IV SA/Po 775/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Wojewody z dnia 31 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty N. z dnia 19 września 2023 r. nr [...]. UZASADNIENIE Starosta N. decyzją z 19.09.2023 r. nr [...] orzekł o utracie przez K. R. (dalej jako skarżący) z dniem 24.08.2023 r. statusu osoby bezrobotnej. Organ I instancji uzasadnił, że z posiadanych dokumentów wynika, iż skarżący jeden raz nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy (dalej jako PUP) w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Zgodnie zaś z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 735 z późn. zm., dalej jako u.p.z.) w takim przypadku następuje utrata statusu osoby bezrobotnej od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. W przypadku skarżącego utrata statusu osoby bezrobotnej nastąpiła na okres 120 dni. Organ I instancji poinformował także, że odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 120 dni od dnia niestawienia się w PUP - w wyniku ponownej rejestracji. Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł skarżący, wskazując, że na okoliczność niestawiennictwa w dniu 24.08.2023 r. posiada stosowną dokumentację medyczną. Wojewoda decyzją z 31.10.2023 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że skarżący zarejestrował się jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w N. w dniu 31.07.2023 r. Decyzją Starosty N. z dnia 02.08.2023 r. orzeczono o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem rejestracji oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku w związku z brakiem spełniania warunków wynikających z treści art. 71 ust. 1 i 2 u.p.z. W dniu 31.07.2023 r. wyznaczono skarżącemu termin następnego obowiązkowego stawiennictwa w PUP na dzień 24.08.2023 r. w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy i uczestniczenia w grupowej informacji zawodowej. Zdaniem organu II instancji weryfikacja dokumentacji ewidencyjnej wykazała, że skarżący rejestrując się jako osoba bezrobotna w PUP w N. w dniu 31.07.2023 r. został prawidłowo poinformowany o prawach i obowiązkach osób bezrobotnych, w tym o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach. Na potwierdzenie pouczenia skarżący złożył własnoręczny podpis w dziale C "Oświadczenie bezrobotnego" Karty Rejestracyjnej Bezrobotnego oraz na druku "Prawa i obowiązki bezrobotnego", których egzemplarze otrzymał. Skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem na druku "Stawiennictwo w Urzędzie Pracy i propozycje przedłożone bezrobotnemu" przyjęcie do wiadomości terminu obowiązkowego stawiennictwa wyznaczonego na dzień 24.08.2023 r. Wyznaczona data na dzień 24.08.2023 r. jest czytelna, nieopatrzona poprawkami czy skreśleniami. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy wskazał m.in., że "uzasadnione przyczyny niestawiennictwa to okoliczności natury obiektywnej, niezależnie od woli bezrobotnego, a wiec przeszkody na które bezrobotny nie ma wpływu, przyczyna ta musi być weryfikowalna, tak by organ administracji mógł stwierdzić, czy dana okoliczność rzeczywiście zaistniała" (wyrok NSA o sygn. akt I OSK 2176/15). Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji właściwie orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej przez skarżącego wskutek naruszenia przepisów art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z., a decyzja została wydana zgodnie z przepisami art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie organu II instancji z akt sprawy wynika, że skarżący nie stawił się w urzędzie w wyznaczonym terminie i w ciągu 7 dni tj. do dnia 31.08.2023 r. nie przedłożył żadnych dokumentów na usprawiedliwienie niestawiennictwa w dniu 24.08.2022 r. w PUP w N. . W dniu 24.08.2023 r. pracownik PUP na podstawie rozmowy telefonicznej podjął informację, że skarżący nie stawi się w