenia prowadzi do wniosku, że dojścia i dojazdy muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana. Istotą cyt. unormowania jest bowiem doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja w zakresie parkowania pojazdów asenizacyjnych nie obciążała wyłącznie dróg publicznych. Stosownie do treści § 5 ust. 16 pkt 4 uchwały nr XXI/409/2019 Rady Miasta Kielce z dnia 28.11.2019 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Kielce, zmienionej uchwałą nr LV/1074/2021 Rady Miasta Kielce z dnia 16.12.2021 r., właściciele nieruchomości obowiązani są do umożliwienia bezkolizyjnego dojazdu do wyznaczonego punktu gromadzenia odpadów. W decyzji z dnia 21.12.2022 r. Wojewoda Świętokrzyski stwierdził ponadto, że zgodnie z § 22 ust. 1 rozporządzenia na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji. Miejscami, o których mowa w ust. 1, mogą być wyodrębnione pomieszczenia w budynku, mające posadzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transportowego odbierającego odpady, lecz nie wyżej niż 0,15 m, w tym także dolne komory zsypu z bezpośrednim wyjściem na zewnątrz, zaopatrzonym w daszek o wysięgu co najmniej 1 m i przedłużony na boki po co najmniej 0,8 m, mające ściany i podłogi zmywalne, punkt czerpalny wody, kratkę ściekową, wentylację oraz sztuczne oświetlenie. Zgodnie z § 22 ust. 4 rozporządzenia miejsca do gromadzenia odpadów stałych przy budynkach wielorodzinnych powinny być dostępne dla osób niepełnosprawnych. Zgodnie z nowym projektem architektoniczno-budowlanym rolę daszka ochronnego ma pełnić częściowo balkon mieszkania nad pomieszczeniem śmietnika i dodatkowo dwa daszki szklane, mocowane po obu stronach balkonu, których nie ma ani na rzucie I piętra, ani na rzucie dachu. W ocenie organu odwoławczego rozwiązanie takie jest niepoprawne. Wojewoda Świętokrzyski podniósł dalej, że w swojej decyzji z 21.12.2022 r. odwołał się do przepisów § 291, § 292 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia. Tymczasem ani na nowym rzucie parteru, ani na rzucie I piętra, ani na rzucie dachu, ani na elewacjach nie zaznaczono daszków ochronnych. Prawo do zabudowy ustanowione w art. 4 Prawa budowlanego nie jest zdaniem Wojewody nieograniczone, gdyż warunkiem skorzystania z tego prawa jest zgodność zamierzenia budowlanego z przepisami. Oznacza to, że podmiot planujący inwestycję budowlaną musi uwzględnić inne prawa i dobra chronione, w tym uzasadniony interes osób trzecich, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.P.b. W decyzji z dnia 21.12.2022r. Wojewoda Świętokrzyski wskazał, że zgodnie z § 204 ust. 5 rozporządzenia, wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. W analizowanym przypadku roboty ziemne będą prowadzone na głębokości -6,50m. Wykonanie tak głębokich wykopów z niezbędnymi rozkopami, w bliskim sąsiedztwie istniejących obiektów (ok. 3,0m od budynku na działce Nr B, w sąsiedztwie drogi - ul. [...]) na działkach sąsiednich może spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników tych obiektów lub obniżenie ich przydatności do użytkowania. Podobnie uznał organ I instancji zawierając stosowny obowiązek w postanowieniu z dnia 27.02.2023r. Pomimo tego inwestor nie odniósł się do tej kwestii. Organ odwoławczy podzielił także stanowisko odwołującego, z którego wynika że analizy nasłonecznienia i przesłaniania zostały oparte na danych innych niż wynikają z projektów i zostały wykonane niepoprawnie. Poza tym zaprojektowane pomieszczenia przynależne mają formę dwóch wydzielonych segmentów, każdy złożony z pomieszczenia z oknami, pomieszczenia bez okien i korytarza, zamkniętych drzwiami wejściowymi. Taki układ faktycznie może sugerować, że mogą to być w przyszłości 2 samodzielne lokale mieszkalne. Prawidłowo ustalono natomiast obszar oddziaływania obiektu. W takim stanie rzeczy, zdaniem organu odwoławczego, należało uchylić zaskarżoną decyzję z 4.08.2023 r. w całości i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Jednocześnie wskazano, że Prezydent Miasta Kielce, załatwiając ponownie sprawę, podejmie działania w trybie art. 35 ust. 3 u.P.b., mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości projektu budowlanego – który to tryb powinien być wyczerpany przed tym organem. Podejmując rozstrzygnięcie należy mieć na względzie normę zawartą w art. 35 ust. 5 pkt 1 u.P.b., zgodnie z którą organ wydaje decyzję o odmowie pozwolenia na budowę, jeżeli inwestor nie wywiąże się z obowiązków nałożonych postanowieniem wydanym na podstawie art. 35 ust. 3. Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach od decyzji organu odwoławczego wniosła Spółka, formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 138 § 2 K.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji z 4.08.2023 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, pomimo że brak było przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, gdyż jego decyzja nie była obarczona uchybieniami wskazanymi przez organ odwoławczy. W konsekwencji Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając złożony sprzeciw Spółka podniosła, że podjęte przez Wojewodę Świętokrzyskiego rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. jest w istocie diametralną zmianą oceny znanego organowi stanu faktycznego, która w rażący sposób narusza podstawowe zasady działania organu na podstawie i w granicach prawa oraz zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Działanie to ma na celu jedynie sparaliżowanie tejże inwestycji. Skarżący przedstawił historycznie sprawę inwestycji, uznając to za kluczowe dla zarzutów podniesionych w tym sprzeciwie i pokazujące celowe działanie organu II instancji, które nie wynika z przepisów prawa, a z kompletnej dowolności w orzekaniu i poszukiwaniu kolejnych rzekomo nowych nieprawidłowości projektu. W istocie najistotniejszym zarzutem wyrażonym w pierwszej decyzji kasacyjnej był punkt D1.1, w którym Wojewoda utrzymywał, że wysokość projektowanego budynku należy określać nie zgodnie z rozporządzeniem o warunkach technicznych, jakim odpowiadają budynki i ich usytuowanie, ale od najniżej położonego poziomu terenu istniejącego, co implikuje, że wyniesione ponad ten poziom części budynku (mimo, że docelowo zgodnie projektem, będą znajdować się poniżej projektowanego terenu) należy traktować tak jakby nie stanowiły części podziemnej budynku. Zdaniem skarżącego w aktualnie zaskarżonej decyzji Wojewoda Świętokrzyski nie skupił się na zarzutach odwołania, które albo pominął albo nie podzielił ich zasadności. Poza tym organ odwoławczy stwierdził m.in., że projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany są nadal niezgodne z obowiązującym m.p.z.p. w zakresie zachowania nieprzekraczalnej linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, wielkości powierzchni biologicznie czynnej, maksymalnej wysokości zabudowy budynku – rozszerzając i modyfikując pierwotną argumentację. Spółka zakwestionowała stanowisko organu co do tego, że wysokość projektowanego budynku jest niezgodna z m.p.z.p. Ponadto niezasadnie organ odwoławczy wskazał na niezgodne z przepisami zaprojektowanie dojazdu samochodów śmieciarek do pomieszczenia na odpady stałe, daszku ochronnego nad wejściem do pomieszczenia na odpady, wadliwość analizy przesłaniania i analizy nasłonecznienia, brak rysunków, które pozwalałyby stwierdzić, że wody opadowe nie będą odprowadzane na działki sąsiednie, zbyt ogólnikowe określenie funkcji pomieszczeń przynależnych. Skarżąca przedstawiła własne zapatrywanie na powyższe zagadnienia. Nie zgodziła się także ze stanowiskiem Wojewody w kwestii nieprzekraczalnej linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy czy wielkości powierzchni biologicznie czynnej. W ocenie Spółki nie do pogodzenia z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej jest sytuacja, w której ten sam organ, rozpatrując w krótkim odstępie czasu sprawy tej samej strony, w odmienny sposób ocenia ten sam stan faktyczny i nie podaje żadnych przyczyn dokonanej diametralnej zmiany stanowiska w kwestii spornej pomiędzy stroną i organami. W konsekwencji przepis art. 138 § 2 K.p.a. nie mógł mieć w sprawie zastosowania, gdyż materiał dowodowy został w sprawie zgromadzony prawidłowo i nie ma żadnych podstaw do poszukiwania kolejnych uchybień. Następstwem wydania niniejszej decyzji będzie powrót sprawy na drogę postępowania przed organem I instancji i zbędne przedłużenie postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1364 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 151a § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. Rozpoznając sprzeciw sąd ocenia więc jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., co wprost wynika z art. 64e p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 151a § 2 p.p.s.a. w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw. Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną będzie więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli decyzji kasacyjnej sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Kognicja sądu administracyjnego przy rozpoznawaniu sprzeciwu – inaczej niż w przypadku skargi na decyzję wydaną na innej podstawie prawnej niż art. 138 § 2 K.p.a. – jest bowiem ograniczona wyłącznie do badania przesłanek zastosowania tego właśnie przepisu. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ II instancji. Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej. Organ odwoławczy ma bowiem obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą przy tym te same co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Wydanie decyzji kasacyjnej jest możliwe w sytuacjach wyjątkowych, gdyż działanie organu odwoławczego nie ma tylko charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym i co do zasady obowiązkiem tego organu jest ponowne rozpoznanie sprawy będącej przedmiotem postępowania. Wydając taką decyzję, organ odwoławczy powinien w jej uzasadnieniu nie tylko przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek w nim wymienionych, lecz także wskazać, z jakich przyczyn nie zastosował art. 136 K.p.a. (por. m.in. wyrok WSA w Rzeszowie z 11 stycznia 2022 r., sygn. II SA/Rz 1721/21). Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z art. 64b § 3 p.p.s.a., w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 powołanej ustawy nie stosuje się. W art. 32 p.p.s.a. stanowi się, że w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z kolei w art. 33 p.p.s.a. wskazuje się, kto jeszcze jest lub może być uczestnikiem postępowania przed sądem administracyjnym na prawach strony. Wyłączenie stosowania art. 33 p.p.s.a. w postępowaniu przed sądem administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia sprzeciwu od decyzji oznacza więc, że stronami tego postępowania są jedynie wnoszący sprzeciw oraz organ administracji, którego działanie (wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.) jest przedmiotem sprzeciwu, gdyż uczestnikami na prawach strony w tym postępowaniu nie mogą być podmioty wymienione w art. 33 p.p.s.a. W związku z tym art. 64e p.p.s.a. oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym (por. m.in. wyrok NSA z 7 czerwca 2018 r., sygn. II OSK 1319/18, wyrok NSA z 18 grudnia 2020 r., sygn. I OSK 2384/20, wyrok WSA w Krakowie z 22 grudnia 2020 r., sygn. II SA/Kr 1196/20). Mając powyższe na uwadze należy w pierwszej kolejności podkreślić, że zakres orzekania przez Sąd w sprawie zainicjowanej wniesieniem sprzeciwu, determinowany także ograniczonym kręgiem podmiotów, które biorą udział w takim postępowaniu, nie pozwalał na badanie i weryfikację, a w szczególności wiążące wypowiadanie się co do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia. Kontrola Sądu nie może bowiem obejmować formułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. Szersza kontrola sądowa, mająca wpływ na prawa i obowiązki stron w danej sprawie, jest bowiem możliwa dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie administracyjne, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu dla wszystkich stron uczestniczących w danym postępowaniu administracyjnym oraz zrealizowana jest pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego. W rozpatrywanym przypadku Wojewoda Świętokrzyski uznał, że zachodzi podstawa do zastosowania art. 138 § 2 p.p.s.a. z uwagi na fakt, iż w jego ocenie projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany są niezgodne z m.p.z.p. w zakresie zachowania nieprzekraczalnej linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, wielkości powierzchni biologicznie czynnej, maksymalnej wysokości zabudowy budynku. Ponadto zdaniem Wojewody projekt zagospodarowania terenu jest niezgodny z przepisami: § 12 ust. 1 rozporządzenia – w zakresie usytuowania budynku w stosunku do granic działek sąsiednich, § 14 ust. 1 rozporządzenia poprzez niezaprojektowanie odpowiedniego dojazdu samochodów śmieciarek do pomieszczenia