II SA/Rz 1346/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi B. D. i B. D. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 6 lipca 2023 r. nr I-III.7721.15.3.2023 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę - skargę oddala - UZASADNIENIE Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda", "Organ odwoławczy", "Organ II instancji") z 6 lipca 2023 r. nr I-III.7721.15.3.2023 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: "k.p.a."). Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu. Decyzją z 13 kwietnia 2023 r. nr 138/23 znak: AB-I.6740.31.2023 Starosta [...] zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla F. S. J. W [...] obejmujące przebudowę budynku administracyjno-usługowego, na terenie obejmującym nieruchomości nr ewid. gr.: [...] położone w Ł. Pismem z 27 kwietnia 2023 r. B. i B. D. (dalej: "Skarżący") wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Starosty, kwestionując ustalony przez Starostę krąg stron postępowania. Wnieśli o włączenie ich do prowadzonego postępowania w charakterze stron oraz powtórzenie dotychczasowych czynności procesowych z ich udziałem. Z uwagi na fakt, że ww. pismo zostało wniesione w terminie otwartym do wniesienia odwołania, liczonym z uwzględnieniem daty doręczenia decyzji stronie postępowania i zawiera zarzuty dotyczące wydanej decyzji, Wojewoda potraktował ww. pismo, jako odwołanie od decyzji Starosty [...] z 13 kwietnia 2023 r. Wojewoda Podkarpacki, po rozpatrzeniu ww. odwołania, opisaną na wstępie decyzją z 6 lipca 2023 r. nr I-III.7721.15.3.2023 umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy uznał, że Skarżącym nie przysługuje przymiot strony postępowania. W ocenie Wojewody, Skarżący nie byli stronami postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją Starosty z 13 kwietnia 2023 r., nr 138/23, znak: AB.I.6740.31.2023, zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, dla F. Sp. J., na zamierzenie inwestycyjne obejmujące: przebudowę budynku administracyjno-usługowego na terenie obejmującym nieruchomości nr ewid. gr.: [...] położne w Ł., gdyż zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Ponadto ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane również zawiera definicję strony postępowania, a regulacja ta jest normą szczególną w stosunku do przepisu art. 28 k.p.a. Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania i dopuszczenia go do udziału w nim jest wykazanie, że w dacie wystąpienia z wnioskiem, planowana inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienia do jej zabudowy. Wojewoda wyjaśnił, że z dokumentów będących w jego posiadaniu wynika, że Skarżący są właścicielami działki nr [...] w miejscowości Ł. (sąsiadującej z terenem inwestycji). Działka ta znajduje się po zachodniej stronie działek nr [...]. W oparciu o projekt zagospodarowania terenu, zatwierdzony przedmiotową decyzją, Organ II instancji ustalił, że przedmiotowy budynek administracyjno-usługowy objęty przebudową, usytuowany jest w odległości ponad 50 m (wartość ustalono przy pomocy przymiaru liniowego w oparciu o skalę rysunku Plan sytuacyjny) od zachodniej granicy z działką Skarżących (na rysunku budynek objęty opracowaniem został oznaczony poprzez szrafowanie). Przy czym obszar oddziaływania obiektu jest wyznaczany przy uwzględnieniu nie stanu istniejącego, ale zakresu planowanych do wykonania w ramach niniejszego postępowania robót budowlanych. Z kolei z analizy PZT i PAB wynika, że przebudowa obiektu będzie polegała na wymianie okien wraz ze zmianą ich wielkości oraz "dodaniu styropianu na części ścian oraz wymianie tynków". Powyższe roboty budowlane dotyczą głównie elewacji północnej budynku, która nie jest zwrócona w stronę granicy działki Skarżących. Z uwagi na fakt, że roboty budowlane wykonywane będą przy ścianie budynku, która nie jest nawet zwrócona w stronę granicy działki Skarżących, natomiast jej lokalizacja znacznie przekracza wymagania zawarte w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225), Wojewoda stwierdził, że zakres projektowanych robót budowlanych nie ogranicza w najmniejszym stopniu (nawet potencjalnie) możliwości zabudowy działki Skarżących, a co za tym idzie brak jest podstaw do uznania, że nieruchomość Skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. Wobec powyższego, w ocenie Wojewody, Skarżący nie posiadają przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnieśli B. i B. D. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego A. B. zaskarżając ww. decyzję Wojewody w całości. W swojej skardze, Skarżący zarzucili naruszenie: 1. rażące naruszenie art. 28 k.p.a., poprzez brak uznania Skarżących za stronę w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę, a w dalszej kolejności umorzenie postępowania; 2. art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28 oraz art. 29 k.p.a., polegające na niewłaściwym zastosowaniu ww. przepisów, które to sprowadzało się do niezasadnego przyjęcia, że odwołanie zostało wniesione przez osoby, które nie były stroną postępowania i w konsekwencji - umorzenie postępowania odwoławczego; 3. art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 28 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w realiach niniejszej sprawy oraz nieuwzględnienie, że Skarżący mają w przedmiotowej sprawie indywidualny interes prawny lub obowiązek spełniający przesłanki określone art. 28 k.p.a.; 4. art. 80 k.p.a., polegające na wadliwej i dowolnej ocenie zebranych w sprawie dowodów bez wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego oraz z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów; 5. art. 127 w zw. z art. 28, art. 29 oraz 30 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, że odwołanie w sprawie wniosły osoby niebędące stroną w postępowaniu, a w konsekwencji - bezpodstawne umorzenie postępowania. Wobec tak sformułowanych zarzutów Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty w całości; o zasądzenie od Organu kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 19 października 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1346/23 tut. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z 13 kwietnia 2023 r. Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 10 stycznia 2024 r. pełnomocnik Skarżących wniosła i wywiodła jak w pisemnej skardze i dodała, że dla Centrum Miasta [...] toczy się postępowanie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którego zapisach planuje się oddzielenie strefy, na której znajduje się obszar inwestycyjny od działek budownictwa domów jednorodzinnych, tzw. strefą buforową - terenem zielonym. Teren ten przewidziany jest na nieruchomościach stanowiących własność właścicieli domów jednorodzinnych, a nie inwestora. W ocenie pełnomocnika przyznano tym samym, że strefa zainwestowana będzie oddziaływała na budynki budownictwa jednorodzinnego, skoro przewidziano strefę oddzielenia od tej inwestycji. Dodatkowo wskazano na rozbieżności istniejące pomiędzy treścią decyzji, wskazaną w niej inwestycją a zapisami rejestru, w którym ta decyzja została umieszczona, co zdaniem pełnomocnika, wskazuje na przekroczenie uprawnień Organu w wydawaniu decyzji. Z kolei Skarżąca B. D. podniosła, że decyzja nie dotyczy jedynie budynku, o którym mowa w decyzji, ale kompleksu budynków. Inwestycja jest realizowana od dłuższego czasu. W tym też czasie działka Skarżących uległa degradacji, do czego doszło na skutek niwelacji terenu działki inwestycyjnej, co spowodowało obsunięcie ogrodzenia. Planowana strefa buforowa w sposób sztuczny oddziela działkę Skarżącej od działki inwestowanej pozbawiając prawa udziału w tym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co uzasadnia oddalenie skargi w całości. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Podkarpackiego umarzająca postępowanie odwoławcze od decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoczniczno - budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę na zamierzenie inwestycyjne obejmujące: przebudowę budynku administracyjni – usługowego na terenie obejmującym nieruchomości nr ewid. gr. [...] w Ł. Skarżący twierdzą, że jako właściciele działki nr [...] położonej w bezpośrednim sąsiedztwie do planowanej inwestycji mają interes prawny do bycia stroną tego postępowania, gdyż ich działka znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Podnieśli, że w związku z planowaną inwestycją, należąca do nich działka, narażona zostanie na immisje, w tym znaczne zwiększenia hałasu, pyłu, kurzu, spalin samochodowych i innych, zmianą sposobu odprowadzania wód opadowych, i w konsekwencji zmianą stosunków wodnych. Podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 105 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.". Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W myśl art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Stosownie zaś do treści art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie administracyjne. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy w toku prowadzonego postępowania odwoławczego organ II instancji stwierdzi, że zaszły okoliczności skutkujące bezprzedmiotowością tego postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a, to jest wówczas, gdy w postępowaniu tym nastąpił brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego skutkujący brakiem podstaw do merytorycznego załatwienia sprawy co do jej istoty (por. wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 25/21, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA"). Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać zarówno z braku istnienia przesłanki przedmiotowej, to jest braku materialno-prawnych podstaw do wydania decyzji administracyjne, jak też braku istnienia przesłanki podmiotowej, to jest sytuacji braku strony mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia, wynikającej między innymi z nieposiadaniem przez dany podmiot legitymacji procesowej do bycia stroną postępowania administracyjnego (por. R. Hauser. M. Wierzbowski (red.) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, Wydanie 7, s. 904,908). W przypadku postępowania odwoławczego bezprzedmiotowość ze względów podmiotowych będzie zachodziła w sytuacji, gdy organ ustali w toku postępowania, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 2394/21, CBOSA). Wobec powyższych ustaleń należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem objętego przedmiotową skargą rozstrzygnięcia wymaga uprzedniego ustalenia, czy Skarżącym przysługiwał, czy też ewentualnie mógł przysługiwać przymiot strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przebudowy budynku administracyjno - usługowego. W związku z tym koniecznym staje się wskazanie, że przesłanki przyznania jednostce statusu strony wyznacza co do zasady art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną w sprawie jest każdy, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jednakże, w sprawach o wydanie pozwolenia na budowę normą prawną wyznaczającą interes prawny jest art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "prawo budowlane" zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, zgodnie z którym jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Powyżej powołany art. 28 ust. 2 prawa budowlanego stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej zasady wynikającej z art. 28 k.p.a. i może mieć zastosowanie, wyłącznie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA: z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1145/15; z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 569/16, CBOSA). Zatem dopiero wprowadzenie na terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego ograniczeń w zabudowie, nawet zgodnych z przepisami odrębnymi, oznacza przynależność tego terenu do obszaru oddziaływania obiektu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji następuje w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, na potrzeby każdej konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Zauważyć jednocześnie należy, że przymiot strony zgodnie z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego nie w każdych okolicznościach jest ściśle uzależniony od tego, czy oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz wynika z samego faktu potrzeby ustalenia w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. W związku z tym stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę mogą być nie tylko osoby, których prawa mogą zostać jednoznacznie naruszone w wyniku realizacji inwestycji, ale też władający nieruchomościami na zagospodarowanie których inwestycja ta może oddziaływać w takim stopniu, że właściwy organ ma obowiązek sprawdzić w postępowaniu wyjaśniającym, czy zostały spełnione wszystkie wymagania wynikające z przepisów prawa budowlanego i przepisów odrębnych. Nie chodzi jednak o jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość sąsiednią, ale o takie oddziaływanie na nieruchomość, które będzie ograniczało jej zagospodarowanie wbrew obowiązującym przepisom. Niezbędne staje się wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej w zakresie regulowanym prawem budowlanym ze względu na powstanie projektowanej zabudowy (por. wyroki