urzędzie w wyznaczonym terminie z powodu choroby. Wówczas rozmówca został poinformowany o konieczności dostarczenia zwolnienia lekarskiego. Skarżący na potwierdzenie przyczyny niestawiennictwa nie przedłożył wymaganego dokumentu tj. zwolnienia lekarskiego na druku ZUS ZLA. Tym samym zgłoszona telefonicznie przez nieznaną osobę przyczyna niestawiennictwa w dniu 24.08.2023 r. pozostała nieweryfikowalna dla urzędu i nie mogła zostać usprawiedliwiona w ustawowym terminie, tj. do 31.08.2023 r. Wskutek powyższego PUP w N. w dniu 01.09.2023 r. wszczął z urzędu postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej przez skarżącego. Zawiadomienie zostało skutecznie doręczone w dniu 5.09.2023 r. Skarżący w dniu 7.09.2023 r. nawiązał kontakt telefoniczny z pracownikiem urzędu. Zgodnie z treścią notatki służbowej pozostającej w aktach administracyjnych skarżący nawiązał kontakt w celu ustalenia przyczyn wszczęcia postępowania. Pracownik PUP udzielił skarżącemu stosownych wyjaśnień i ponownie pouczył, że warunkiem uznania za usprawiedliwioną nieobecności w dniu 24.08.2023 r. jest przedłożenie zwolnienia lekarskiego. Następnie, w odwołaniu z dnia 01.10.2023 r. skarżący po raz kolejny podniósł, że przyczyną niestawiennictwa w PUP w dniu 24.08.2023 r. była choroba. Na dowód załączył kserokopie: wniosku o udostępnienie dokumentacji medycznej z dnia 18.09.2023 r., historii zdrowia i choroby pacjenta wystawioną przez Przychodnię lekarzy rodzinnych i specjalistów z siedzibą w O. z dnia 24.08.2023 r., karty informacyjnej leczenia szpitalnego od dnia 14.09.2023 r. do 18.09.2023 r. Zdaniem organu II instancji w aktach administracyjnych skarżącego brak jest właściwego dokumentu na usprawiedliwienie niestawiennictwa w dniu 24.08.2023 r., tj. potwierdzenia zajścia okoliczności przywołanej w odwołaniu i wcześniej w oświadczeniach ustnych a weryfikującego brak naruszenia treści art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. Organ II instancji stwierdził, że brak przedłożenia wymaganego ustawą druku ZUS ZLA wystawionego na okoliczność niezdolności do pracy w dniu 24.08.2023 r. stanowi o braku możliwości usprawiedliwienia nieobecności skarżącego w dniu 24.08.2023 r. w związku z brakiem wypełnienia treści art. 80 ust. 2 u.p.z. Przepis ten nakłada na zarejestrowaną w PUP osobę bezrobotną obowiązek przedłożenia na dowód niezdolności do pracy stosownego druku ZUS ZLA. Organ II instancji podkreślił, że skarżący nie usprawiedliwił w wymaganym terminie nieobecności w PUP i nie dostarczył dowodu na potwierdzenie okoliczności na którą się powołał tj. choroby. Załączone do odwołania kserokopie, tj. historia choroby i leczenia w dniu 24.08.2023 r., czy pobytu na oddziale szpitalnym w dacie od 14.09.-18.09.2023 r. nie spełniają wymogów z art. 80 ust. 2 u.p.z., czyli nie stanowią wystarczających świadectw na usprawiedliwienie niestawiennictwa, co więcej nie wpłynęły do PUP w terminie do 7 dni od wyznaczonej daty stawiennictwa. Organ II instancji podkreślił również, że w załączonych do odwołania kserokopiach znajduje się wydruk wizyty z dnia 24.08.2023 r. jednakże brak jest wystawionego wymaganego druku ZUS ZLA potwierdzającego niezdolność do pracy w tym dniu. Jednocześnie organ odwoławczy dostrzegł, że skarżący wystąpił o ww. dokumentację dopiero po wszczęciu postępowania w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej tj. we wrześniu 2023 r. Organ II instancji na podstawie materiału dowodowego pozostającego w aktach skarżącego stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie ma możliwości bezwzględnego potwierdzenia zajścia okoliczności usprawiedliwiającej nieobecność w PUP w dniu 24.08.2023 r., a tym samym poświadczenia, że zaszły okoliczności które mieszczą się w katalogu uzasadnionych przyczyn niestawiennictwa. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy nie dał uznania złożonym przez skarżącego wyjaśnieniom w przedmiocie niestawiennictwa w PUP w dniu 24.08.2023 r. W ocenie organu odwoławczego przytoczone w odwołaniu argumenty nie znalazły udokumentowania poprzez przedłożenie wymaganego zwolnienia lekarskiego w określonym w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. terminie. Organ II instancji stwierdził przy tym, że niestawiennictwo spowodowane chorobą osoby bezrobotnej, mieści się w katalogu uzasadnionych przyczyn niestawiennictwa oraz nosi cechy przeszkody obiektywnej, na jaką powołał się skarżący w odwołaniu, jednakże bezwzględnie wymaga obligatoryjnego udokumentowania okoliczności na druku ZUS ZLA. Brak przedłożenia stosownego druku ZUS ZLA potwierdzającego zaistnienie podnoszonej przez skarżącego w odwołaniu okoliczności, dyskwalifikuje przyjęcie wyjaśnienia niestawiennictwa jako usprawiedliwionego. Skargę na powyższą decyzję w ustawowym terminie wywiódł do WSA w Poznaniu skarżący, zarzucając jej naruszenie: 1. prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 33 ust. 4 pkt 1 u.p.z. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. poprzez przyjęcie, że zaistniały podstawy prawne do zastosowania wyżej powołanych przepisów w przedmiotowej sprawie; 2. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej jako k.p.a.) przez niezgodne z dyspozycją tych przepisów zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i błędną jego ocenę skutkującą uznaniem, że skarżący nie usprawiedliwił niestawiennictwa w PUP w dniu 24.08.2023 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o umorzenie postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w dniu, w którym miał stawić się do PUP w N. , tj. w dniu 24.08.2023 r. powiadomił organ o powodach swojej nieobecności, wskazując, że nie jest w stanie stawić się w urzędzie z uwagi na swój stan zdrowia. Następnie skarżący wyjaśnił, że w tym dniu był u lekarza w O., zaś lekarz postanowił skierować go do szpitala w trybie pilnym. Szpital Powiatowy w N. nie chciał jednak przyjąć skarżącego w tym dniu z uwagi na brak wolnych miejsc. Jednocześnie lekarz kierujący nie wystawił skarżącemu zwolnienia lekarskiego ZUS ZLA, ponieważ uznał, że skoro skierował pacjenta do szpitala, to w szpitalu lekarz wystawi mu zwolnienie lekarskie. Finalnie ani lekarz, który wysłał skarżącego, ani lekarz w szpitalu nie wystawili skarżącemu zwolnienia lekarskiego. Powiatowy Urząd Pracy w N. wymagał od skarżącego potwierdzenia swojej choroby poprzez przedłożenie zwolnienia lekarskiego, wystawionego przez lekarza. Tymczasem z uwagi na wyżej opisaną sytuację, skarżący nie uzyskał zwolnienia lekarskiego. Skarżący nie planował w dniu 24.08.2023 r. wizyty w placówce medycznej jednak nagłe pogorszenie się jego stanu zdrowia ([...]) spowodowało, że musiał skorzystać z pomocy medycznej. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji, że organ nieprawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy w niniejszej sprawie, czym naruszył art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. W ocenie skarżącego prawidłowa ocena dostarczonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że niestawiennictwo skarżącego w dniu 24.08.2023 r. w PUP w N. było usprawiedliwione. Końcowo podniesiono w skardze, że organ niezasadnie przyjął, że skarżący nie uzasadnił i nie usprawiedliwił należycie swojego niestawiennictwa w dniu 24.08.2023 r., a tym samym organ błędnie zastosował art. 33 ust. 4 pkt 1 u.p.z. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs (4) ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 15.04.2023 r. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 4292) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 31.10.2023 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty N. z dnia 19.09.2023 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia są przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 735 z późn. zm.). W myśl art. 33 ust. 4 pkt 4 tej ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Zgodnie zaś z treścią art. 80 ust. 2 u.p.z. bezrobotni, z wyjątkiem odbywających leczenie w zakładzie lecznictwa odwykowego, są obowiązani do przedstawienia zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1133, 1621 i 1834), albo wydruku zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy. Nieprzedstawienie odpowiednio zaświadczenia lekarskiego albo wydruku zaświadczenia lekarskiego w wymaganej formie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego z pierwszym dniem niezdolności do pracy. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie, tj. w dniu 24.08.2023 r., w Powiatowym Urzędzie Pracy w N. . Istotą sporu pozostaje ustalenie, czy orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły, że nieobecność skarżącego w ww. dniu stanowiła podstawę do pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że skarżący w dniu 24.08.2023 r. zgłosił się do lekarza z bólem w okolicach brzucha i miednicy. Został wówczas skierowany do szpitala. Ponadto w aktach znajduje się karta informacyjna leczenia szpitalnego, z której wynika, że skarżący przebywał w szpitalu w dniach 14-18.09.2023 r. Skarżący wyjasnił w skardze, że w dniu 24.08.2023 r. stawił się w szpitalu, jednak nie został przyjęty z uwagi na brak miejsc. Akta administracyjne sprawy zawierają notatkę urzędową z dnia 24.08.2023 r., z której wynika, że do PUP w N. zadzwoniła osoba, która poinformowała, że skarżący nie zgłosi się na wyznaczoną wizytę, ponieważ jest chory. Urzędnik poinformował wówczas rozmówcę o konieczności dostarczenia do organu zwolnienia lekarskiego, celem usprawiedliwienia nieobecności. Wskazać również należy, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Starosty N. z dnia 02.08.2023 r., w której orzeczono o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem rejestracji oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku w związku z brakiem spełniania warunków wynikających z treści art. 71 ust. 1 i 2 u.p.z. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że przepis art. 80 ust. 2 u.p.z. nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem – jak podkreśla się w orzecznictwie (np. wyrok NSA z 21.10.2015 r., sygn. akt: I OSK 883/14) powołany przepis adresowany jest wprost do bezrobotnego pobierającego zasiłek. W niniejszej sprawie ze wskazanej na wstępie tego akapitu decyzji Starosty N. wynika, że skarżącemu odmówiono przyznania prawa do zasiłku, więc nie jest podmiotem, którego obejmuje dyspozycja art. 80 ust. 2 u.p.z. Tym samym nie miał on obowiązku przedstawiać zwolnienia lekarskiego na druku ZUS ZLA. Na kanwie niniejszej sprawy dostrzeżenia wymaga, że bezrobotny może uniknąć utraty statusu bezrobotnego w związku ze swym niestawiennictwem w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy jedynie wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione dwa warunki: 1. bezrobotny powiadomi urząd pracy w ciągu 7 dni od dnia, w którym miał się stawić, o przyczynie swego niestawiennictwa oraz 2. wskazana przyczyna będzie uzasadniona. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22.06.2022 r., sygn. akt: I OSK 1210/21 wskazał, że orzecznictwo, dotyczące wykładni art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. nie jest w pełni jednolite, gdyż w części orzeczeń przyjęto, iż art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. nie nakazuje we wskazanym terminie usprawiedliwić przyczyn nieobecności w dniu wyznaczonym, a jedynie strona ma podać uzasadnioną przyczynę tej nieobecności. Nie wymaga się więc usprawiedliwienia, a jedynie powiadomienia o uzasadnionej przyczynie nieobecności. W podobnym tonie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 