IV SAB/Wr 750/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi Y. V. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej Y. V. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. UZASADNIENIE Pismem z 12 sierpnia 2024 r. Y. V. (dalej "skarżąca") wniosła skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej "wojewoda") w sprawie z wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. Skarga została nadana w placówce wyznaczonego operatora pocztowego w dniu 13 sierpnia 2024 r. (akta sądowe, k. 6). Jak wynika z akt administracyjnych, decyzją z 13 sierpnia 2024 r. wojewoda udzielił skarżącej zezwolenia we wnioskowanym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W orzecznictwie sądowym zasadnie podnosi się, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wniesiona już po zakończeniu tego postępowania stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi (zob. uchwały NSA: z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19; z 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21 – publ. CBOSA). Zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 104 § 1 i 2 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Jak stanowi zaś art. 107 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzja powinna zawierać m.in. datę jej wydania, w przypadku decyzji pisemnej, datą tą jest dzień podpisania decyzji zawierającej wymagane przez prawo składniki. W judykaturze sądowej wykrystalizowało się stanowisko, zgodnie z którym nie powinno się utożsamiać daty wydania decyzji z datą jej doręczenia. Przyjęcie odmiennego stanowiska wprowadzałoby bowiem stan permanentnej niepewności co do owej daty, przede wszystkim z uwagi na możliwą do zastosowania formę doręczenia zastępczego. Tym samym decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu jedynie zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej, będącej organem administracji publicznej lub przez ten organ upoważnionej, zgodnie z art. 268a k.p.a. Czynność doręczenia stronie decyzji nie stanowi zatem załatwienia sprawy administracyjnej (zob. postanowienia NSA: z 10 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 171/15; z 30 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1544/23 – publ. CBOSA). Podkreślić przy tym należy, że zarówno w sentencji uchwały z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, jak i w jej uzasadnieniu, NSA wiąże skutek w postaci przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu z samym faktem "wydania decyzji". Uwaga ta odnosi się także do przewlekłości. Ponadto w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w prawie polskim w świetle ogólnej reguły wyrażonej w art. 111 § 1 k.c., a znajdującej odpowiednie zastosowanie także na gruncie procedury administracyjnej (art. 57 § 1 k.p.a.) oraz sądowoadministracyjnej (art. 83 § 1 p.p.s.a.) – najkrótszą jednostką czasu (obliczeniową) jest dzień, rozumiany jako doba liczona od północy do północy (tzw. computatio civilis), to czynności wykonane w tym samym dniu przychodzi uznawać za dokonane jednocześnie (por. wyroki WSA w Poznaniu: z 22 sierpnia 2013 r., sygn. akt IV SAB/Po 63/13; z 24 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 407/19, publ. – CBOSA). W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt sprawy, wojewoda w dniu 13 sierpnia 2024 r. wydał decyzję uwzględniającą wniosek skarżącej, kończąc w ten sposób postępowanie ad meritum. W tym samym też dniu skarżąca nadała w placówce wyznaczonego operatora pocztowego skargę na przewlekłość. Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że skarga nadana w placówce pocztowej w dniu wydania decyzji, została wniesiona już po zakończeniu postępowania prowadzonego przez wojewodę. W tym stanie rzeczy, skoro skarżąca złożyła skargę na przewlekłość po zakończeniu postępowania administracyjnego, należało uznać, że stanowi to przeszkodę do stwierdzenia przewlekłości na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.sa. Wobec tego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z kolei o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.