II SA/Bk 704/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.),, sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 października 2021 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w B. na uchwałę Rady Gminy Dobrzyniewo Duże z dnia 5 grudnia 2018 r., nr II/10/18 w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków stwierdza nieważność paragrafu 3 punkt 4, paragrafu 10 ustęp 2, paragrafu 11 punkt 1 i paragrafu 28 ustęp 2 regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków stanowiącego załącznik do zaskarżonej uchwały UZASADNIENIE Uchwałą z 5 grudnia 2018 r. nr II/10/18 Rada Gminy Dobrzyniewo Duże przyjęła regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, który został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Woj. Podlaskiego z 12 grudnia 2018 r. pod pozycją 5083. Uchwałą z 3 lutego 2021 r. nr XXX/237/21 Rada Gminy Dobrzyniewo Duże przyjęła kolejny regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków (opublikowany w Dz. Urz. Woj. Podl. poz. 656 z 11 lutego 2021 r.). W § 3 tej uchwały uchylono uchwałę z 5 grudnia 2018 r. nr II/10/18. Prokurator Rejonowy w Białymstoku zaskarżył do sądu administracyjnego uchwałę z 5 grudnia 2018 r. nr II/10/18 w zakresie § 3 pkt 4, § 10 ust. 2, § 11 pkt 1 i §28 ust. 2 regulaminu. Zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 19 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, dalej: u.z.z.w., przez brak określenia w treści § 3 pkt 4 regulaminu minimalnego poziomu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody o minimalnym poziomie jakościowym; 2) prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 4 u.z.z.w. przez wskazanie w § 10 ust. 2 i § 11 pkt 1 regulaminu, iż z wnioskiem o przyłączenie może wystąpić jedynie osoba posiadająca tytuł prawny do nieruchomości, a także wprowadzenie obowiązku przedłożenia dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do nieruchomości lub odpis jej statusu prawnego, w sytuacji gdy takich obowiązków nie wprowadza ustawa; 3) prawa materialnego, tj. art. 19 ust. 5 pkt 9 oraz art. 22 ust. 2 u.z.z.w. przez wskazanie w treści przepisu § 28 ust. 2 regulaminu, iż rozliczenia za wodę pobraną na cele przeciwpożarowe dokonywane są za okres półroczny, podczas gdy brak upoważnienia do wprowadzenia takiej regulacji, gdyż upoważnienie obejmuje wyłącznie ustalenie warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe. Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonym zakresie. Uzasadniając zarzuty wskazał, że kwestionowana uchwała jest aktem prawa miejscowego, który musi być podejmowany w granicach i na podstawie upoważnień ustawowych. Zakwestionowane regulacje w sposób istotny naruszają prawo. W § 3 pkt 4 regulaminu nie unormowano minimalnego poziomu usług w zakresie jakości dostarczanej wody, a z obowiązku wprowadzenia regulacji w tym zakresie nie zwalnia organu istnienie w obrocie prawnym rozporządzenia o jakości wody wydanego na podstawie art. 13 u.z.z.w. oraz możliwość uregulowania tej kwestii w umowie (art. 6 ust. 3 pkt 1 u.z.z.w.). Odnośnie zarzutu dotyczącego obowiązków osób ubiegających się o przyłączenie do sieci skarżący wskazał na wyrok w sprawie II SA/Ol 217/20 wywodząc, że oświadczenie wnioskodawcy a nie tytuł prawny powinno być dokumentem wystarczających do zawarcia umowy zaopatrzeniowej. W kwestii regulacji dotyczącej rozliczeń za wodę na cele ppoż Prokurator wywiódł, że Rada nie jest uprawniona do określania terminów rozliczeń za tę usługę, bowiem sposób ponoszenia kosztów związanych z użyciem wody na cele przeciwpożarowe reguluje art. 22 u.z.z.w. Końcowo skarżący wskazał, że uchylenie zaskarżonej uchwały nie wyklucza oceny jej zgodności z prawem w okresie obowiązywania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej uwzględnienie podzielając jako trafne zarzuty Prokuratora. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega uwzględnieniu przez stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w kwestionowanym zakresie. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej: u.s.g.), nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Podstawą stwierdzenia nieważności uchwały jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Konieczność spełnienia przesłanki "istotności" naruszenia prawa prowadzącego do stwierdzenia nieważności uchwały wyprowadza się z faktu, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się wyłącznie do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g. w związku z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego przez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (vide Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd Terytorialny 2001/1-2, s. 102). Jak wskazał NSA w sprawie I OSK 124/17, istotna sprzeczność z prawem to