III FSK 1270/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Pruszyński, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A.Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 412/20 w sprawie ze skargi A.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 marca 2020 r. nr SKO.Pod./4140/1279/2019 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 lutego 2021 r., I SA/Kr 412/20, A.Ś. (dalej: skarżący) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 7 lutego 2020 r. w sprawie SKO.Pod./1440/1279/2019 oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Zabierzów z 18 września 2019 r. jako organu I instancji. Uzasadniając zgłoszone żądanie skarżący argumentował, że wykonanie decyzji, które całkowicie bezzasadnie nakłada na stronę znaczne obciążenia finansowe, doprowadzi do wszczęcia egzekucji (konieczność zapłaty ponad 11 tysięcy złotych). W konsekwencji spowoduje to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego, której nie da się naprawić przez jednostkę samorządu terytorialnego w świetle możliwej zapaści gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Tożsame wnioski skarżącego zostały rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 28 kwietnia 2022 r., III FSK 155/20 oraz postanowieniem z 24 maja 2022 r., III FSK 308/22. Skład orzekający w niniejszej sprawie, w związku z analogicznym uzasadnieniem wniosku skarżącego, podziela argumentację zawartą w ww. judykatach i przyjmuje za swoją, w związku z czym posłuży się nią w niezbędnym zakresie. Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t,j, Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przytoczony przepis znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na mocy odesłania zawartego w art. 193 P.p.s.a. W orzecznictwie za ugruntowany należy uznać – akceptowany przez skład orzekający w niniejszym postępowaniu – pogląd kładący nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (zob. przykładowo postanowienia NSA: z 20 sierpnia 2018 r., II FSK 1837/18; z 14 listopada 2018 r., I FSK 1223/17; z 20 listopada 2018 r., II FZ 638/18; z 21 października 2020 r., I GSK 1277/20 - treść orzeczeń dostępna w internetowej bazie orzecznictwa sądów administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony, to na wnioskodawcy spoczywa powinność wskazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania kwestionowanego aktu. Uzasadnienie zgłoszonego żądania powinno zatem zawierać opis okoliczności decydujących o potrzebie zastosowania tymczasowej ochrony sądowej. Hasłowe jedynie powoływanie przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie może prowadzić do uwzględnienia wniosku strony. Podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może przy tym oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza możliwość jego uwzględnienia. W świetle powyższych uwag wniosek strony nie mógł odnieść zamierzonego przez nią rezultatu. Żądanie skarżącego nie zawierało w istocie jakiejkolwiek argumentacji (konkretnych danych, twierdzeń czy dokumentacji źródłowej) wskazującej na rzeczywiste ryzyko powstania znacznej szkody majątkowej w następstwie wykonania decyzji podatkowej. Zdawkowe i niczym nie poparte ogólne stwierdzenia, że wszczęcie egzekucji spowoduje niebezpieczeństwo uszczerbku w majątku w żaden sposób nie uprawdopodabniało zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Podstawy dla wstrzymania wykonania decyzji nie mogły również stanowić polemiczne uwagi dotyczące rozstrzygnięcia podatkowego. Samo wskazanie wysokości zobowiązania podatkowego bez przedstawienia sytuacji finansowej skarżącego nie może stanowić prawidłowego uzasadnienia wniosku. Wyjaśnić także trzeba, że ocena prawidłowości decyzji wykraczała poza granice postępowania wpadkowego i pozostawała bez wpływu na zasadność przyznania tymczasowej ochrony sądowej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a.