śmietnika, § 22 rozporządzenia poprzez zaprojektowanie pomieszczenia śmietnika w sposób niezgodny z tym przepisem, § 292 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia poprzez zaprojektowanie wejścia do budynku w sposób niezgodny z tym przepisem; w projektach nie odniesiono się do zagrożenia, jakie mogą spowodować głębokie wykopy w sąsiedztwie budynku na działce Nr B i drogi – ul. [...] w związku z przepisem § 204 ust. 5 rozporządzenia, jak również rację ma odwołujący w kwestii wad analizy nasłonecznienia i przesłaniania, która również powinna być poprawiona, bowiem dane przyjęte do analiz nie odpowiadają wartościom na przekrojach i rzutach, a analizę przesłaniania przeprowadzono do zewnętrznych krawędzi okien, a nie tak jak wymagają tego przepisy, do krawędzi wewnętrznych (§ 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). W konsekwencji, zdaniem Wojewody, należało uchylić decyzję organu I instancji w celu zastosowania trybu przewidzianego w art. 35 ust. 3 u.P.b., tj. podjęcia działań w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości projektu budowlanego. Postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 u.P.b. – jak argumentował Wojewoda – nie podlega odrębnemu zaskarżeniu i jest kontrolowane wraz z decyzją organu pierwszej instancji, w razie wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie pozwolenie na budowę. Z uwagi zatem na zasadę dwuinstancyjności ustanowioną w art. 15 K.p.a. rozstrzygnięcia, które nie były jeszcze przedmiotem orzekania w pierwszej instancji, nie powinny być po raz pierwszy i ostatecznie podejmowane w postępowaniu odwoławczym. Co do zasady należałoby – patrząc przez pryzmat wyłącznie przepisów proceduralnych – podzielić powyższe stanowisko. W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma jednak fakt, że organ I instancji, w wyniku uchylenia jego poprzedniej decyzji rozstrzygnięciem Wojewody z dnia 21.12.2022 r., zastosował już tryb przewidziany w art. 35 ust. 3 u.P.b., nakładając postanowieniem z dnia 27.02.2023 r. na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej, w tym m.in.: w związku z wyniesieniem kondygnacji piwnic ponad istniejący poziom terenu określony rzędnymi wskazanymi na mapie do celów projektowych należało doprowadzić projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany do zgodności z ustaleniami m.p.z.p. w zakresie zachowania nieprzekraczalnej linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, wielkości powierzchni biologicznie czynnej terenu, maksymalnej wysokości zabudowy, doprowadzić projekt zagospodarowania terenu do zgodności z przepisem § 12 ust. 1 rozporządzenia w zakresie usytuowania budynku od granicy działki; poza tym należało doprowadzić projekt zagospodarowania terenu do zgodności z przepisem § 14 ust. 1 rozporządzenia, biorąc pod uwagę uchwałę nr XXI/409/2019 Rady Miasta Kielce z 28.11.2019 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta Kielce, zmienionej uchwałą nr LV/1074/2021 Rady Miasta Kielce z 16.12.2021 r. – poprzez zaprojektowanie dojazdu samochodów śmieciarek na dziedziniec i dojazd do wyodrębnionego w budynku pomieszczenia na odpady, a także doprowadzić projekt zagospodarowania terenu do zgodności z § 292 rozporządzenia – w zakresie daszków ochronnych nad wejściem do budynku oraz wejściem do pomieszczenia śmietnika (pkt 1-3 postanowienia). Wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda nie zgodził się z organem I instancji co do wypełnienia przez inwestora obowiązków nałożonych powyższym postanowieniem, stwierdzając wprost że w jego ocenie projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany są "nadal niezgodne" z m.p.z.p. w zakresie zachowania nieprzekraczalnej linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, wielkości powierzchni biologicznie czynnej, maksymalnej wysokości zabudowy budynku (gdzie Wojewoda uznał, że w dalszym ciągu różnica wysokości w stosunku do maksymalnej określonej przez m.p.z.p. wynosi 1,32m), a także w zakresie usytuowania budynku od granic działek sąsiednich, niezaprojektowania odpowiedniego dojazdu samochodów śmieciarek do pomieszczenia śmietnika czy braku zaprojektowania wejścia do budynku w sposób zgodny z § 292 rozporządzenia. Organ II instancji uzasadniając zaskarżone rozstrzygnięcie wprost również