II FZ 543/07

SENTENCJA II FZ 543/07 P O S T A N O W I E N I E Dnia 25 października 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janusz Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 25 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 06 sierpnia 2007 r. sygn. akt I SA/Gl 1533/06 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 września 2006 r. Nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE II FZ 543/07 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 06 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił Z. W. przyznania prawa pomocy. Odmówiono zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że skarżący mimo wezwania Sądu nie przedstawił wszelkich niezbędnych danych umożliwiających ocenę całokształtu jego sytuacji majątkowej i osobistej. Skarżący nie złożył na wezwanie Sądu dodatkowego oświadczenia o stanie majątku, dochodach i stanie rodzinnym, znając z informacji Sądu skutki takiego postępowania. Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie wskazał osób pozostających w nim we wspólnym gospodarstwie domowym, nie udokumentował wysokości osiąganych dochodów, nie przedłożył kopii zeznania podatkowego za rok 2006 oraz wydatków na utrzymanie gospodarstwa domowego. Od powyższego postanowienia Z. W. wniósł pismo z 27 sierpnia 2007 r. potraktowane jako zażalenie. Analiza treści uzasadnienia pisma z dnia 27 sierpnia 2007 r. wskazującego na to, że skarżący nie zgadza się z postanowieniem WSA w Gliwicach z dnia 06 sierpnia 2007 r. prowadzi na następujących wniosków: 1. szereg stwierdzeń skarżącego to zwykłe inwektywy nie zasługujące na uwagę Sądu, 2. skarżący zarzuca ustawie z 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że jest "złodziejską ustawą" chroniącą ludzi bogatych" 3. skarżący w uzasadnieniu zażalenia zarzuca Sądowi I instancji brak odniesienia się do treści art. 134 § 1 prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, 4. uzasadnienie zażalenia nie zawiera żadnych argumentów odnoszących się do treści postanowienia z 06 sierpnia 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący w istocie w ogóle nie odniósł się do treści rozstrzygnięcia, które zaskarżył. Zażalenie na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego winno zgodnie z treścią art. 194 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawierać między innymi zwięzłe uzasadnienie. Zażalenie Z. W. nie spełnia tych wymogów. W żadnym zdaniu uzasadnienia zażalenia nie można znaleźć zarzutów kierowanych do zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie kwestionuje ustaleń Sądu I instancji, że nie wykonał zarządzenia Sądu i nie przedstawił dowodów potwierdzających żądania przyznania prawa pomocy. Wniosek sporządzony na urzędowym formularzu nie dawał odpowiedzi na to, jaka jest sytuacja materialna i osobista skarżącego. Obowiązkiem strony domagającej się przyznania prawa pomocy jest złożenie właściwie wypełnionego formularza urzędowego zawierającego oświadczenie o stanie majątkowym i rodzinnym, a gdy okaże się ono niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego, lub budzi wątpliwości strona jest obowiązana złożyć na wezwanie w zakreślonym terminie dodatkowe oświadczenie (lub przedłożyć dokumenty źródłowe (art. 255 cytowanej wyżej ustawy). Skarżący takiego dodatkowego oświadczenia i dokumentów żądanych przez Sąd nie złożył. Nie wykazał więc, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nie wykazał też, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zarzut braku zastosownaia art. 134 § 1 p.p.s.a. okazał się nieuzasadniony. Przedmiotem zaskarżonego postanowienia była kwestia odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy. Sąd I instancji rozstrzygnął sprawę w granicach sformułowanego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Sąd I instancji nie miał podstawy do pominięcia treści wniosku. Domagał się jedynie od skarżącego spełnienia wymogów zawartych w art. 255 p.p.s.a. W tych okolicznościach należało uznać, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z obowiązującym prawem i oddalić zażalenie na podstawie art. 197 § 1 i 2 w związku z art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).