I GSK 15/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Waksmundzki Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia del. WSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. M. – M.-I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt III SA/Gd 262/11 w sprawie ze skargi M. M. – M.-I. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], określającą niezaksięgowaną kwotę cła podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości [...] zł oraz podatek od towarów i usług w stosunku do towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu w wysokości [...] zł. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym. Naczelnik Urzędu Celnego w G. postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie weryfikacji zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] października 2009 r. złożonego w imieniu M.M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "M." przez U. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. Organ wskazał, że z dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego jak również z dokumentów nadesłanych przez stronę wynika, że producentem importowanych towarów (stalowych lin i kabli; dalej jako SWR) była firma T. Ltd z siedzibą w Korei, która nie została wyszczególniona, jako uprawniona do przyznania zwolnienia z cła antydumpingowego ostatecznego, nałożonego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 400/2010 z dnia 26 kwietnia 2010 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1858/2005 na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz stalowych lin i kabli wysyłanych z Republiki Korei zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei oraz kończące dochodzenie w odniesieniu do przywozu stalowych lin i kabli wysyłanych z Malezji (Dz. Urz.UE.L. 117/1; dalej, jako: rozporządzeniem wykonawcze Rady (UE) nr 400/2010). W reasumpcji zerową stawkę celną należało zastąpić stawką wynoszącą 60,4 % i dokonać wyliczenia ostatecznego cła antydumpingowego. Z kolei ustanowienie ostatecznego cła antydumpingowego wpłynęło na wysokość kwoty podatku VAT, którą organ ustalił w wysokości 63.631 zł. W ocenie organu złożenie zamówienia na SWR u koreańskiego dostawcy w dniu 30 maja 2009 r., a więc przed ukazaniem się wymienionego rozporządzenia, nie miało wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Zgłoszenia celnego dokonano bowiem w okresie trwania dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1858/2005 z dnia 8 listopada 2005 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii, republiki Południowej Afryki i Ukrainy (...)(Dz.U.UE.L.2005.299.1; dalej, jako: rozporządzenia Rady (WE) nr 1858/2005), poprzez przywóz SWR wysyłanych z Republiki Korei i Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei i Malezji. Dyrektor Izby Celnej w G. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że przed wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 400/2010 funkcjonowało w obrocie prawnym rozporządzenie Komisji (WE) nr 734/2009 z dnia 11 sierpnia 2009 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1858/2005 na przywóz lin stalowych i kabli pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej poprzez przywóz lin stalowych i kabli wysyłanych z Republiki Korei i Malezji oraz poddające ten przywóz rejestracji (D. Urz. L 208/2009: dalej, jako: rozporządzenie Komisji (WE) nr 734/2009). Punkt 6 tego rozporządzenia stanowił, że zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U.UE.L. 1996.56.1; dalej, jako: rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96), przywóz SWR powinien zostać poddany rejestracji, aby zapewnić w przypadku, gdy w wyniku dochodzenia stwierdzone zostanie obchodzenie niektórych środków antydumpingowych, iż cła antydumpingowe w odpowiedniej wysokości mogą być pobierane z mocą wsteczną od daty rejestracji takiego przywozu z Republiki Korei i Malezji. Co istotne, art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady nr 400/2010 rozszerzył ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem nr 1858/2005 na przywóz SWR z wyjątkiem stalowych lin i kabli produkowanych przez wymienione w tym przepisie przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwo T. Ltd produkujące importowany towar nie zostało wymienione w art. 1 wymienionego rozporządzenia jako uprawnione do przyznania zwolnienia z cła antydumpingowego ostatecznego. Zgodnie z art. 1 ust. 3 cło rozszerzone pobierane jest od przywozu SWR wysyłanych z Republiki Korei zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei, zarejestrowanych zgodnie