odwoływał się do swojego stanowiska wyrażonego w powyższych kwestiach w decyzji z dnia 21.12.2022 r., uznając że inwestor nie zastosował się do tego stanowiska w omówionym zakresie, ewentualnie rozszerzając argumentację mającą potwierdzać jego zapatrywanie, i wskazując dlaczego nie zgadza się z argumentacją inwestora, wyrażoną głównie w piśmie z 31.03.2023 r. zawierającym odpowiedź na wezwanie wyrażone w postanowieniu organu I instancji z dnia 27.02.2023 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda dodał, że "widzi możliwość pozytywnego załatwienia sprawy po wyeliminowaniu wad i braków projektów". W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie o charakterze kasatoryjnym jest w opisanej sytuacji nieprawidłowe i narusza dyspozycję art. 138 § 2 K.p.a. Zgodnie z art. 35 ust. 3 u.P.b. w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Stosownie zaś do treści art. 35 ust. 5 pkt 1 u.P.b. w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3, organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Niewykonanie postanowienia przez inwestora obliguje zatem organ do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z 3.07.2013 r., sygn. II SA/Po 378/13). Wprawdzie co do zasady – przy zastosowaniu wykładni celowościowej – nie wyklucza się ponownego zastosowania art. 35 ust. 3 u.P.b., dotyczy to jednak sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynika, że wnioskodawca wykonał nałożone zobowiązanie, przedkładając żądaną dokumentację, która jednak posiada pewne braki. Zaistnieć może wówczas podstawa do ponownego zobowiązania strony do usunięcia braków nowej dokumentacji, gdyż nie była ona uprzednio przedmiotem analizy organu (por. m.in. wyrok WSA w Opolu z 14.03.2019 r., sygn. II SA/Op 374/18). W przypadku rozpatrywanym w niniejszej sprawie jeśli chodzi o kluczowe kwestie, które wyżej wymieniono, a które były przedmiotem postanowienia organu I instancji z 27.02.2023r. (pkt 1-3), a następnie Wojewoda w zaskarżonej decyzji stwierdził w dalszym ciągu istnienie nieprawidłowości w tym zakresie, inwestor na skutek wydanego postanowienia zaprezentował własne stanowisko we wspomnianym piśmie z dnia 31.03.2023 r., utrzymując że w jego ocenie projekt spełnia wymagania określone w m.p.z.p. i rozporządzeniu. Skoro zatem Wojewoda uznał, że projekt w dalszym ciągu nie spełnia tych wymogów, winien był – orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 35 ust. 5 pkt 1 u.P.b. – uchylić zaskarżoną decyzję i odmówić zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (por. też wyrok WSA w Krakowie z 3.04.2020 r., sygn. II SA/Kr 152/20). Umożliwiłoby to w konsekwencji zaskarżenie tego rodzaju decyzji do Sądu i wiążące wypowiedzenie się co do zagadnień o charakterze materialnoprawnym. W aktualnym stanie sprawy organ odwoławczy oraz inwestor prezentują odmienne zapatrywania w tym zakresie, a zastosowany już tryb postępowania z art. 35 ust. 3 u.P.b. doprowadził w zasadzie jedynie do polemiki procesowej na tym tle. Trudno się zatem spodziewać, by ponowne zastosowanie tego trybu doprowadziło do zmiany stanowiska inwestora. Jak zaś wyżej wspomniano, rozpoznając sprzeciw Sąd nie jest uprawniony do rozstrzygnięcia meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia. Na ww. stanowisko nie wpływa także fakt, że w zaskarżonej decyzji Wojewoda stwierdził ponadto nieprawidłowości, o których nie wspominał w decyzji z 21.12.2022 r. Jednocześnie uznał bowiem, że część spośród nieprawidłowości była już objęta postanowieniem wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 u.P.b. (a wcześniej decyzją z dnia 21.12.2022 r.) i nie została usunięta – jeśli chodzi o zasadnicze założenia projektu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 151a § 1 w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (pkt I wyroku). Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy uwzględni powyższą argumentację i wyda stosowne rozstrzygnięcie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt. II wyroku, mając na uwadze wysokość uiszczonego przez stronę wpisu sądowego – 100 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa - 17 zł, koszty zastępstwa prawnego – 480 zł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radcy prawnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265).