II SA/Rz 882/07
Sądy administracyjne2007-12-05
Sygnatura
II SA/Rz 882/07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia
2007-12-05
Rodzaj
Postanowienie WSA w Rzeszowie
Sędziowie
Robert Sawuła
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
Treść orzeczenia
SENTENCJA
Dnia 5 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2007 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2007 roku nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w części decyzji w sprawie pozwolenia na budowę - postanawia – I. odrzucić skargę, II. zwrócić Z. R. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem uiszczonego w sprawie wpisu.
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z dnia 16 listopada 2007 roku Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał pełnomocnika skarżącego Z. R. – adw. B. N.-L. do usunięcia braków formalnych skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2007 roku nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w części decyzji w sprawie pozwolenia na budowę poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego. Do wezwania dołączono stosowne pouczenie, iż procesową konsekwencją niewykonania zarządzenia w terminie 7 dni od jego doręczenia, będzie odrzucenie skargi. Zarządzenie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 26 listopada 2007 roku. W dniu 28 listopada 2007 roku adw. B. N.-L. złożyła pismo, w którym oświadczyła, iż cofa skargę wniesioną w imieniu skarżącego. Wyjaśniła, że pełnomocnictwo upoważniające ją do działania w jego imieniu zalega
w aktach administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Od ww. obowiązku nie zwalnia fakt, że pełnomocnictwo zostało złożone w innym postępowaniu (administracyjnym). W takiej sytuacji obowiązkiem pełnomocnika jest dołączenie drugiego jego egzemplarza albo sporządzenie uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa
z dokumentu znajdującego się w aktach administracyjnych - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2005 r., sygn. akt FSK 2137/2004 (publ . Lex Polonica Maxima CD nr 401540).
Nieprzedłożenie pełnomocnictwa stanowi brak formalny, którego usunięcie
następuje w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2005 r., sygn. akt II GZ 19/2005 (publ. Lex Polonica Maxima CD nr 380771). W razie nie przedłożenia pełnomocnictwa Sąd, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. zobligowany jest skargę odrzucić.
Odnosząc się do cofnięcia skargi przez pełnomocnika skarżącego należy zaznaczyć, iż nie mogło ono wywrzeć pożądanego skutku. Stosownie do treści
art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie. W razie gdy jest ona dotknięta brakami formalnymi uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu, Sąd ograniczy się do odrzucenia skargi – postanowienie NSA z 10 czerwca 1987 roku, sygn. akt SA/Gd 537/87 (publikowane w OSP 1990, nr 4, poz. 207).
Przedstawione stanowisko w relacji do okoliczności niniejszej sprawy uprawnia Sąd do stwierdzenia, iż nie ma możliwości merytorycznego odniesienia się do wniosku o cofnięcie skargi. Skarga Z. R., jako obarczona brakami formalnymi podlega odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a.
Na podstawie art. 6 P.p.s.a. Sąd wyjaśnia, iż procesowe skutki odrzucenia skargi są identyczne z tymi, jakie powstają w wyniku pozytywnego rozpatrzenia wniosku o cofnięcie skargi – w obu sytuacjach dochodzi do zakończenia postępowania sądowo-administracyjnego.
Uwzględniając wyżej wyłożone kwestie Sąd, w oparciu o wyżej powołane przepisy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.