II GSK 800/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Jerzy Sulimierski po rozpoznaniu w dniu 27 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Ke 293/09 w sprawie ze skargi W. W. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 293/09 oddalił skargę W. W. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia. Sprawa dotyczyła przyznania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych. Płatność została skarżącemu przyznana. Wnioskiem z dnia 18 listopada 2008 r. skarżący wystąpił o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, przedkładając jednocześnie ww. oświadczenie. Organy obu instancji uznały jednak, że strona nie wykazała, aby uchybienie terminu było niezawinione i odmówiły przywrócenia terminu. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, iż skarżący nie wykazał, aby uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Zagubienie dokumentów niezbędnych, w opinii strony, do złożenia oświadczenia nie jest bowiem działaniem niezawinionym, w świetle art. 58 k.p.a., lecz świadczy o braku zachowania należytej staranności w kwestii dbałości strony o własne interesy. W skardze kasacyjnej W. W., reprezentowany przez radcę prawnego, powołując się na art. 3984 § 1 k.p.c. wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, ponieważ zaskarżony wyrok narusza konstytucyjne prawo do równego traktowania podmiotów wobec prawa w Polsce oraz prawo do sprawiedliwego procesu według Dyrektyw UE oraz o uchylenie i zmianę całego zaskarżonego wyroku, w kwestii przywrócenia terminu dla złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia. Jako podstawę skargi kasacyjnej skarżący wskazał art. 3983 pkt 2 k.p.c. W uzasadnieniu stwierdził, że zarówno styl, jak i merytoryczna treść składanych przez niego pism odwoławczych i samej skargi wskazywały na to, że Sąd powinien zaproponować mu wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. Skarżący cierpi na stwardnienie rozsiane, które powoduje, iż jego kontakt z otoczeniem jest utrudniony, m.in. ze względu na cechującą go nadpobudliwość. Ponadto skarżący musi sprawować opiekę nad starą i schorowaną matką. Okoliczności te uzasadniały ww. potrzebę ustanowienia pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowe przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi i Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się według zasad określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). W tym też akcie znajduje się regulacja dotycząca sposobu wnoszenia środków odwołania od orzeczeń wydanych przez sąd administracyjny. Odrębność postępowania sądowoadministracyjnego i sądowego toczącego się przed sądem powszechnym została określona w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Zgodnie z art. 175 ust. 1 ustawy zasadniczej, wymiar sprawiedliwości sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Prawo do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego wynika z art. 173 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, jak również na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wymogi formalne skargi kasacyjnej zostały określone w art. 176 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W związku z wysokim stopniem sformalizowania tego środka zaskarżenia, ustawodawca wprowadził również tzw. przymus adwokacki polegający na obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.), który ma zagwarantować właściwy poziom merytoryczny ww. pisma. Powołanie jako podstawy skargi kasacyjnej od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego wyłącznie przepisu art. 3983 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest nieprawidłowe, ponieważ ustawa ta nie znajduje zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (z wyjątkiem odesłania zawartego w art. 106 § 5 p.p.s.a.). Rozpoznanie skargi kasacyjnej w trybie art. 3981 i nast. k.p.c. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest niedopuszczalne, a skarga kasacyjna oparta na wskazanym wyżej przepisie podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z art. 178 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.