z art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 734/2009. W rozpatrywanym przypadku rejestracji dokonano zgodnie z datą objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu (8 października 2009 r.), tj. w okresie trwania dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych rozporządzeniem Rady (WE) nr 1858/2005. W związku z powyższym za bezzasadne organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia art. 5 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych oraz art. 88 ust. 1 – 3 Konstytucji RP. Z kolei zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (jednolity tekst z 2005 r. dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej jako Ordynacja podatkowa) w ocenie Oranu nie mógł być uznany za zasadny gdyż wskazywany przepis odnosi się do decyzji ostatecznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] kwietnia 2011 r., względnie o jej uchylenie i stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: - rażące naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji na podstawie przepisów nieistniejących w dacie importu towaru; - rażące naruszenie art. 5 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 400/2010; - rażące naruszenie art. 88 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP przez przyjęcie do stosowania rozporządzenia wykonawczego Rady UE przed jego ogłoszeniem; - rażące naruszenie art. 5 w zw. z art. 4 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych przez zastosowanie aktu prawnego przed jego ogłoszeniem i tym samym pozbawienie skarżącego (importera) jakiejkolwiek możliwości dostosowania się do przyszłej i nieoczekiwanej dla niego zmiany stanu prawnego, iż możliwość działania tych przepisów z mocą wsteczną nie wynika ani z ich brzmienia, ani z ich treści ani z celu; - rażące naruszenie art. 67 w zw. z art. 59 Wspólnotowego Kodeksu Celnego przez oczywiście błędne zastosowanie przepisów nieobowiązujących w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego, którą to datę w art. 67 WKC uznaje za decydującą przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalając skargę wskazał, iż okoliczności faktyczne sprawy były bezsporne między stronami i obejmowały przede wszystkim dokonanie w dniu 8 października 2009 r. zgłoszenia celnego w procedurze dopuszczenia do obrotu określonej ilości lin stalowych ocynkowanych zaimportowanych z Korei. Zdaniem Sądu, zgodnie z art. 201 ust. 1a rozporządzenia Rady (EWG) numer 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, (Dz. Urz. WE L. 302 z 19.10.1992 r. ze zm.; dalej: WKC), dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym. Art. 201 ust. 2 stanowi zaś, że dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Zatem, co do zasady datą decydującą o tym, jakie przepisy prawa celnego należy stosować przy określaniu długu celnego w typowej sytuacji, gdy towar zostaje dopuszczony do obrotu jest data przyjęcia zgłoszenia celnego. Sąd wskazał, że w dacie 8 października 2009 r. kształt instrumentów unijnej polityki antydumpingowej określało rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96. Punkt 22 Preambuły rozporządzenia stanowił, że niezbędne jest zapewnienie, że przywóz będący przedmiotem postępowania może być zarejestrowany, tak, aby można było zastosować w stosunku do niego później odpowiednie środki. Artykuł 14 ust. 5 powołanego rozporządzenia stanowił, że Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może polecić organom celnym podjęcie odpowiednich kroków w celu zarejestrowania przywożonych towarów, tak, aby środki mogły zostać zastosowane w odniesieniu do przywozu od daty rejestracji. Przywożone towary mogą zostać poddane rejestracji na wniosek przemysłu wspólnotowego, który zawiera dostateczne dowody uzasadniające takie działanie. W przedmiotowej sprawie rejestracji dokonano zgodnie z datą objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu (8 października 2009 r.), tj. w okresie trwania dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, a zatem wbrew twierdzeniom skarżącego, do towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu zastosowanie ma rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 400/2010 nakładające cło antydumpingowe od dnia 13 sierpnia 2009 r., czyli z datą wsteczną. Sąd wskazał także, że towar będący przedmiotem zgłoszenia celnego należał do produktów, co do których rozporządzenie Komisji (WE) nr 734/2009 przewidywało obowiązek rejestracji. Punkt 19 powyższego rozporządzenia stanowił bowiem, że zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przywóz produktu objętego dochodzeniem powinien zostać poddany rejestracji, aby zapewnić, w przypadku gdy w wyniku dochodzenia stwierdzone zostanie obchodzenie środków antydumpingowych, iż cła antydumpingowe w odpowiedniej wysokości mogą być pobierane z mocą wsteczną od daty rejestracji takiego przywozu z Republiki Korei i Malezji. Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 13 sierpnia 2009 r., a zatem obowiązywało w dacie dokonania zgłoszenia celnego przez stronę skarżącą. Towary objęte tym zgłoszeniem podlegały zatem rejestracji. Dalej Sąd pierwszej instancji wskazał, iż rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 400/2010 nakazało w art. 1 ust. 3 pobieranie cła rozszerzonego od przywozu stalowych lin i kabli wysyłanych z Republiki Korei zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei zarejestrowanych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 734/2009 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009. Słusznie zatem, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami na sprowadzone przez skarżącego towary, uprzednio zarejestrowane, nałożono cło antydumpingowe. Sąd odwołał się do orzeczenia ETS z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawie C-376/02, zgodnie z którym o ile jest ogólną regułą, że zasada pewności prawa sprzeciwia się temu, by temporalny zakres obowiązywania aktu wspólnotowego rozpoczynał się przed jego publikacją, to jednak może tak być na zasadzie wyjątku, gdy wymaga tego cel interesu ogólnego i gdy w należyty sposób respektowane są uzasadnione oczekiwania zainteresowanych. Z kolei w wyroku z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt 19/07, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że zasada lex retro non agit nie ma charakteru bezwzględnego. Konstytucja dopuszcza wyjątki od tej zasady w szczególnych wypadkach, jeżeli ingerencja w stosunki i sytuacje prawne z przeszłości jest konieczna dla zapewniania realizacji innej, szczególnie cennej wartości konstytucyjnej, a jednocześnie wartości tej nie można urzeczywistnić w inny sposób. Sąd wskazał, iż polityka antydumpingowa i służące jej realizacji regulacje prawne opierają się na fundamentalnych, obowiązujących od lat i znanych importerom założeniach - obejmujących także stosowanie środków antydumpingowych z mocą wsteczną – nie sięgającą jednak dalej niż wejście w życie rozporządzenia wszczynającego dochodzenie. Gwarancje praw zainteresowanych wynikają z objęcia rejestracją i co za tym idzie późniejszym obciążeniem cłem z mocą wsteczną jedynie towarów sprowadzonych po wejściu w życie rozporządzenia Komisji (WE) nr 734/2009 wszczynającego dochodzenie. M.M. w skardze kasacyjnej zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów procesowych według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, przez błędne zastosowanie przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 400/2010, rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, rozporządzenia Komisji (WE) nr 734/2009, rozporządzenia Rady (WE) nr 1858/2005 oraz art. 87, art. 88 w zw. z art. 90 i art. 91 Konstytucji RP, podnosząc argumentację podobną do tej jak przed Sądem pierwszej instancji. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił też naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 247 § 1 pkt 3, art. 180, art. 187 i art. 192 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zakres kontroli sądu odwoławczego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują, granicami środka zaskarżenia. Stosownie bowiem do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej skardze kasacyjnej kasator postawił zarzut błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 400/2010, rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, rozporządzenia Komisji (WE) nr 734/2009, rozporządzenia Rady (WE) nr 1858/2005 oraz zarzut naruszenia art. 87, art. 88 w zw. z art. 90 i art. 91 Konstytucji RP. Podniósł, że wskazane powyżej rozporządzenia nie mogły stanowić podstawy do nałożenia cła antydumpingowego od przywozu SWR z Republiki Korei, zarówno w dacie wszczęcia przedmiotowego postępowania, jak też importu tego towaru. Podniósł też, że Sąd pierwszej instancji pominął w swoich rozważaniach to, że w dniu 6 października 2010 r. została podpisana umowy o wolnym handlu pomiędzy państwami członkowskimi UE a Republiką Korei. Kasator zarzucił też naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 247 § 1 pkt 3, art. 180. art. 187 i art. 192 Ordynacji podatkowej. Podniósł, że organ nie wykazał, po pierwsze, że SWR