II SA/Wr 613/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 19 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na pismo Prezydenta W. z dnia .... w przedmiocie odmowy zwrotu gruntów postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Skarżący wniósł do sądu administracyjnego pismo określone jako zażalenie na zarządzenie Prezydenta W. w sprawie odmowy zwrotu gruntów. Wniósł o wszczęcie postępowania administracyjnego oraz uchylenie zaskarżonego postanowienia. Według skarżącego gmina bezzasadnie odmawia przyjęcia od niego zwrotu około 10 m² gruntu, dla niego zbędnego, pozostającego w użytkowaniu wieczystym. W odpowiedzi na skargę organ podał, że zaskarżone zostało pismo o charakterze informacyjnym, informujące że sprawa nie ma charakteru administracyjnego. Organ zaznaczył, że nie ma podstaw do podziału gruntu. Jak wynika z dołączonych akt, skarżący zwraca się od pewnego czasu do organu o zmianę umowy użytkowania wieczystego, proponując zwrócenie gminie pewnej części terenu zajętego pod garaże, na co nie otrzymuje pozytywnych odpowiedzi. W piśmie z dnia 3 sierpnia 2012 r. organ ponownie podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz dodał, że sprawa nie może zostać załatwiona przez wydanie decyzji administracyjnej. W ocenie Sądu skarga określana jako zażalenie lub wniosek, była niedopuszczalna. Wśród przesłanek odrzucenia skargi wymienia się brak przynależności sprawy do właściwości sądu administracyjnego oraz inne przyczyny niedopuszczalności skargi (art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Według art. 3 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na skutek skarg na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej. Jak wynika z przytoczeń zawartych w skardze w nin. sprawie, kwestie sporne między stronami mają charakter cywilnoprawny. Ustawa przewiduje ponadto szczególne przesłanki dopuszczalności skargi, jak przykładowo obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia (art. 52 p.p.s.a.), którego skarżący niewątpliwie nie dopełnił. Dlatego skarga podlegała odrzuceniu.