II OSK 915/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. P. i I. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 929/20 w sprawie ze skargi G. P. i I. P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 5 maja 2020 r. nr IFXIV.7840.7.33.2016 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek uczestników postępowania M. C. i J. C. o zasądzenie kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 9 grudnia 2020 r., II SA/Gl 929/20, oddalił skargę G. P. i I. P. na decyzję Wojewody Śląskiego (dalej Wojewoda) z dnia 5 maja 2020 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Starosta Pszczyński (dalej Starosta) decyzją z dnia 18 października 2016 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t.Dz.U.2020.1333; dalej p.b.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz.U.2020.256; dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 21 marca 2016 r., zatwierdził inwestorom – M. C. i J. C. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę "budynku gospodarczego na działce nr [...] zlokalizowanej w K. przy ul. [...]" w granicy z działką nr [...] oraz w odległości 1,50 m od granicy z działką nr [...]. Na skutek odwołania skarżących Wojewoda decyzją z dnia 7 lutego 2017 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę na ww. decyzję złożyli inwestorzy i skarżący. W jej wyniku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 4 września 2017 r., II SA/Gl 358/17, uchylił decyzję organu II instancji z dnia 7 lutego 2017 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli skarżący i została ona oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3360/17. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, organ II instancji zaskarżoną decyzją z dnia 5 maja 2020 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 18 października 2016 r. G. P. i I. P. zaskarżyli decyzję organu II instancji do WSA w Gliwicach, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Sąd wskazał, że z obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Kobiór nr XVIII/2/78/04 z dnia 8 lipca 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Śląskiego nr 91, poz. 2555) teren obejmujący przedmiotową inwestycję oznaczony jest symbolem: 4MNU, jednostka strukturalna "G" z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z nieuciążliwymi usługami, z ustaleniami którego organy miały obowiązek zgodność projektu zbadać, nie wynikają jakieś szczególne uwarunkowania. Ustalenia planu miejscowego mówią wprost, że forma architektoniczna oraz geometria dachu, kolorystyka i użyte materiały elewacyjne nowych i przebudowanych obiektów gospodarczych i garaży winny być dostosowane do budynku podstawowego na działce (§ 25 ust. 2 pkt 1 lit. a) i c) planu miejscowego). W ocenie organów obu instancji "przedmiotowy budynek o płaskim dachu (nachylenie połaci 6°), pokryty od strony granicy z sąsiednimi działkami ciemnoszarymi płytami elewacyjnymi lub gontem bitumicznym, nierozprzestrzeniającymi ognia (NRO), a od strony działki inwestora okładziną drewnianą w kolorze brązowym, w żaden sposób nie koresponduje z budynkiem mieszkalnym inwestorów w kolorze beżowym nawiązuje do obiektów gospodarczych oraz innych obiektów towarzyszących w analizowanym obszarze najbliższego sąsiedztwa. W związku z powyższym jest możliwa realizacji przedmiotowej inwestycji w miejscu wskazanym przez inwestorów, ponieważ jest ona zgodna z zapisami obowiązującego planu miejscowego, a tym samym nie narusza również zapisów § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia". W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest też, w ocenie Sądu, podstaw do przyjęcia, że usytuowanie objętego postępowaniem projektowanego zamierzenia budowy budynku gospodarczego będzie naruszało § 13 i § 60 rozporządzenia. Konstatacja ta wynika ze stanowiącej część zatwierdzonego projektu budowlanego analizy przesłaniania pomieszczeń w budynku skarżących i jego zacienienia. Tymczasem, w tej kwestii wypowiadał się już NSA oraz WSA w Gliwicach, potwierdzając prawidłowość ustaleń zawartych w przedmiotowym projekcie z przepisami p.b. i rozporządzenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli G. P. i I. P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż zachodzą wszystkie przesłanki uzasadniające udzielenie inwestorom pozwolenia na budowę zgodnie z treścią złożonego wniosku, podczas gdy stan faktyczny i dokumentacja załączona do wniosku nie odpowiadał stanowi rzeczywistemu, a zatem nie mogły stanowić podstawy udzielenia pozwolenia na budowę, 2. prawa procesowego, tj. 145 § 1 "ust." 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.) w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące oparciem orzeczenia o nieprawidłowo ustalony przez organy stan faktyczny sprawy, który nie odpowiadał stanowi rzeczywistemu istniejącemu w momencie wydania decyzji przez Wojewodę. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnicy postępowania M. C. i J. C., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2023.1634 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Jak wynika z akt sprawy i treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przed jej wydaniem organ odwoławczy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i uwzględnił treść wiążących go uprzednio zapadłych w tej sprawie wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2019 r., II OSK 3360/17 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 września 2017 r., II SA/GL 358/17. Treść tych wyroków ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż – stosownie do art. 153 i art. 170 p.p.s.a. – wiąże zarówno organy, jak i sądy administracyjne. Zebrane w sprawie dowody nie dawały organowi podstaw do kwestionowania ich treści i poczynienia odmiennych ustaleń faktycznych od zawartych w zaskarżonej decyzji. Nie pozwalały więc na przyjęcie, że ustalenia te nie odpowiadają stanowi rzeczywistemu. Sąd I instancji nie miał zatem podstaw do uznania, że organ naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie mógł zostać uwzględniony. W konsekwencji powyższego nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., gdyż zebrane w sprawie dowody jednoznacznie wskazywały, że zostały spełnione warunki w przepisie tym zawarte. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw i nie podlegały uwzględnieniu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Wniosek o zasądzenie od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz uczestników postępowania kosztów postępowania podlegał oddaleniu, gdyż art. 204 p.p.s.a. przewiduje – w razie oddalenia skargi kasacyjnej – możliwość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych jedynie przez organ (pkt 1) lub przez skarżącego (pkt 2). Nie przewiduje natomiast możliwości zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez uczestnika postępowania.