pochodziły z ChRL, a ponadto, że importer został powiadomiony o ich zarejestrowaniu przez organ celny. W ocenie kasatora organ nie wykazał również, iż w sprawie zachodzą okoliczności wskazujące na stosowanie dumpingu. Innymi słowy, niniejsza skarga kasacyjna zmierza do zakwestionowania istnienia podstaw prawnych i faktycznych pozwalających na nałożenie cła antydumpingowego. Zgodnie z art. 67 WKC, jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. Stosownie do art. 201 ust. 2 WKC data przyjęcia zgłoszenia celnego wyznacza również chwilę powstania długu celnego. Tak więc data zgłoszenia celnego decyduje zarówno o stawce właściwej dla zgłaszanego towaru, jak też jest wyznacznikiem dla zastosowania wobec towaru objętego zgłoszeniem celnym odpowiednich środków antydumpingowych. Innymi słowy, wbrew twierdzeniom kasatora, data wszczęcia postępowania w sprawie nie decyduje o tym, jakie przepisy prawa celnego powinny mieć zastosowanie przy wymierzaniu cła. Podstawowym aktem prawnym regulującym kwestie związane z ochroną przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, obowiązującym w dniu zgłoszenia celnego, było rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96. Z dniem 11 stycznia 2010 r. rozporządzenie to utraciło moc obowiązywania (art. 24 rozporządzenia Rady (WE) 1225/2009). Należy jednak zauważyć, iż w myśl art. 23 zd. drugie rozporządzenia Rady (WE) 1225/2009, będącego kontynuacją uchylonego rozporządzenia, uchylenie rozporządzenia (WE) nr 384/96 nie miało wpływu na ważność postępowań wszczętych na mocy tego rozporządzenia. Nadto, w myśl art. 23 zd. trzeciego powołanego rozporządzenia istniejące odesłania do uchylonego rozporządzenia należy odczytywać, jako odesłania do rozporządzania Rady (WE) 1225/2009, zgodnie z tabelą korelacji znajdującą się w załączniku II tego rozporządzenia. Zatem uznanie, że w dniu odprawy celnej obowiązywało rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 powinno prowadzić do wniosku, że po dacie jego uchylenia, do dochodzeń wszczętych (pod rządami rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96) w sprawie praktyk dumpingowych ma zastosowanie rozporządzenie Rady (WE) 1225/2009. Komisja (WE) na podstawie art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 734/2009 i zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, wszczęła dochodzenie celem ustalenia, czy przywóz do Wspólnoty SWR z Republiki Krei i Malezji stanowi obejście środków antydumpingowych wprowadzonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1858/2005. Na podstawie pkt 6 (19) rozporządzenia Komisji (WE) nr 734/2009 przywóz produktów objętych dochodzeniem został, zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, poddany rejestracji, aby zapewnić w przypadku, gdy w wyniku dochodzenia stwierdzone zostanie obchodzenie środków antydumpingowych, pobranie w odpowiedniej wysokości cła antydumpingowego z mocą wstecz od dnia rejestracji takiego przywozu z Republiki Korei i Malezji. Komisja (WE), na podstawie art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 734/2009 i zgodnie z art. 13 ust. 3 oraz art. 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, nakazała organom celnym podjęcie właściwych kroków w celu rejestrowania przywozu SWR do Wspólnoty. W rezultacie przeprowadzonego dochodzenia Rada (WE) wydała rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 400/2010, na mocy którego rozszerzyła ostatecznie cła antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1858/2005. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 400/2010 ostateczne cło antydumpingowe zostało rozszerzone na przywóz SWR wysyłanych z Republiki Korei, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Republiki Korei, objęte określonym kodem, z wyjątkiem stalowych lin i kabli produkowanych przez wymienione w tym rozporządzeniu przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstwa upoważnione przez Komisję (zgodnie z art. 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia). Na mocy art. 1 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 400/2010, cło rozszerzone pobierane jest od przywozu SWR, zarejestrowanych zgodnie z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 734/2009 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009. Do poboru ceł rozszerzonych, w myśl art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 400/2010, mają zastosowanie przepisy dotyczące ceł. Rozporządzenie zwalnia z cła jedynie przedsiębiorstwa wyraźnie w nim wskazane, pod warunkiem spełnienia wymogów, o jakich mowa art. 1 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 400/2010. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że wśród podmiotów zwolnionych nie została wymieniona firma T. Ltd z siedzibą w Korei. Tym samym SWR objęte zgłoszeniem celnym w dniu 8 października 2009 r., podlegały ocleniu, co czyni bezpodstawnym zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie rozporządzeń powołanych w skardze kasacyjnej. W konsekwencji za chybiony wypada także uznać zarzut wskazujący na naruszenie przepisów Konstytucji RP oraz ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych (...), zwłaszcza, że spór dotyczy temporalnego zakresu obowiązywania rozporządzeń powołanych w skardze kasacyjnej, a nie nieprawidłowości związanych z ich ogłoszeniem. Dodatkowo wypada zauważyć, iż rozszerzeniu ostatecznego cła antydumpingowego na SWR nie sprzeciwia się też zasada lex retro non agit, która jak podkreśla się w orzecznictwie krajowym i wspólnotowym nie ma bezwzględnego charakteru. W wyroku z dnia 26 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-376/02, Trybunał Sprawiedliwości UE wyraził pogląd, który zachowuje aktualność na gruncie rozpoznawanej sprawy. Trybunał stwierdził, że "O ile jest ogólną regułą, że zasada pewności prawa sprzeciwia się temu, by temporalny zakres obowiązywania aktu wspólnotowego rozpoczynał się przed jego publikacją, to jednak może tak być na zasadzie wyjątku, gdy wymaga tego cel interesu ogólnego i gdy w należyty sposób respektowane są uzasadnione oczekiwania zainteresowanych. (por. pkt 33) Ta sama zasada musi być przestrzegana przez ustawodawcę krajowego, gdy przyjmuje on ustawodawstwo na podstawie prawa wspólnotowego. (por. pkt 34) W stanie sprawy zasadzie ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa zostały przeciwstawione zasady dotyczące dumpingu. Zatem, z uwagi na chronione dobro (zapobieganie występowaniu nierównych warunków konkurencji na rynku wewnętrznym UE), za uzasadnione należy uznać objęcie cłem antydumpingowym, z mocą wsteczną, SWR zarejestrowanych w czasie trwania dochodzenia na okoliczność obchodzenia środków antydumpingowych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej (art. 180, art. 187, art. 192 i art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej), należy przede wszystkim wskazać, iż rozszerzenie ostatecznego cła antydumpingowego nastąpiło po wszczęciu i przeprowadzeniu dochodzenia dotyczącego możliwości obchodzenia wprowadzonych środków antydumpingowych, które potwierdziło istnienie tego zjawiska. Oznacza to, że organ celny nie tylko nie był zobowiązany ale również uprawniony do prowadzenia postępowania w celu wykazania, że kontrahent zagraniczny stosuje dumping. W rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) 400/2010 wskazano bowiem wyraźnie przedsiębiorców, którzy zostali zwolnieni z cła antydumpingowego (art. 1 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia), wśród których nie została wymieniona firma T. Ltd z siedzibą w Korei. Organ celny nie był też zobowiązany do badania SWR pod kątem ich pochodzenia. Cłem antydumpingowym został objęty przywóz SWR wysłanych z Republiki Korei, zgłoszonych lub niezgłoszonych, jako pochodzące z Republiki Korei. Zatem wystarczyło ustalić, że krajem wysyłki SWR była Republika Korei, co w rozpoznawanej sprawie nie jest przedmiotem sporu. Kasator nie może też skutecznie podnosić, iż nie wiedział o zarejestrowaniu przywozu SWR. Obowiązek rejestracji przywozu SWE, został wprowadzony na mocy art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 734/2009, a następnie zniesiony, na mocy art. 4 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 400/2010. Wspomniane rozporządzenia zostały opublikowanego w Dzienniku Urzędowym UE, odpowiednio: Dz. U. UE. L. 2009.208.7 i Dz. U UE. L. 117/2010. Natomiast, odnosząc się do faktu wejścia w życie z dniem 1 lipca 2011 r. Umowy o Wolnym Handlu pomiędzy Unią Europejską a Republiką Korei, należy zauważyć, iż mimo, że Umowa ta stanowi wyraz liberalizacji w handlu pomiędzy Koreą a UE, to nie ma ona zastosowania do rozpoznawanej sprawy. Z postanowień tej umowy wynika bowiem, że jej realizacja będzie przebiegać stopniowo. Obie strony zgodziły się na zniesienie lub stopniowe znoszenie ceł na towary z UE oraz z Korei Południowej w ciągu kilku lat od momentu wejścia jej w życie, a tym samym ma zastosowanie do zdarzeń gospodarczych przyszłych, powstałych w czasie jej obowiązywania. Podsumowując, skarga kasacyjna jest niezasadna. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.