III Ca 81/22

<p>III Ca 81 /22</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia, wydanym w sprawie z powództwa <span class="anon-block">L. S.</span> przeciwko <span class="anon-block"> Spółdzielni Mieszkaniowej (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> o ustalenie, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi:</p> <p>1.  Ustalił, że dokonane przez <span class="anon-block"> Spółdzielnię Mieszkaniową (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> w dniu 21 sierpnia 2020 roku wypowiedzenie umowy najmu użytkowego U-2 jest bezskuteczne;</p> <p>2.  Oddalił powództwo w pozostałej części;</p> <p>3.  Zniósł wzajemnie koszty procesu między stronami.</p> <p>Apelację od tego orzeczenia złożyła pozwana, zaskarżając je w części, w zakresie punktu 1 i 3.</p> <p>Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:</p> <p>I.  Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:</p> <p>1.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 1)">Art. 2 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego</a> (dalej jako: u.o.p.l.) poprzez uznanie, że powód podlega definicji lokatora, a tym samym dalszym zapisom tej ustawy, podczas gdy w postępowaniu nie zostało wykazane, że pozwana wyraziła pisemną zgodę na zamieszkiwanie powoda w przedmiotowym lokalu oraz przekształcenie lokalu użytkowego w lokal mieszkalny,</p> <p>2.  Art. 2 ust. 1 pkt. 4 u.o.p.l. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że zajmowany przez powoda lokal jest zgodny z definicją lokalu służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych;</p> <p>3.  Art. 11 ust. 1 u.o.p.l. poprzez uznanie, że dla skuteczności rozwiązania umowy najmu łączącej strony konieczne jest spełnienie warunków przewidzianych w przywoływanym przepisie, podczas gdy przedmiotowy lokal nigdy nie został przekształcony w lokal mieszkalny, ponieważ pozwana nigdy nie wyraziła zgody na zamieszkiwanie w nim powoda, prace adaptacyjne czy zameldowanie, co powoduje, że powód nie może zostać uznany za lokatora, a art. 11 ust. 1 ww. ustawy za mający zastosowanie do wypowiedzenia umowy najmu łączącej strony.</p> <p>II.  Naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>:</p> <p>- poprzez brak wszechstronnego rozważenia sprawy i nieprawidłową ocenę wiarygodności dowodów z przesłuchania stron – Członka Zarządu <span class="anon-block">M. M.</span> w zakresie celu, w jakim zawarta została z powodem umowa najmu, jak również w zakresie braku zgody na przekształcenie przedmiotowego lokalu użytkowego w lokal mieszkalny podczas gdy w toku postępowania nie zostały przedstawione żadne dowody potwierdzające wyrażenie przez Spółdzielnię zgody na wykorzystywanie lokalu w celach mieszkalnych, jego przekształcenie czy prace adaptacyjne w lokalu w formie pisemnej, zgodnie z obowiązującymi zapisami umowy,</p> <p>- poprzez brak wszechstronnego rozważenia sprawy i uznanie, że powód poniósł nakłady na przedmiotowy lokal w wysokości 80.000 zł podczas gdy z przeprowadzonych w sprawie zeznań świadków i przedstawionych dokumentów nie wynika, że powód istotnie poniósł koszty w tej wysokości.</p> <p>- poprzez brak wszechstronnego rozważenia sprawy i nieprawidłową ocenę wiarygodności dowodów z zeznań świadka <span class="anon-block">K. D. (1)</span> poprzez uznanie za wiarygodne i wystarczające twierdzenie świadka co do posiadanej przez powoda zgody na zamieszkiwanie oraz adaptację przedmiotowego lokalu, podczas gdy samo twierdzenie świadka, że powód „musiał mieć zgodę” na korzystanie z lokalu w charakterze lokalu mieszkalnego, prace adaptacyjne oraz zameldowanie nie jest równoznaczne z uzyskaniem zgody pozwanej na powyższe, a ponadto w postępowaniu nie zostały przedstawione żadne dokumenty w formie pisemnej potwierdzające wyrażenie takiej zgody przez ówczesny Zarząd Spółdzielni – z uwagi na konieczność zmiany umowy najmu lokalu w formie pisemnej pod rygorem nieważności,</p> <p>- w sposób nasuwający zastrzeżenia z punktu widzenia zasad logicznego rozumowania poprzez uznanie, że brak reakcji ze strony ówczesnego Zarządu Spółdzielni na zamieszkiwanie przez powoda w lokalu oraz prace adaptacyjne przez niego tam prowadzone są równoznaczne z wyrażeniem zgody na powyższe, jak również przekształcenie lokalu z użytkowego na lokal mieszkalny pomimo braku pisemnej zgody pozwanej na te czynności i niespełnienie wymogów wynikających z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940890414" title="Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 ()">prawa budowlanego</a> i innych przepisów prawa administracyjnego.