I SA/Gl 496/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Dumana po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę; UZASADNIENIE W dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K.) wpłynęła skarga L. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W ramach odpowiedzi na skargę z dnia [...] r. organ odwoławczy wniósł o odrzucenie w/w skargi. W tych ramach odnotował, że zaskarżonym obecnie postanowieniem, Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził niedopuszczalność zażalenia F. A. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...]. Wyjaśnił dalej, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na imię F. A. i dotyczy ono wyłącznie jego, jako strony postępowania zażaleniowego. Zarządzeniem z dnia 26 czerwca 2007 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w Gliwicach wezwał L. K. między innymi do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez wykazanie interesu prawnego do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] oraz do nadesłania odpisu skargi celem doręczenia go uczestnikowi postępowania. Stosowne wezwanie (pismo z dnia [...] r.) doręczono skarżącej w dniu [...] r. Pismem procesowym z dnia [...] r., odpowiadając na wezwanie Sądu, L. K. zarzuciła organom podatkowym bezprawne pobranie podatku od F. A. za uczestnictwo – jako ławnika sądowego - w rozprawach sądowych oraz łamanie prawa, w tym zasady lex retro non agit. Z kolei do dnia dzisiejszego nie wpłynął do Sadu wymagany odpis skargi. Zarządzeniem z dnia 11 lipca 2007 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w Gliwicach wezwał L. K. do jednoznacznego wskazania, czy skargę na rzeczone wyżej postanowienie wnosi w imieniu własnym czy też jako pełnomocnik F. A., do którego adresowane było zaskarżone postanowienie – w terminie 7 dni, a jeżeli skargę wnosi jako pełnomocnik dodatkowo do złożenia pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania F. A. w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach lub przed sądami administracyjnymi. W wezwaniu Sądu z dnia 13 lipca 2007 r. dodatkowo pouczono skarżącą o treści art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., zawierający katalog podmiotów mogących występować przed sądami administracyjnymi w charakterze pełnomocnika. Odpowiadając na ostatnie z wezwań Sądu, L. K. oświadczyła, że skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła w imieniu własnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Przyszło więc na wstępie odnotować, że w myśl art. 50 P.p.s.a. uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 ). W odróżnieniu od drugiej kategorii podmiotów skarżących, o których mowa w cyt. wyżej § 2, którzy wnoszą skargę w sprawie dotyczącej interesu prawnego innej osoby, a więc w "cudzej sprawie" w rozumieniu materialnoprawnym, skarżący, o którym mowa w art. 50 § 1, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może zatem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s.213-214). Mając zatem na uwadze przytoczone wyżej stanowisko komentatora stwierdzono, że L. K. nie posiada legitymacji skargowej do zainicjowania postępowania sądowego w sprawie, w której przedmiotem skargi miałoby być postanowienie skierowane do innego podmiotu. Z tych względów jej skargę należało uznać za niedopuszczalną i jako taką odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 ustawy. Dyspozycję do wydania niniejszego postanowienia zawiera art. 58 § 3 P.p.s.a. Należy nadto odnotować, że do dnia dzisiejszego skarżąca nie wykonała wezwania Sądu z dnia 28 czerwca 2007 r., albowiem nie wykazała interesu prawnego w zaskarżeniu postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], ani nie nadesłała wymaganego odpisu skargi. Taki stan faktyczny winien skutkować odrzuceniem skargi również na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 pkt 3 i art. 47 § 1 ustawy. Jedynie na marginesie warto zwrócić uwagę skarżącej, mając na uwadze jej oświadczenie zawarte w jej piśmie procesowym z dnia [...] r., że kontrola działalności administracji publicznej w zakresie – jak sama stwierdziła – bezprawnie pobranego podatku od F. A., mogła nastąpić w tej sprawie poprzez zaskarżenie do Sądu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] i [...]. Jednakowoż warunkiem skutecznego wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest wniesienie skargi w terminie 30 dni, licząc od dnia, w którym doręczono stronie akt, który miałby być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego (patrz art. 52 § 1, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a.). Należy przy tym mieć ewentualnie na uwadze regulacje dotyczące pełnomocnictwa procesowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 35 P.p.s.a.).