06.04.2017 r., sygn. akt: I OSK 486/16 wskazując, że obowiązek powiadomienia o przyczynie nieprzybycia do urzędu pracy nie został określony jako udowodnienie lub nawet uprawdopodobnienie okoliczności, które nie pozwoliły bezrobotnemu na stawienie się w organie. Ustawodawca wymaga bowiem, by podana przez bezrobotnego przyczyna niestawienia w urzędzie pracy była przyczyną uzasadnioną. Dlatego też podjęcie rozstrzygnięcia o pozbawieniu bezrobotnego jego statusu z tej przyczyny możliwe jest po dokonaniu oceny podanych przez bezrobotnego przyczyn z punktu widzenia ich zasadności. Omawiany przepis nie przewiduje, że bezrobotny musi udowodnić (udokumentować) przyczyny niestawiennictwa. Bezrobotny ma jedynie wskazać uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w wyznaczonym przez urząd terminie. Aby więc zaistniały obie podstawy do pozbawienia osoby bezrobotnej statusu z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z., taka osoba musi nie stawić się w wyznaczonym terminie oraz w terminie 7 dni liczonym od dnia, w którym miała się stawić w organie administracji nie powiadomić o przyczynie tego niestawiennictwa (wyrok NSA z 5.12.2007 r., I OSK 245/07; wyrok WSA w: Gorzowie Wlkp. Z 15.1.2015 r., II SA/Go 871/14; wyrok WSA w Szczecinie z 14.8.2013 r., II SA/Sz 1269/12, CBOSA). W ocenie orzekającego Sądu organy obu instancji nieprawidłowo przyjęły, że skarżący nie powiadomił PUP w zakreślonym terminie o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa. W dniu 24.08.2023 r. PUP w N. otrzymał informację telefoniczną o nieobecności skarżącego na planowanej w tym dniu wizycie z powodu jego choroby. Dostrzec przy tym należy, że przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. nie określa formy, w jakiej winno nastąpić powiadomienie o przyczynie niestawiennictwa, w szczególności nie wymaga zachowania formy pisemnej; wystarczające będzie więc np. powiadomienie telefoniczne (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 listopada 2010 r., II SA/Rz 747/10, wyrok WSA w Łodzi z 07.11.2018 r., sygn. akt: III SA/Łd 718/18, CBOSA). W tym stanie rzeczy Sąd uznał telefoniczne poinformowanie organu o nieobecności skarżącego za wystarczające. Ponadto, w świetle znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji medycznej, Sąd przyjął, że przyczyna nieobecności skarżącego na wizycie w dniu 24.08.2023 r. była uzasadniona. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym od dawna przyjmuje się, że za uzasadnione przyczyny mogą być uznane tylko okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu i którym nie mógł zapobiec nawet przy dołożeniu należytej staranności (wyrok NSA z 21.06.2017 r., sygn. akt: I OSK 2662/16, CBOSA). Niewątpliwie choroba, z którą skarżący zgłosił się w dniu 24.08.2023 r. do lekarza ("[...]"), stanowiła taką obiektywną, niezależną od woli skarżącego okoliczność. Przyczyna nieobecności jest tym bardziej uzasadniona, że skarżący otrzymał wówczas skierowanie do szpitala, a zatem można domniemywać, że jego stan zdrowia nie pozwalał skarżącemu na powrót do codziennych obowiązków. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nieobecność skarżącego w dniu 24.08.2023 r. na wizycie w PUP nie mogła stanowić podstawy do pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej, bowiem przyczyna tej nieobecności była uzasadniona, a właściwy urząd pracy został o niej powiadomiony w tym samym dniu, a więc z zachowaniem 7-dniowego terminu. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią powyżej wskazane stanowisko Sądu, tak co do powiadomienia PUP o uzasadnionej przyczynie nieobecności skarżącego na wizycie w dniu 24.08.2023 r., jak i braku konieczności przedłożenia zaświadczenia lekarskiego na druku ZUS ZLA na okoliczność choroby. Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty N. z dnia 19.09.2023 r.