</p> <p>W konkluzji pełnomocnik pozwanej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania przed sądem I instancji wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.</p> <p>Pełnomocnik powoda w odpowiedzi na apelację wniósł o oddalenie apelacji w całości jako bezzasadnej, zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania przed Sądem II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> nie jest trafny.</p> <p>Jak już wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> może być uznany za zasadny jedynie w wypadku wykazania, że ocena materiału dowodowego jest rażąco wadliwa, czy w sposób oczywisty błędna, dokonana z przekroczeniem granic swobodnego przekonania sędziowskiego, wyznaczonych w tym przepisie. Sąd II instancji ocenia bowiem legalność oceny dokonanej przez sąd I instancji, czyli bada czy zostały zachowane kryteria określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Należy zatem mieć na uwadze, że – co do zasady – sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, dokonując wyboru określonych środków dowodowych. Jeżeli z danego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona tylko wtedy, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych (tak m. in. SN w postanowieniach z dnia 11.01.2001 r., I CKN 1072/99, Prok. i Pr. z 2001 r., nr 5, poz. 33 i z dnia 17.05.2000 r., I CKN 1114/99, Legalis nr 278874 oraz w wyroku z dnia 14.01.2000 r., I CKN 1169/99, OSNC z 2000 r., nr 7-8, poz. 139).</p> <p>Jak wskazał Sąd Najwyższy w licznych orzeczeniach (np. wyrokach z dnia 16.12.2005 r., III CK 314/05, Legalis nr 74460, z dnia 21.10.2005r., III CK 73/05, Legalis nr 157559, z dnia 13.10.2004 r., III CK 245/04, LEX nr 174185), skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem może być jedynie przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej, niż przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż ocena sądu. Dla skuteczności zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając (tak m. in. Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 19.06.2008 r., I ACa 180/08, LEX nr 468598).</p> <p>Ponadto zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> jest przepisem dotyczącym oceny dowodów i nie znajduje on zastosowania w sytuacji, gdy dowód nie został przeprowadzony. Odmowa przeprowadzenia dowodu powołanego przez stronę nie stanowi naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> jest - co należy powtórzyć - przepisem dotyczącym oceny dowodów. Jego naruszenie może polegać na błędnym uznaniu przez sąd bądź że określony dowód ma moc dowodową i jest wiarygodny, bądź iż nie ma on takich cech i w pierwszym wypadku, że przepis ten nie może być podstawą ustaleń dokonanych w sprawie, a w drugim wypadku - iż powinien on stanowić taką podstawę. Kwestia, jakie wnioski na użytek rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy wyprowadza sąd z przeprowadzonych dowodów, nie jest materią, której dotyczy ostatnio powołany przepis. Prawidłowość tych wniosków może być kwestionowana w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego jako zarzut niewłaściwego jego zastosowania przez tzw. błąd w subsumpcji (tak m. in. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28.04.2004 r., V CK 388/03, Legalis nr 278120).