NSA z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 403/21, z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1655/17, z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2352/16 oraz z dnia 14 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1054/20, CBOSA). Celem regulacji zawartej w art. 28 prawa budowlanego było zatem przesądzenie, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem. Do przepisów odrębnych w rozumieniu powołanego wyżej art. 3 pkt 20 prawa budowlanego należą m.in. przepisy rozporządzeń: Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), powoływanego dalej jako: "rozporządzenie MI z 2002 r." Dokonując na tle powyższych rozważań analizy projektowanej inwestycji Sąd stwierdza, że prawidłowo krąg stron tego postępowania został ograniczony do działek inwestycyjnych. Jak wynika z dołączonego do akt postępowania projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowalnego projektowana inwestycja to przebudowa budynku administracyjno – usługowego polegająca na wymianie okien wraz ze zmianą ich wielkości, dodaniu styropianu na części ścian oraz na wymianie tynków. Z powyższego wynika, że podjęte w ramach planowanej inwestycji prace dotyczyć będą istniejącego obiektu i nie będą wpływać na jakąkolwiek zmianę wysokości, czy wielkości tego budynku. W informacji o obszarze oddziaływania projektant wyjaśnił, że zostały zachowane warunki usytuowania obiektu z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Znajduje się on bowiem w odległości 10,04 m od granicy sąsiedniej działki. Wbrew zarzutom skargi wyjaśniono również, że wysokość budynku 12,60 m oraz jego odległość od najbliższej zabudowy 26,53 m pozwala na jednoznaczną ocenę, że nie jest możliwe jakiekolwiek zacienianie obiektu, skoro budynek jest niższy niż odległość od najbliższej zabudowy. Sąd zgadza się ze stanowiskiem Organu, że Skarżący nie mają interesu w występowaniu w tym postępowaniu w charakterze strony. Przebudowa budynku nawet na działce bezpośrednio graniczącej z inną działką polegającą wyłącznie na dokonaniu prac w ramach istniejącego obrysu budynku, niewpływająca na zmianę jego podstawowych wymiarów a także przeznaczenia nie powoduje oddziaływania przekraczającego granice działki inwestycyjnej. Zatem właściciele działek sąsiadujących nie mogą powoływać się na swój interes prawny w występowaniu w charakterze strony tego postępowania. Immisje w postaci kurzu, hałasu, spalin samochodowych powstających w trakcie realizacji prac nie stanowią uciążliwości uzasadniających przyznanie przymiotu strony w tym postępowaniu. Nie mogły również odnieść oczekiwanego rezultatu podnoszone w trakcie rozprawy przed sądem administracyjnym zarzuty dotyczące niezgodności nazwy zamierzenia inwestycyjnego określonego w decyzji z nazwą tej inwestycji ujawnioną w prowadzonym rejestrze decyzji. Ewentualna rozbieżność w tym zakresie nie wpływa na prawidłowość decyzji. Przepisy dotyczące kontroli decyzji nie przewidują badania jej zgodności z zapisami w rejestrze. Rejestr ma charakter wtórny do decyzji. Ewentualne nieprawidłowości w zapisach rejestru powinny być eliminowane przez Organ prowadzący rejestr, z urzędu bądź na wniosek zainteresowanych. Ponadto Sąd nie może również odnieść się do zarzutu, że planowana inwestycja stanowi element większej inwestycji, w związku z czym interes prawny Skarżących powinien być oceniony w aspekcie wszystkich elementów inwestycji. Zasadą jest objęcie wnioskiem całej inwestycji tj. wszystkich tych elementów, które są niezbędne do realizacji danego zamierzenia. Aktualnie Sąd nie ma podstaw do stwierdzenia, że poza wskazanymi robotami budowalnymi dotyczącymi inwestycji, inwestor planuje inne niezbędne prace, których nie objął przedmiotowym wnioskiem. Wykroczenie poza zakres prac objętych pozwoleniem na budowę powoduje uruchomienie stosownych procedur, ale na etapie realizacji. Zapisy projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dotyczące powstanie strefy zielonej oddzielającej teren inwestycji od nieruchomości zabudowanych domami jednorodzinnymi, w tym nieruchomości należącej do Skarżących nie potwierdzają, co próbują dowieść Skarżący oddziaływania o jakim mowa w art. 3 pkt 20 P.b. Mogą natomiast stanowić próbę łagodzenia spornych interesów. Niemniej jednak zapisy te znajdują się w sferze projektów i nie mają mocy wiążącej. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.