wada doniosła pod względem faktycznym i prawnym, wynikająca z naruszeń przepisów prawa materialnego bądź formalnego, ale taka, która jest oczywista, jednoznaczna, niepozwalająca na zaakceptowanie uchwały ze względu na sposób i tryb jej podjęcia lub skutki, jakie wywołuje (orzeczenie powyższe jak i inne powołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaskarżony w sprawie niniejszej Regulamin jako akt prawa miejscowego jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organu, który go ustanowił (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Stosownie do treści art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Rozwinięciem tej zasady na poziomie ustawowym jest art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Zaskarżona uchwała została podjęta w wykonaniu delegacji ustawowej określonej w art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2018 r., poz. 1152 ze zm.), dalej: u.z.z.w., zgodnie z którą regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków określa prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym: 1) minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków; 2) warunki i tryb zawierania umów z odbiorcami usług; 3) sposób rozliczeń w oparciu o ceny i stawki opłat ustalone w taryfach; 4) warunki przyłączania do sieci; 5) warunki techniczne określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych; 6) sposób dokonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne odbioru wykonanego przyłącza; 7) sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków; 8) standardy obsługi odbiorców usług, w tym sposoby załatwiania reklamacji oraz wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków; 9) warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe. Powyższy przepis stanowi delegację ustawową i ściśle określa zakres spraw, które muszą stać się przedmiotem unormowania uchwały rady gminy. Wskazując zakres zagadnień, które powinny być objęte regulaminem, ustawodawca posłużył się sformułowaniem "regulamin określa", co oznacza że jego treść powinna bezwzględnie odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej (vide np. wyrok w sprawie II OSK 994/16). Odstępstwa od katalogu sformułowanego w tym przepisie stanowią więc naruszenie przepisu upoważniającego, jak i konstytucyjnej zasady praworządności, a więc stanowią istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie nieważności uchwały w całości bądź w części (vide wyrok w sprawie II OSK 2068/20). Taką samą wadą dotknięte są te z postanowień aktu prawa miejscowego, które wprawdzie odnoszą się do materii wskazanej w powołanym art. 19 u.z.z.w., ale w zakresie uregulowanym już wyczerpująco w ustawie bądź rozporządzeniu wykonawczym albo stanowią powtórzenie rozwiązań ustawowych, albo regulują te same kwestie w sposób odmienny. W ocenie sądu, Rada Gminy Dobrzyniewo Duże nie do końca prawidłowo zrealizowała upoważnienie ustawowe. W szczególności nie zrealizowała w całości wymagania wynikającego z art. 19 ust. 5 pkt 1 u.z.z.w. dotyczącego określenia minimalnego poziomu usług świadczonych w zakresie dostarczania wody. Jak należy rozumieć "minimalny poziom usług w zakresie dostarczania wody" wypracowało orzecznictwo, wskazując że chodzi co najmniej o wskazanie minimalnego ciśnienia wody, jej jakości, ciągłości dostaw i sposobu postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług, jak również minimalnej ilości dostarczanej wody (vide np. wyrok w sprawie II OSK 1943/18). Z treści § 3 Regulaminu wynika natomiast, że w zakresie dostarczania wody przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest zobowiązane: 1) zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych do realizacji zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi w ilości nie mniejszej niż 0,5 m3 na dobę oraz 6 m3 rocznie; 2) zapewnić ciągłość zaopatrzenia w wodę, z zastrzeżeniem uzasadnionych wyjątków określonych w niniejszym Regulaminie; 3) w przypadku dostarczania wody z posiadanej sieci wodociągowej, zapewnić zaopatrzenie w wodę pod ciśnieniem nie mniejszym niż 0,1 MPa mierzonym u wylotu na zaworze za wodomierzem głównym zainstalowanym na przyłączu wodociągowym; 4) prowadzić regularną wewnętrzną kontrolę jakości dostarczanej wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Z powyższego wynika, że większość wymaganych parametrów świadczących o zapewnieniu minimalnego poziomu usług w zakresie dostarczania wody Rada Gminy określiła regulując minimalną ilość wody, ciągłość dostaw, ciśnienie. Z kolei w Rozdziale 7 Regulaminu uregulowała sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody i wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków. Zabrakło natomiast uregulowania minimalnej jakości dostarczanej wody, zaś w to miejsce wprowadzono regulację § 3 pkt 4 Regulaminu. Takie postępowanie jest nieprawidłowe i narusza w sposób istotny delegację ustawową z art. 19 ust. 5 pkt 1 u.z.z.w. Przede wszystkim dlatego, że nałożenie na przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w § 3 pkt 4 Regulaminu obowiązku prowadzenia regularnej wewnętrznej kontroli jakości dostarczanej wody stanowi niedopuszczalne powtórzenie regulacji ustawowej z art. 5 ust. 1a u.z.z.w., zgodnie z którym przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane do prowadzenia regularnej wewnętrznej kontroli jakości wody. Regulamin zaś powinien określać wyłącznie to, co wynika z delegacji ustawowej i nie powinien powtarzać przepisów ustawy. Powtarzając te przepisy wprowadza chaos prawny, gdyż obowiązek prowadzenia przez przedsiębiorstwo regularnej kontroli jakości dostarczanej wody staje się w sposób nieuprawniony obowiązkiem uregulowanym w dwóch aktach prawnych: w ustawie i w uchwale o przyjęciu regulaminu, co może stwarzać mylne wrażenie, że obowiązek ustawowy uzyskuje moc dopiero na skutek jego ujęcia w akcie prawa miejscowego. Taka sytuacja jest niedopuszczalna i narusza w sposób istotny zasady prawidłowej legislacji, zgodnie z którymi w akcie prawa miejscowego nie powtarza się przepisów ustaw oraz przepisów innych aktów normatywnych (§ 137 w związku z § 143 "Zasad techniki prawodawczej" – rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r., Dz. U. z 2016 r., poz. 283 ze zm.). Po drugie, ustawowy obowiązek przedsiębiorstwa kontrolowania jakości dostarczanej wody nie wyczerpuje obowiązku rady gminy do uregulowania dostarczania wody o odpowiedniej jakości. Regulacja regulaminu przewidująca konkretne wskazanie jakiej jakości powinna być dostarczana woda ma istotne znaczenie gwarancyjne dla odbiorcy usług. Skoro bowiem w Rozdziale 8 Regulaminu określono zasady postępowania reklamacyjnego w przypadku niewypełnienia przez przedsiębiorstwo minimalnego poziomu usług (vide § 24 ust. 1 Regulaminu expressis verbis stanowiący o możliwości reklamowania ilości i jakości świadczonych usług), to brak określenia w Regulaminie parametru jakości wody obowiązującego na terenie tej konkretnej Gminy powoduje brak możliwości reklamowania w tym zakresie (domagania się wody o konkretnej, określonej jakości). Nie zmienia tego faktu okoliczność obowiązywania rozporządzeń wykonawczych wydanych na podstawie art. 13 u.z.z.w. określających minimalny poziom jakości wody (vide rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, Dz. U. poz. 2294 ze zm.). Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 13 u.z.z.w. wyznaczają wprawdzie minimalny poziom świadczonych usług, ale nie oznacza to, że na terenie danej gminy jakość dostarczanej wody musi być równa co najmniej minimalnym wskaźnikom z rozporządzenia. Gmina może wprowadzić zaostrzone wymagania jakościowe dla wody dostarczanej przez przedsiębiorstwo na terenie obowiązywania swojego regulaminu. Niezamieszczenie w skarżonym Regulaminie norm dotyczących minimalnego poziomu usług w zakresie jakości dostarczanej wody stanowi więc o istotnym naruszeniu upoważnienia ustawowego z art. 19 ust. 5 pkt 1 u.z.z.w. Jak wskazał nadto NSA w sprawie III OSK 374/21, przepisów typu policyjnego (rozporządzenie o jakości wody) nie można utożsamiać z przepisem regulującym jakość usługi lub rzeczy, ta bowiem może wynikać np. ze szczególnych walorów, klarowności, smaku, składu chemicznego. Określenie minimalnego poziomu świadczonych usług w akcie prawa miejscowego (a także zasad postępowania w przypadku przerw w ciągłym świadczeniu usług– vide w sprawie niniejszej Rozdział 7 Regulaminu) ma dawać mieszkańcom gminy (miasta) gwarancję i wskazówkę co najmniej jakiego poziomu usług mogą spodziewać się po dostarczającym te usługi przedsiębiorstwie oraz wyznaczać granice swobody stron umowy o doprowadzenie wody i odprowadzenie ścieków, w szczególności umocnić pozycję odbiorcy usług. Dopiero wówczas odbiorca ten będzie mógł liczyć na zapewnienie konkretnego, minimalnego poziomu usług przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, które posiada pozycję dominującą na lokalnym rynku, a zwykle - monopol naturalny. W konsekwencji, w sprawie niniejszej, treść § 3 pkt 4 Regulaminu w zakwestionowanym kształcie nie jest wystarczającym wykonaniem delegacji ustawowej zawartej w przepisie art. 19 ust. 5 pkt 1 u.z.z.w., mimo wskazania w punktach 1, 2 i 3 tego przepisu na minimalną ilość wody, ciągłość dostaw i ciśnienie wody a w Rozdziale 7 Regulaminu - uregulowania sposobu postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług. Rację ma także skarżący kwestionując § 10 ust. 2 Regulaminu, zgodnie z którym z wnioskiem o przyłączenie do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej może występować osoba posiadająca tytuł prawny do nieruchomości, która ma być przyłączona do sieci oraz kwestionując § 11 pkt 1 Regulaminu, stosownie do którego do wniosku Odbiorca ubiegający się o przyłączenie do sieci załącza dokument potwierdzający tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, której dotyczy wniosek a w przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, odpis jego statusu prawnego w stosunku do nieruchomości. Sąd w sprawie niniejszej podziela ugruntowany już w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym przepis art. 19 ust. 5 pkt 2 u.z.z.w. upoważnia wyłącznie do określenia w regulaminie warunków i trybu zawierania umów z odbiorcami usług, w czym nie mieści się wprowadzanie (powtarzanie) warunków, które znajdują swoją podstawę w ustawie, wprowadzanie warunków dodatkowych, w tych wskazywanie katalogu dokumentów wymaganych przy składaniu wniosku o przyłączenie. Tym bardziej, że zgodnie z art. 6 ust. 4 u.z.z.w., umowa o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków może być zawarta z osobą, która posiada tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, do której ma być dostarczana woda lub z której mają być odprowadzane ścieki, albo z osobą, która korzysta z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Stosownie zaś do treści art. 15 ust. 4 u.z.z.w., przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19, oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług. Porównanie treści kwestionowanej regulacji oraz ww. przepisów uprawnia do wniosku, że ustawa nie przewiduje dodatkowych dokumentów i warunków, które należy spełnić ubiegając się o przyłączenie, poza złożeniem wniosku, spełnieniem warunków przyłączenia i istnieniem technicznych możliwości. Odnośnie regulacji § 28 ust. 2 Regulaminu, zgodnie z którym rozliczenia za wodę pobraną na cele przeciwpożarowe dokonywane są za okres półroczny, to jest to regulacja również naruszająca delegację ustawową. Upoważnienie zawiera obowiązek uregulowania "warunków dostarczania wody na cele przeciwpożarowe" w czym nie mieści się określanie za jaki okres rozliczenie powinno następować. Powtórzyć należy, że "warunki dostarczania" to konieczność wskazania w szczególności kto może pobierać wodę na cele ppoż oraz z jakich ujęć (bądź hydrantów) i na jakich warunkach. Terminy rozliczeń nie odnoszą się do "warunków dostarczania wody" a do zdarzeń późniejszych, obejmujących skutki pobrania wody na cele ppoż. Uregulowanie zasad rozliczeń (terminowości rozliczeń) nie mieści się więc w upoważnieniu ustawowym wynikającym z art. 19 ust. 5 pkt 9 u.z.z.w. Z wyżej wskazanych powodów sąd zdecydował o wyeliminowaniu zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części. Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: P.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). Unormowanie to nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały w całości bądź w części. Dlatego istotnym jest podkreślenie, że sąd dokonując kontroli legalności aktu prawa miejscowego i korzystając z przewidzianego w art. 147 § 1 P.p.s.a. prawa jest obowiązany do dokonania oceny, czy w sytuacji wyeliminowania z obrotu prawnego tylko niektórych regulacji uchwały, pozostałe jej regulacje pozostawione w obrocie prawnym będą nadal w pełni realizowały zakres przedmiotowy wyznaczony do uregulowania w ramach aktu prawa miejscowego, a zatem czy w sytuacji wyeliminowania z obrotu prawnego jedynie poszczególnych zapisów regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, będzie on w pozostałej części spełniał wymogi wynikające z art. 19 ust. 5 u.z.z.w (vide wyrok w sprawie II OSK 2605/15). Zdaniem sądu w sprawie niniejszej, nieprawidłowości stwierdzone w sprawie niniejszej nie uzasadniają wyeliminowania zaskarżonego aktu w całości. W pozostałym, niezakwestionowanym zakresie akt ten może funkcjonować bez ww. przepisów. Wyeliminowane przepisy stanowią jedynie część regulacji Regulaminu, ich brak nie dezintegruje pozostałych jego postanowień. Nie zmienia to jednak faktu, że regulacje dotyczące w szczególności jakości dostarczanej wody powinny się w przyjmowanych przez organy regulaminach znaleźć, co dopiero stanowić będzie pełną i wszechstronną realizację upoważnienia z art. 19 ust. 5 pkt 1 u.z.z.w. Na przeszkodzie stwierdzeniu nieważności Regulaminu nie stoi fakt jego uchylenia w dniu 3 lutego 2021 r. uchwałą przyjmującą nowy Regulamin. Stwierdzenie przez sąd nieważności aktu prawa miejscowego działa od dnia wejścia aktu do obrotu prawnego, podczas gdy uchylenie przez organ wskutek podjęcia kolejnej uchwały działa na przyszłość nie eliminując skutków jakie wystąpiły w trakcie obowiązywania zaskarżonej regulacji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.