</p> <p>W rozpoznawanej sprawie apelująca niezasadnie podniosła zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Nie przedstawiła żadnych okoliczności, które wskazywałyby na nieprawidłową, dowolną, czy też dokonaną wbrew zasadom logiki, ocenę dowodów przez Sąd I instancji. Wyprowadzone przez Sąd Rejonowy przy ocenie dowodów wnioski są logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Treść uzasadnienia apelacji wskazuje, że podnoszone argumenty stanowią bezzasadną polemikę z trafnym orzeczeniem Sądu I instancji.</p> <p>W dalszej kolejności wskazać należy, że w niniejszej sprawie powództwo zostało oparte o treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 k.p.c.</a>, tj. ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Przesłanką powództwa o ustalenie jest interes prawny w żądaniu ustalenia. Powód niewątpliwie miał interes prawny w ustaleniu istnienia stosunku najmu lokalu mieszkalnego.</p> <p>Kluczowe dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, w świetle zarzutów zawartych w złożonym środku odwoławczym, jest stwierdzenie, czy okoliczności faktyczne sprawy zostały prawidłowo ustalone przez Sąd niższej instancji, a w dalszej kolejności – czy przywoływane przez pozwaną fakty mogą dać wystarczającą podstawę do przyjęcia, że strony procesu zawarły umowę z której jednoznacznie wynikałby jej cel, a co za tym idzie zakres zgody bądź jej brak na przekształcenie przedmiotowego lokalu użytkowego w lokal mieszkalny a także status powoda jako „lokatora”.</p> <p>Zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 1)">art. 2 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego</a> uznać należy za chybiony.</p> <p>W niniejszej sprawie należało przyjąć, że do powoda ma zastosowanie powołana ustawa oraz że należy go uznać za lokatora. Zgodnie zaś z art. 2 ustawy pod pojęciem lokatora należy rozumieć najemcę lokalu lub osobę używającą lokal na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 lipca 2004 r. (V CA 1/04) poza zakresem pojęcia „lokator” [...] pozostają jedynie te osoby, które: po pierwsze, używają lokalu bez tytułu prawnego i po drugie, używają lokalu, gdyż służy im prawo własności nieruchomości, prawo własności budynku, w którym znajduje się lokal oraz prawo użytkowania wieczystego gruntu, na którym posadowiony jest budynek wraz ze znajdującym się w nim lokalem, odrębna własność lokalu. Wszystkie inne osoby używające lokal na podstawie jakiegokolwiek tytułu prawnego, są lokatorami w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy. Lokatorem jest zatem zarówno najemca, podnajemca, jak i członek spółdzielni używający lokalu na podstawie przysługującego mu spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego (zarówno w postaci prawa lokatorskiego, jak i własnościowego), osoba mająca służebność mieszkania, używająca lokalu mieszkalnego na podstawie użytkowania lub nieodpłatnego użyczenia, osoba korzystająca z lokalu jako dożywotnik, sublokator najemcy i każdy inny jego domownik, a zatem jego konkubina, małoletnie i pełnoletnie dzieci oraz dalsi jego krewni i powinowaci, czy też osoba mieszkająca z lokatorem w związku łączącym ją z nim stosunkiem pracy itp. Lokatorem jest także osoba, której przysługuje tytuł prawny do używania lokalu wspólnie z innym lokatorem ("współlokator" – art. 2 ust. 1 pkt 3 OchrLokU). Przymiot lokatora nadają także tytuły pochodne, na przykład podnajem lub stosunek alimentacyjny, uzasadniający wspólne zamieszkanie osoby uprawnionej i osoby zobowiązanej (Glosa do uchwały SN z dnia 15 listopada 2001 r., III CZP 66/01. Teza nr 1, <em> <!-- -->S. P.</em>, <em> <!-- -->(...)</em>.2003.4-5.71, <em> <!-- -->(...)</em>).</p> <p>W niniejszej sprawie, Sąd nie ma najmniejszych wątpliwości, co do statusu powoda jako lokatora. Powód, zgodnie z umową najmu lokalu z dnia 15 lutego 2012 roku, korzystał z lokalu w celu zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych. Płacił regularnie czynsz z tytułu najmu, dokonywał wymaganych renowacji - w tym przekształcił lokal użytkowy w mieszkalny (wykuł okna, przygotował przyłącze kanalizacyjne) a także był zameldowany pod adresem lokalu na pobyt stały. Sąd dał również wiarę zeznaniom świadka <span class="anon-block">K. D. (2)</span>, który w czasie zawarcia umowy najmu pełnił funkcję Prezesa Zarządu, a z których jednoznacznie wynika, że powód otrzymał zgodę spółdzielni na adaptację wynajmowanego pomieszczenia i zamieszkanie w nim.</p> <p>Przepis art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie praw lokatorów wprowadza odrębną definicję lokalu. W związku z powyższym nie można do niej odnosić definicji zawartej w ustawie z dnia 24.06.1996 r. o własności lokali. Lokalem w rozumieniu komentowanej ustawy jest nie tylko lokal samodzielny, lecz także służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, którego używanie wiąże się z koniecznością korzystania z tzw. pomieszczeń wspólnych (np. kuchni lub łazienki). Jednocześnie w definicji lokalu nie wprowadzono wymogów technicznych, jakie musi spełniać taki lokal. Oznacza to, że ochrona przewidziana przepisami ustawy będzie przysługiwała najemcy bez względu na warunki techniczne lokalu, o ile będzie w nim zaspokajał swoje potrzeby mieszkaniowe. Sąd Najwyższy wskazał również, że „przekonujące jest zapatrywanie, że art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy kładzie nacisk na faktyczny sposób wykorzystywania lokalu, w oderwaniu od określonych standardów oraz jego przeznaczenia. Decydujący jest cel, jakiemu służy dane pomieszczenie.</p> <p>W niniejszej sprawie bezsporne było, że pozwany wykorzystywał przedmiotowy lokal na zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych. Dlatego określenie w umowie najmu przedmiotowego lokalu jako użytkowego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.</p> <p>Konsekwencją powyższego jest obowiązek zastosowania art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów.</p> <p>Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, wypowiedzenie przez właściciela stosunku prawnego, na podstawie którego lokator jest uprawniony do użytkowania lokalu, może nastąpić tylko z przyczyn wskazanych w tym przepisie i pod rygorem nieważności powinno być dokonywane na piśmie oraz określać przyczynę wypowiedzenia. Obowiązek wskazania przyczyny wypowiedzenia umowy najmu wynikający z art. 11 ust. 1 zd. 2 ustawy, ma nie tylko formalny charakter, ale związany jest z oceną zasadności dokonywanego wypowiedzenia. Przyczyna wypowiedzenia umowy najmu ma dwojakie znaczenie: jedno występuje w aspekcie zgodności z prawem czynności wynajmującego a drugie – jej zasadności. Obowiązek wynajmującego sprowadza się do podania przyczyny wypowiedzenia w piśmie zawierającym jego oświadczenie w taki sposób, by jego adresat poznał motywy leżące u podstaw takiej decyzji. Sprostanie wymaganiom określonych ustawą polega zatem na wskazaniu przyczyny w sposób jasny, zrozumiały i dostatecznie konkretny. W drugiej płaszczyźnie chodzi natomiast o to, by wskazana przyczyna mogła być uznana za uzasadniającą wypowiedzenie umowy najmu.</p> <p>Pozwany, jako właściciel lokalu, miał zatem obowiązek dokonać wypowiedzenia umowy najmu w sposób przewidziany w ustawie. Wypowiedzenie powinno być pod rygorem nieważności dokonane na piśmie oraz określać przyczynę wypowiedzenia. Temu wymogowi pozwany nie sprostał, dlatego też, wypowiedzenie umowy najmu jest bezskuteczne.</p> <p>Mając na uwadze niezasadność zarzutów apelacyjnych oraz jednocześnie brak ujawnienia okoliczności, które podlegają uwzględnieniu w postępowaniu odwoławczym z urzędu, apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </p> <p>O kosztach postępowania apelacyjnego w punkcie 2 wyroku Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 1(1);art. 98 § 3)">art. 98 § 1, 1^{<!-- -->1} i 3 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1)">art. 108 § 1 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.c.</a> oraz § 15, § 2 pkt 3 i § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.) <br/>i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 450 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.</p> </div>