II OZ 1226/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2604/16 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. C. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2604/16 oddalił skargę A. C. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku robót budowlanych. W terminie ustawowym, skarżący A. C., reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru adwokata W. B., wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 marca 2018 r. wezwano ww. pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przez złożenie wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, wraz z jego dwoma odpisami - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Jednocześnie Sąd wezwał o uzupełnienie wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 50 zł (karta 436 i 437 akt sądowych sprawy). Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 22 marca 2018 r. co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sądowych sprawy (karta 438). Tym samym termin do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej upłynął w dniu 29 marca 2018 r. W dniu 22 marca 2018 r. uiszczono uzupełniający wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 50 zł. Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2604/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną skarżącego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że do dnia wydania postanowienia nie nadesłano wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, ani jego dwóch odpisów. W piśmie z dnia 23 kwietnia 2018 r. pełnomocnik skarżącego - adwokat W. B., wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 16 kwietnia 2018 r. oraz wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 6 lipca 2018 r. NSA oddalił zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. NSA uznał w nim, że pełnomocnik otrzymał przesyłkę zawierającą wezwanie do uiszczenia braków formalnych skargi w postaci oświadczenia o rozpoznaniu skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy bowiem na taką zawartość przesyłki wskazują adnotacje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik podał, że wbrew twierdzeniom Sądu skarżącemu nie zostało doręczone wezwanie do usunięcia innych braków formalnych skargi kasacyjnej, w tym dotyczących wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, wraz z jego dwoma odpisami. W związku z powyższym wyznaczony termin do usunięcia wskazanych braków formalnych nie rozpoczął biegu. Skarżący w wykonaniu zobowiązania Sądu uiścił wpis uzupełniający od skargi kasacyjnej w dniu doręczenia mu zarządzenia w tym przedmiocie, tj. w dniu 22 marca 2018 r., zaś sprzecznym z zasadami logicznego myślenia i doświadczenia życiowego byłoby przyjęcie, że w takim stanie rzeczy skarżący nie wypełniłby pozostałych obowiązków nałożonych na niego przez Sąd warunkujących przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej. Z ostrożności procesowej pełnomocnik skarżącego wskazał, że uchybienie terminowi usunięcia braków formalnych nastąpiło bez winy strony wnoszącej skargę kasacyjną. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, prawdopodobny błąd pracownika Sądu, który to przedmiotowe wezwanie wadliwie nadał celem doręczenia, stanowi okoliczność wprost uprawdopodobniającą brak ewentualnej winy pełnomocnika strony w uchybieniu terminu, uzasadniając tym samym jego przywrócenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku A. C. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej postanowieniem z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2604/16, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) odmówił o przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Zdaniem Sądu, pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej było niezawinione. Sąd podkreślił, że skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, co pozwala przyjąć bardziej rygorystyczny miernik staranności wymagany przy dokonywaniu czynności procesowych przez takiego pełnomocnika. W związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury sądowej zobligowany jest bowiem do zachowania dużo dalej posuniętej staranności niż wymagana jest od osób niebędących profesjonalnymi pełnomocnikami. Zawodowy charakter działalności adwokata czy radcy prawnego powoduje, że odpowiedzialność pełnomocnika obejmuje działania wszystkich osób, którymi posługuje się wykonując swój zawód. Dlatego właściwa organizacja wewnętrznej pracy kancelarii jest traktowana jako dochowanie staranności warunkującej brak winy w uchybieniu terminu. Istotą pracy profesjonalnego pełnomocnika jest rzetelne dbanie o interesy mocodawcy, między innymi poprzez wypełnianie w terminie wszystkich wymogów proceduralnych umożliwiających stronie pełny udział w postępowaniu. Strona ponosi wszelkie skutki działań pełnomocnika, także negatywne skutki uchybień lub czynności wadliwie dokonanych. Sąd uznał, że powołane we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie wskazują, aby uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpiło bez winy pełnomocnika. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego podał, że przedmiotowe wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego. W związku z powyższym wyznaczony termin do usunięcia wskazanych braków formalnych nie rozpoczął biegu. Sąd przywołał przepisy regulujące sposób doręczania pism w postępowaniu sądowym, w tym przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1222), które ma zastosowanie z uwagi na odesłanie z art. 65 § 2 P.p.s.a, Pismo powinno zostać nadane jako list polecony wraz z formularzem potwierdzenia odbioru, który będzie zawierał datę przesyłki, sygnaturę akt sprawy, oraz rodzaj przesyłki (§ 2 ust. 4, wzór formularza potwierdzenia odbioru). Sąd zauważył, że przesyłka taka może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany, jak w niniejszej sprawie, na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki" (zob. postanowienia SN z dnia 26 lipca 2000 r., I CZ 87/00; z dnia 14 marca 2000 r" II CKN 483/2000; dnia 20 kwietnia 2000 r" I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15). Dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się zatem, aby okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru. Sąd zauważył, że w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru przesyłki z dnia 21 marca 2018 r. adresowanej na adres kancelarii pełnomocnika (karta 438), z którego wynika, że przedmiotowa przesyłka zawierała dwa pisma: wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia wpisu od skargi kasacyjnej. Pisma sporządzono na oddzielnych drukach (karta 436 i 437). Zdaniem Sądu, w tych warunkach należało przyjąć, że wiedza o zawartości przesyłki sądowej wynikająca z podpisanego przez pełnomocnika zwrotnego poświadczenia odbioru, w sytuacji, gdy pełnomocnik stwierdził brak wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, powinna skutkować podjęciem przez pełnomocnika czynności w celu prawidłowego doręczenia stronie zarządzenia o uzupełnieniu braków formalnych skargi kasacyjnej, a następnie braki te uzupełnić. Sąd podkreślił, że adresatem przesyłki był profesjonalny pełnomocnik procesowy, który powinien posiadać odpowiednie rozeznanie co do zasad funkcjonowania procedur sądowych, w tym w zakresie trybu i sposobu doręczania pism sądowych, jak i praktyki sądowej polegającej na doręczaniu kilku pism procesowych jedną przesyłką. Własnoręczny podpis umocowanego pracownika kancelarii na druku odbioru przesyłki pocztowej jest potwierdzeniem okoliczności faktycznego jej otrzymania i prowadzi do domniemania prawidłowego doręczenia zawartych w niej dokumentów opisanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowej przesyłki (por. postanowienia NSA: z dnia 11 stycznia 2017 r., II OZ 1449/16; z dnia 28 stycznia 2016 r,, II OZ 63/16; z dnia 13 września 2016 r., II OZ 864/16). Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument urzędowy, potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych na potwierdzeniu odbioru pism. W tym zakresie poświadczenie odbioru ma walor dokumentu urzędowego, który korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Z tego względu przyjmuje się, że adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić (zob. postanowienia NSA: z 14 lutego 2018 r., sygn. I FZ 7/18; z 17 lipca 2017 r., sygn. II FZ 333/17). W interesie odbierającego przesyłkę jest sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Sąd zaznaczył, że skoro w momencie odbioru przesyłki nie stwierdzono, by nie zawierała ona któregoś z dokumentów wskazanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru należało uznać, że potwierdzenie podpisem odbioru przesyłki oznaczało nie tylko potwierdzenie, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie na formularzu wskazanej, ale także, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana na formularzu potwierdzenia odbioru. Sąd uznał, że niezachowanie reguł należytej staranności przez odbiorcę przesyłki, będącego podmiotem świadczącym profesjonalne usługi prawne, nie daje podstaw do stwierdzenia w niniejszej sprawie, że akt procesowy jakim było wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej uznany być mógł za pozbawiony swej prawnej skuteczności, gdyż strona nie obaliła domniemania, że został on jej prawidłowo doręczony. Profesjonalny pełnomocnik, czy też jego pracownik (którego ewentualne zaniedbania obciążają pełnomocnika) kwitując własnoręcznym podpisem i datą zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki z sądu administracyjnego, powinien zweryfikować zgodność opisu przesyłki z jej zawartością, a w przypadku rozbieżności wyjaśnić ewentualne