II SA/Go 616/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. UZASADNIENIE W dniu 9 września 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga J.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], dalej jako SKO, z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania. Wskazał, że decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., znak: [...] Prezydent Miasta [...] orzekł w sprawie zatrzymania J.N. prawa jazdy kat. B w związku z nieprzedstawieniem w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego, z wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, o istnieniu lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Na skutek odwołania SKO utrzymało w mocy ww. decyzję. W dniu 14 sierpnia 2019 r. do organu odwoławczego wpłynęła skarga na decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2019 r. Dnia 22 sierpnia 2019 r. wpłynęło do SKO pismo Prezydenta Miasta, w którym poinformowano, iż J.N. zostało zwrócone prawo jazdy kat. B. W związku z powyższym Kolegium decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak: [...] uwzględnił skargę J.N. w całości i uchylił własną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 22 października 2019 r., pismem procesowym z dnia [...] października 2019 r. SKO poinformowało, że decyzja uchylająca zaskarżoną decyzję nie została zaskarżona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd umarza postępowanie, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowo-administracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu mamy do czynienia wówczas, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Sytuacja taka zaistnieje w szczególności wtedy, gdy zaskarżony akt zostanie pozbawiony bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ, który go wydał z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniającą skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Powszechnie przyjmuje się, że celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem. Autokontrola prowadzi w związku z tym do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego, a zatem służy realizacji zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 7 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego za utrwalony można uznać pogląd, że warunkiem zastosowania autokontroli przez organ administracji publicznej jest uwzględnienie skargi w całości, co oznacza uznanie za zasadne zarówno zawartych w niej zarzutów, podstawy prawnej, a także wniosków. O ile organ nie podziela niektórych zarzutów strony wnoszącej skargę bądź też nie zamierza uwzględnić w całości wniosków zawartych w skardze, to winien zrezygnować z wydania rozstrzygnięcia w trybie autokontroli i przekazać skargę do rozpoznania sądowi (por. np. wyroki NSA: z dnia 5 lutego 2008 r., I OSK 581/07; z dnia 20 stycznia 2011 r., II OSK 102/10). W przedmiotowej sprawie SKO wydało decyzję uwzględniającą skargę w myśl art. 54 § 3 p.p.s.a. oraz uchyliło swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2019 r. [...] i umorzyło postępowanie. Decyzja uchylająca zaskarżony akt nie została zaskarżona w ustawowym terminie, zatem jest prawomocna. Oznacza to, że niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe, bowiem na skutek prawomocnego uchylenia zaskarżonej decyzji z [...] czerwca 2019 r. w postępowaniu autokontrolnym organu, brak jest już przedmiotu zaskarżenia, a tym samym przedmiotu kontroli sądowej (por. np. postanowienie NSA z dnia 1 czerwca 2017 r. o sygn. akt I OZ 946/17 – niepubl.). Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.