II OSK 2796/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 613/19 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 24 maja 2019 r., nr IR-IV.7721.258.2018.2 w przedmiocie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 10 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Po 613/19 oddalił skargę M. C. (dalej skarżąca) na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z 24 maja 2019 r. nr IR-IV.7721.258.2018.2 uchylającą decyzję Starosty [...] z [...] marca 2019 r. o niezbędności wejścia przez skarżącą na teren sąsiedniej nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...]położonej w [...] w rejonie ul. [...], stanowiącej własność K. K. w celu zamurowania luksferami wykonanego otworu okiennego w ścianie budynku i naprawy elewacji budynku położonego w [...] w rejonie ul. [...] na działce oznaczonej nr ewid. [...], w granicy z działką o nr ewid. [...], z zachowaniem następujących granic i warunków korzystania z nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...], oraz odmawiającą wyrażenia zgody na ww. wejście przez skarżącą na teren sąsiedniej nieruchomości. Sąd Wojewódzki podzielił argumentację organu odwoławczego, że nie zaistniały przesłanki do wydania decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącej na podstawie art. 47 ust. 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej Pb). W ocenie Sądu I instancji nie wystąpiła bowiem niezbędność wejścia na teren działki sąsiedniej, która jest konieczną przesłanką zastosowania tej regulacji. Skarżąca może zamurować nielegalnie pobudowany otwór okienny z wnętrza budynku, w którym znajduje się ściana z tym otworem tj. z terenu własnej nieruchomości. 2. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 47 ust. 1 i ust. 2 Pb przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd Wojewódzki zaistnienia przesłanek do wydania przez Wojewodę Wielkopolskiego zaskarżonej decyzji z uwagi na niezaistnienie przesłanki niezbędności wysłowionej w art. 47 Pb, skutkującej odmową wyrażenia zgody na wejście przez skarżącą na teren ww. sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania prac naprawczych polegających na zamurowaniu luksferami otworu okiennego wykonanego w ścianie budynku i naprawy elewacji budynku w sytuacji, gdy wobec odmowy wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości przeprowadzenie ww. prac zgodnie z zasadami sztuki budowlanej jest niemożliwe, a nadto z uwagi na silny konflikt istniejący w relacjach sąsiedzkich pomiędzy skarżącą a właścicielem sąsiedniej nieruchomości, co potwierdza niekwestionowany fakt braku zgody ww. właściciela sąsiedniej nieruchomości na wejście na jej teren. W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna. 3.2. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa)). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez sąd I instancji. 3.3. Wywiedziony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 47 ust. 1 i 2 Pb nie mógł odnieść zamierzonego skutku, ponieważ Sąd I instancji prawidłowo zinterpretował przesłankę niezbędności zajęcia sąsiedniej nieruchomości na tle niespornego stanu faktycznego sprawy. Instytucja przymusowego zajęcia sąsiedniej nieruchomości dla prowadzenia prac budowlanych stanowi publicznoprawną formę ograniczenia prawa własności nieruchomości w celu umożliwienia wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych, dla których niezbędne jest wykorzystanie sąsiedniej nieruchomości. Koniecznym warunkiem dopuszczalności zastosowania tej ingerencji jest niezbędność wykonania określonych prac budowlanych. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że warunek niezbędności wejścia na teren sąsiedni dotyczy sytuacji, kiedy nie ma innej możliwości przeprowadzenia przez inwestora prac przygotowawczych lub budowlanych jak tylko poprzez wejście na teren sąsiedniej posesji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 6 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 46/17, wyrok WSA w Szczecinie z 6 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 1037/20). W niniejszej sprawie tak rozumiana niezbędność zajęcia nie zaistniała, bowiem inwestor może zrealizować obowiązek nałożony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z 10 lipca 2017 r. (wykonanie robót budowlanych polegających na zamurowaniu luksferami otworu okiennego znajdującego się w ścianie budynku położonego w granicy z sąsiednią działką nr [...]) korzystając z terenu własnej nieruchomości. Zajęcie działki sąsiedniej byłoby co najwyżej bardziej dogodne dla prowadzenia wnioskowanych prac i pomogłoby jedynie w estetyczniejszym pomurowaniu luksferów tj. licowaniu i spoinowaniu. 3.4. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa., skargę kasacyjną oddalił.