wątpliwości w siedzibie sądu, czy chociażby telefonicznie w Wydziale Informacji Sądowej. Jest to niezwykle istotne z uwagi na doniosłe skutki jakie wiążą się z zachowaniem terminów w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia było to, że skarżący uiścił uzupełniający wpis sądowy od skargi kasacyjnej, nie ma to wpływu na ocenę skutków nieuzupełnienia braków formalnych skargi. Wobec braku przesłanek do przywrócenia terminu należało odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W piśmie z dnia 20 lipca 2018 r. A. C. złożył zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego zażalenia. Poinformował o wypowiedzeniu pełnomocnictwa adwokatowi W. B. z powodu niedopatrzenia obowiązku uzupełnienia braków formalnych, o którym dowiedział się podczas rozmowy z Wiceprezesem WSA w dniu 19 lipca 2018 r. Wskazał, że gdyby miał świadomość uchybień ze strony swego pełnomocnika lub wiedział o przypadkowym zniknięciu zobowiązania (do uzupełnienia braków) z koperty kancelarii adwokackiej, to sam uzupełniłby braki formalne poprzez wskazanie, że sprawa dotycząca kasacji powinna być jawna i wniósłby w razie potrzeby zażalenie. Wskazał, że nie było jego winy w nieuzupełnieniu braków formalnych skargi kasacyjnej tylko przypadkowa "wpadka" pracownika kancelarii adwokackiej lub urzędnika sądu. Nie może ponosić odpowiedzialności za osoby, które naraziły go na dotkliwe straty finansowe. Jego kasacja mogła zostać uwzględniona a tym samym inwestor sprzedający mu mieszkanie z wadą ukrytą miałby obowiązek naprawczy w postaci przywrócenia obiektu do stanu pierwotnego czyli do stanu właściwego zanim powstały awarie techniczne budynku. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2018 r. WSA w Warszawie przywrócił skarżącemu termin do wniesienia zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2018 r. Sąd wskazał, że przyczyną uchybienia terminu do wniesienia zażalenia był brak należytego działania profesjonalnego pełnomocnika skarżącego. Pełnomocnik nie poinformował skarżącego o stanie niniejszej sprawy, w tym o treści postanowień Sądu z dnia 16 kwietnia 2018 r. i 15 maja 2018 r., mimo że doręczono je w sposób prawidłowy ówczesnemu pełnomocnikowi skarżącego. Nie miał on więc możliwości wniesienia w terminie zażalenia na postanowienie z dnia 15 maja 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Instytucją procesową, której celem jest ochrona strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, jest instytucja przywrócenia terminu. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i § 2 P.p.s.a.). Ponadto, stosownie do art. 87 § 4 P.p.s.a., równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z przywołanych wyżej regulacji wynika, że zasadnicze znaczenie dla uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu ma uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy oraz przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć zatem miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt. II OZ 712/08). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny - wymagający od strony staranności. Mając powyższe na względzie należy podzielić wyrażone w zaskarżonym postanowieniu stanowisko Sądu I instancji o braku podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu złożonego przez pełnomocnika Skarżącego. Należy wyjaśnić, że strona reprezentowana przez pełnomocnika ponosi skutki jego nieprawidłowego działania, jego uchybień czy zaniedbań. Czynności dokonane przez pełnomocnika wywierają bezpośredni skutek dla osoby mocodawcy w okresie istnienia umocowania. W niniejszej sprawie to właśnie działania pełnomocnika były przedmiotem oceny Sądu pod kątem tego czy ponosi on winę za uchybienie terminu do wniesienia uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie pełnomocnik upatrywał braku swojej winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej bowiem w jego ocenie przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia tych braków nie została doręczona prawidłowo. Pełnomocnik uważał, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie oświadczenia o rozpoznaniu skargi kasacyjnej na rozprawie albo zrzeczeniu się rozprawy wraz z jego dwoma odpisami nie została doręczona. Nadesłane zostało jedynie wezwanie do uzupełnienia wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 50 zł. Wpis został uzupełniony 22 marca 2018 r. Należy zauważyć, że okoliczność czy przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej w postaci złożenia oświadczeń z art. 176 § 2 P.p.s.a. została doręczona rozstrzygnięto prawomocnie postanowieniem NSA z 6 lipca 2018 r., sygn. akt II OZ 734/18, uznając, że fakt doręczenia przesyłki z taką zawartością nie budzi wątpliwości. W tej sytuacji NSA rozstrzygając o zasadności odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi jest związany powyższym orzeczeniem. Skoro przyjąć należy, że nie istniały wątpliwości co do dostarczenia przesyłki o wskazanej w niej zawartości, to niezasadne jest także twierdzenie, że pełnomocnik, który odebrał rzeczoną przesyłkę nie ponosi winy za uchybienie terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. W istocie pełnomocnik nie wykazał okoliczności, które świadczyłyby o braku jego winy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. Należy zatem uznać, że nie dołożył należytej staranności przy weryfikacji dostarczanej do niego korespondencji i pomimo profesjonalnego przygotowania do prowadzenia spraw sądowych, w tym znajomości procedur doręczania pism sądowych, nie uzupełnił w terminie braków skargi kasacyjnej. Wobec tego należało uznać, że ponosi on winę w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. W żaden sposób nie wykazał on, że dołożył należytej staranności przy odbieraniu korespondencji z sądu i nie podważył domniemania wynikającego ze zwrotnego potwierdzenia odbioru w zakresie doręczenia przesyłki zawierającej wskazane w nim pisma. NSA podziela stanowisko Sądu I instancji zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Adresat przesyłki poleconej z sądu ma obowiązek przed pokwitowaniem jej odbioru zweryfikować jej zawartość, bowiem kwitując odbiór potwierdza nie tylko, że otrzymał przesyłkę danego dnia ale otrzymał przesyłkę, która zawierała pisma wskazane na zwrotnym potwierdzeniu jako rodzaj pisma. Fakt, że zazwyczaj adresat poświadcza odbiór przesyłki nie weryfikując zawartości przesyłki świadczy o niedochowaniu należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie wykazał, że odbierając przesyłkę z Sądu z dnia 21 marca 2018 r. zweryfikował jej zawartość w obecności doręczającego. Wówczas zapewne złożyłby reklamację takiej przesyłki i wyjaśniłby w Sądzie dlaczego skierowana do niego przesyłka nie zawierała pism, na które wskazywało zwrotne potwierdzenie odbioru. Takie działanie wskazywałoby na dochowanie należytej staranności w prowadzeniu spraw swojego mocodawcy, do czego profesjonalny pełnomocnik jest zobowiązany. Pełnomocnik w żaden sposób nie wykazał, że dochował on, ewentualnie pracownik jego kancelarii, czynności mających na celu ustalenie zgodności pomiędzy faktycznie otrzymaną przesyłką a jej opisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Samo twierdzenie, że wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nie otrzymał pozostaje w sprzeczności z opisem przesyłki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Ponieważ zwrotne potwierdzenie odbioru korzysta jako dokument urzędowy z domniemania prawdziwości danych w nim zawartych, to w razie kwestionowania go pełnomocnik powinien przedstawić stosowne dowody na poparcie swoich twierdzeń. Tego jednak pełnomocnik nie dokonał. Potwierdziło to także postanowienie NSA z 6 lipca 2018 r. Wobec powyższego, w ocenie NSA, zasadnie Sąd I instancji uznał, że na pełnomocniku z racji jego profesjonalizmu i wiedzy fachowej ciążył wyższy stopień należytej staranności w prowadzeniu spraw swego mocodawcy. Skoro nie wykazał on, że zweryfikował zawartość przesyłki z 21 marca 2018 r., to nie zasadne jest twierdzenie, że dołożył on należytej staranności. Zaniedbanie w tym zakresie powoduje, że to on ponosi winę za uchybienie terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Okoliczność ta uniemożliwia zatem przywrócenie terminu na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. bowiem brak winy w uchybieniu terminowi w okolicznościach sprawy nie został wykazany. W złożonym przez skarżącego osobiście zażaleniu z dnia 20 lipca 2018 r. nie przedstawiono żadnych okoliczności, które podważałyby ustalenia Sądu I instancji. Wręcz przeciwnie skarżący stwierdza, że pełnomocnik mógł nie dochować obowiązku uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Skarżący ponosi odpowiedzialność za działania i zaniechania swego pełnomocnika, kiedy ten go reprezentował a w związku z tym jego uchybienia są uchybieniami mocodawcy. W ten sposób nie wykazanie przez pełnomocnika braku winy w uchybieniu terminowi przekłada się na niewykazanie tego braku przez skarżącego. Należy zatem uznać, że zaskarżone postanowienie z 15 maja 2018 r. jest prawidłowe bowiem Sąd wykazał, że nie zaistniały okoliczności świadczące o braku winy pełnomocnika w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Pełnomocnik skarżącego nie zadbał w sposób należyty o interesy swojego mocodawcy. Nie uzupełnił braków formalnych skargi kasacyjnej mając taką możliwość, gdyż wezwanie zostało mu skutecznie doręczone. Nie wykazał również, że nie ponosi winy za uchybienie terminowi, co wyklucza możliwość przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Zaskarżone postanowienie odpowiada zatem prawu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.