II OZ 825/11
Sądy administracyjne2011-09-22
Sygnatura
II OZ 825/11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
2011-09-22
Rodzaj
Postanowienie NSA
Sędziowie
Marzenna Linska - Wawrzon
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
Treść orzeczenia
SENTENCJA
Dnia 22 września 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 22 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 57/11 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania lokalu użytkowego postanawia: oddalić zażalenie.
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 57/11, odrzucił skargę kasacyjną A. S. od wyroku z dnia 2 marca 2011 r. oddalającego jego skargę na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], znak: [...], w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania lokalu użytkowego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
W przedmiotowej sprawie odpis wyroku z dnia 2 marca 2011 r. wraz uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 22 marca 2011 r., natomiast skarga kasacyjna od powyższego wyroku została wniesiona w dniu 22 kwietnia 2011 roku (data stempla pocztowego).
Z tego względu Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną, jak wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, na podstawie art. 178 p.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik A. S. zarzucił naruszenie art. 169 § 1 i 3 oraz art. 171 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., a także art. 1986 § 2 k.p.c. i na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 380 k.p.c. wniósł o "dokonanie oceny zasadności postanowienia o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej".
W uzasadnieniu podniósł, że uchybienie terminowi było niezamierzone i wynikało z błędnego poinformowania pełnomocnika o terminie odebrania wyroku. Pełnomocnik dopiero z postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej dowiedział się o uchybieniu terminowi określonemu w art. 169 § 1 k.p.c. i dlatego nie składał wniosku o jego przywrócenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwane dalej "p.p.s.a."), skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Konsekwencją wniesienia skargi po upływie wskazanego wyżej terminu jest jej odrzucenie (art. 178 ustawy).
Skoro skarga kasacyjna wniesiona przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika została nadana w Urzędzie Pocztowym po upływie trzydziestodniowego terminu liczonego od doręczenia stronie skarżącej kasacyjnie odpisu wyroku z uzasadnieniem, zasadnym było uznanie, że skarga ta jako wniesiona z uchybieniem terminu podlega odrzuceniu.
W niniejszej sprawie wnoszący zażalenie nietrafnie zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów art. 169 § 1 i 3 oraz art. 171 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., a także art. 1986 § 2 k.p.c., które nie znajdują zastosowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Ponadto należy zauważyć, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu zażalenia nie odnosi się do istoty zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wskazane przez pełnomocnika okoliczności miałyby znaczenie przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu, ale to nie był przedmiot zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia