II FSK 3863/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia WSA (del.) Paweł Dąbek (sprawozdawca), Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 września 2017 r. sygn. akt I SA/Go 259/17 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 5 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze na rzecz O. S.A. z siedzibą w W. kwotę 5018 (słownie: pięć tysięcy osiemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, wyrokiem z 13 września 2017r., sygn. akt I SA/Go 259/17, oddalił skargę O. S.A. w W. (dalej: Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze (dalej: Kolegium) w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009r. Przedstawiając stan sprawy WSA w Gorzowie Wielkopolskim podał, że Kolegium odnosząc się do podniesionego przez Spółkę zarzutu przedawnienia wskazało, iż w niniejszej sprawie Spółce zostało doręczone zarządzenie o zabezpieczeniu wystawione w dniu 24 listopada 2014r. i doręczone przed końcem 2014r. Odnosząc się zaś do przedmiotu opodatkowania, Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z dotychczasową ugruntowaną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego (w stanie prawnym obowiązującym w badanym roku podatkowym), przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno-użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. O tym czy kable stanowią budowlę decyduje umiejscowienie kabli w kanalizacji kablowej, a nie to czyją są własnością. Nie stanowi argumentu przeciwko takiemu rozumieniu i stosowaniu prawa możliwość ułożenia w kanalizacji kablowej kabli, stanowiących własność innej osoby. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016r. poz. 716 ze zm. – dalej: u.p.ol.) przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest także część budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Fakt, że nastąpiła zmiana właściciela jednego z elementów budowli nie zmienia charakteru tej budowli, dalej mamy bowiem do czynienia z przewodami telekomunikacyjnymi ułożonymi w kanalizacji kablowej tworzącej całość techniczno-użytkową, czyli budowlą, choć właścicielami poszczególnych jej części są różne podmioty. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, zarzucając jej naruszenie: - art. 233 § 1 pkt 1 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 208 § 1 oraz w zw. z art. 70 § 1 i § 6 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613 – dalej: O.p.) przez dokonanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji, w której nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2009, w związku z czym należało uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2009; - art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 193 O.p. przez niewyjaśnienie przesłanek rozstrzygnięcia w zakresie podstawy opodatkowania od spornych budowli, co jest konsekwencją zaniechania ustaleń faktycznych w tym zakresie, w tym zwłaszcza zaniechania dowodu z ewidencji środków trwałych; - art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż za okres od lutego 2009r. - ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się - nie stanowią one dla Spółki budowli w rozumieniu u.p.o.l. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że Spółce doręczono zarządzenie o zabezpieczeniu. Zarzut braku doręczenia przedmiotowego zarządzenia Spółka podnosiła już w zażaleniu na postanowienie Prezydenta Miasta Z. z 19 lutego 2015r. o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów zobowiązanego wobec postępowania zabezpieczającego. Postanowieniem z 9 lipca 2015r. Kolegium utrzymało postanowienie organu pierwszej instancji w mocy uznając, że doręczenie powyższego zarządzenia było skuteczne. W treści zażalenia do Kolegium Spółka podnosiła, że pismem z 20 października 2014r. wniosła o doręczanie korespondencji w trybie art. 152a O.p. Zgodnie z ustaleniami Kolegium Spółka nie wniosła w prowadzonym postępowaniu zabezpieczającym, o doręczenie decyzji i innej korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Nie został również w tym postępowaniu ustanowiony pełnomocnik (mimo pouczenia o takiej możliwości w postanowieniu o wszczęciu postępowania). Decyzja o zabezpieczeniu doręczona została zatem skutecznie - bezpośrednio Spółce. Spółka wnosiła jedynie o doręczanie korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej w sprawach dotyczących określenia wysokości zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2009 i 2010. Oddalając skargę WSA w Gorzowie Wielkopolskim w pierwszej kolejności wskazał na niezasadność podnoszonego zarzutu przedawnienia, gdyż z wyjaśnień Kolegium wynika, że kwestia doręczenia decyzji w sprawie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2009 została rozstrzygnięta przez Kolegium w postanowieniu z dnia 9 lipca 2015r. w przedmiocie zarzutów na prowadzenie postępowania zabezpieczającego. W postępowaniu zabezpieczającym Spółka nie ustanowiła pełnomocnika na etapie doręczania decyzji o zabezpieczeniu i zarządzenia zabezpieczającego. Pełnomocnictwo zostało złożone jedynie w postępowaniu wymiarowym i nie obejmuje ono postępowania zabezpieczającego. Sąd pierwszej instancji podzielił również pogląd Kolegium, że istnieje możliwość opodatkowania kabli telekomunikacyjnych w sytuacji, gdy stanowią one wraz z kanalizacją w której są ułożone, całość techniczno-użytkową, zaś właścicielem obydwu tych elementów składających się na budowlę są różne podmioty. W tym zakresie WSA w Gorzowie Wielkopolskim powołał się na stanowisko reprezentowane w orzecznictwie, w świetle którego, bez wpływu na możliwość opodatkowania kabli telekomunikacyjnych pozostaje okoliczność, że nastąpiła zmiana właściciela jednego z elementów budowli. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają bowiem także części budowli związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.), a obowiązek podatkowy ciąży na właścicielu tejże części budowli (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Linie kablowe pozostały nadal własnością Spółki, natomiast właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegały te linie był inny podmiot. Istotne jest to, że nie przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy wspomnianymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone, a zatem ta wskazana część budowli (linie kablowe) podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W złożonej skardze kasacyjnej, Spółka zarzuciła, że powyższy wyrok został wydany z mającymi istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniami prawa materialnego oraz przepisów postępowania, a mianowicie: 1/ art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 – dalej: p.p.s.a.), w tym w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w zakresie kwalifikacji podatkowej spornych linii kablowych w zakresie istnienia podatnika podatku od nieruchomości w przypadku współwłasności budowli albo odrębnej własności poszczególnych elementów tej budowli oraz obowiązku wydania przez Prezydenta Miasta Z. odrębnej decyzji na podstawie art. 3 ust. 4 u.p.o.l. w stosunku do współwłaścicieli kabli ułożonych w kanalizacji kablowej, co miało wpływ na wynik sprawy; 2/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. w zw. z art. 208 § 1 O.p. oraz w zw. z art. 70 § 1 i § 6 pkt 4 O.p., a także w zw. z art. 152a § 1 i 5 O.p., art. 144a § 1 pkt 2 O.p. i w zw. z art. 165 § 5 pkt 4 O.p. – poprzez odstąpienie przez Sąd od uchylenia decyzji, podczas gdy organ orzekał po upływie terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2009, w związku z czym należało uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2009, co miał wpływ na wynik sprawy; 3/ art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię tych przepisów, dopuszczającą opodatkowanie właściciela części budowli, podczas gdy nie jest możliwe samodzielne opodatkowanie linii kablowych, w sytuacji, w której przebiegają one przez cudzą kanalizację, a ich właściciel nie jest podatnikiem od całości techniczno-użytkowej budowli, którą tworzą wraz z kanalizacją; 4/ art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.po.l., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na przyjęciu, że Spółka może być opodatkowana podatkiem od nieruchomości od linii kablowych w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji przyjął, że "mamy do czynienia z przewodami telekomunikacyjnymi ułożonymi w kanalizacji kablowej tworzącej całość techniczno-użytkową, czyli budowlę", a jednocześnie jest oczywiste, że Spółka nie jest właścicielem obiektu, składającego się z kanalizacji kablowej oraz położonych w niej linii kablowych; 5/ niewłaściwe zastosowanie art. 70 § 1 i § 6 pkt 4 O.p., polegające na uznaniu przez Sąd pierwszej instancji za Kolegium, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2009r. W oparciu o tak postawione zarzuty, które zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę kasacyjną, Kolegium wniosło o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zaskarżony wyrok podlega oddaleniu, albowiem zawiera błędne stanowisko w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółki w podatku od nieruchomości za 2009r. W rozpatrywanej sprawie w trakcie trwającego postępowania wymiarowego prowadzonego wobec Spółki, wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego, które było przedmiotem postępowania wymiarowego. Doręczając decyzję o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego oraz zarządzenia zabezpieczającego, pominięto ustanowionego w postępowaniu wymiarowym pełnomocnika Spółki. Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organów podatkowych, że udzielone pełnomocnictwo do reprezentowania Spółki w postępowaniu wymiarowym, nie obejmuje postępowania zabezpieczającego, wszczętego w toku postępowania wymiarowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd ten jest błędny. Zauważyć bowiem należy, że obecnie w orzecznictwie dominuje jednolite stanowisko, w myśl którego doręczenie decyzji o zabezpieczeniu, której podstawę stanowi art. 33 § 1 i art. 33 § 4 pkt 2 O.p. i która wydawana jest w trakcie trwającego postępowania podatkowego powinno nastąpić do rąk pełnomocnika ustanowionego i zgłoszonego w postępowaniu podatkowym, dla którego postępowanie w przedmiocie wydania decyzji zabezpieczającej jest (jedynie) postępowaniem wpadkowym, chyba że pełnomocnictwo to wyłącza udział wskazanego w nim pełnomocnika w ostatnim z wymienionych postępowań. Pogląd taki wyrażony został między innymi w następujących wyrokach NSA: z 13 marca 2013 r. sygn. akt I FSK 578/12; z 2 lipca 2014r. sygn. akt I FSK 1128/13; z 16 grudnia 2015r., sygn. akt I FSK 1103/14; z 12 maja 2017r. sygn. akt II FSK 1015/15; z 24 stycznia 2018r., sygn. akt I FSK 629/16; z 28 lutego 2019r., sygn. akt I FSK 296/17; z 4 kwietnia 2019r., sygn. akt I FSK 600/17 (wszystkie powoływane w uzasadnieniu orzeczenia, dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Orzekający w sprawie Sąd podziela zapatrywania wyrażone w powyższych wyrokach i wykorzysta je w dalszej części uzasadnienia. Postępowanie zabezpieczające prowadzone w toku wszczętego i toczącego się postępowania podatkowego niewątpliwie ma charakter szczególny i pomocniczy względem właściwej egzekucji, ponieważ jego celem jest stworzenie warunków do przeprowadzenia w przyszłości wykonania obowiązku dochodzonego przez wierzyciela. Skoro jednak jest prowadzone w toku wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celnoskarbowej, co wyraźnie akcentuje ustawodawca w art. 33 § 2 O.p), oznacza to, że stanowi postępowanie incydentalne w ramach tych postępowań, zmierzające do zabezpieczenia powyższych celów i interesów wierzyciela podatkowego. W takiej sytuacji nie ma ono charakteru odrębnego od tych postępowań, stanowiąc ich immanentną część, jako zmierzające – w sytuacji uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe, którego dotyczą te postępowania, nie zostanie wykonane – do zabezpieczenia w ich ramach zagrożonych roszczeń wierzyciela podatkowego. Decyzja o zabezpieczeniu, wydawana na podstawie art. 33 § 1 i 2 O.p., łączy się ściśle z toczącym się postępowaniem podatkowym, bowiem to w tej decyzji organ określa przybliżoną kwotę zobowiązania, które ma podlegać zabezpieczeniu Dlatego właśnie pełnomocnik ustanowiony przez podatnika do reprezentowania go w postępowaniu podatkowym lub postępowaniach kontrolnych jest również upoważniony do reprezentowania go w czynnościach postępowania zabezpieczającego podejmowanych w ramach tych postępowań, w tym do odbioru pism, na podstawie art. 145 § 2 O.p. Jeżeli bowiem podatnik ustanawia pełnomocnika do reprezentowania jego interesów (praw i obowiązków) w powyższych postępowaniach, to oznacza, że odnosi się to również do czynności, które organ podatkowy zgodnie z prawem może podejmować w ramach tych postępowań, a zmierzających do zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych, których postępowania te dotyczą. Ustanowienie pełnomocnika w tych postępowaniach oznacza, że jest on uprawniony do reprezentowania strony (podatnika) we wszystkich czynnościach tych postępowań, które nie wymagają jej osobistego udziału, w tym do podejmowanych w ramach tych postępowań czynności zabezpieczających. Przyznanie w tym zakresie pełnomocnikowi strony również prerogatyw do odbioru pism związanych z czynnościami zabezpieczającymi pozostaje w zgodności z zasadą szybkości postępowania (art. 125 O.p.) oraz zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (art. 123 O.p.). W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażane obecnie jednolicie w orzecznictwie sądowym, że wydana w trakcie trwającego postępowania podatkowego decyzja o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań podatkowych (art. 33 § 2 O.p. w zw. z art. 33 § 1 O.p.) powinna zostać doręczona pełnomocnikowi strony, ustanowionemu w postępowaniu wymiarowym, a nie bezpośrednio stronie chyba, że z treści pełnomocnictwa wynikają wprost ograniczenia w zakresie takiej reprezentacji. To samo musi odnosić się do doręczenia zarządzenia zabezpieczającego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęta interpretacja przepisów w zakresie doręczeń jest korzystna dla podatników, którzy udzielając pełnomocnictwa do zastępowania ich w postępowaniu, oczekują zwykle zwolnienia ich od osobistego udziału w czynnościach procesowych i nie byłoby spójności w przyjęciu stanowiska, że wybrane czynności procesowe, bez racjonalnego uzasadnienia, pozostają wyłączone, wbrew takiemu oczekiwaniu, do momentu ponownego złożenia pełnomocnictwa. W efekcie zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie należało uznać za zasadne. Uznanie, że doręczenie zarówno decyzji w przedmiocie zabezpieczenia, jak i zarządzenia zabezpieczającego było wadliwe, pojawia się pytanie, czy w związku z tą wadliwością, doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Jak wynika bowiem z art. 70 § 6 pkt 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega zawieszeniu, z dniem doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Doręczenie takie powinno być doręczeniem skutecznym, czyli dokonanym zgodnie z przepisami art. 144 i nast. O.p. Nie można także tracić z pola widzenie i tego, że podstawą wystawienia zarządzenia zabezpieczenia, jest decyzja o zabezpieczeniu. Aby decyzja ta mogła wywołać skutki prawne, również powinna zostać skuteczne doręczona, gdyż dopiero wówczas wchodzi do obrotu prawnego. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszące się do doręczenia decyzji podatnikowi, zamiast ustanowionemu pełnomocnikowi w kontekście wejścia decyzji do obrotu prawnego, jest w zasadzie jednolite. Podkreśla się bowiem, że jeżeli wadliwe doręczenie decyzji bezpośrednio stronie, a nie pełnomocnikowi nie wywołało skutku w postaci nerozpoznania odwołania, to naruszenie takie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy (por. np. wyroki NSA z 19 lutego 2008r., sygn. akt I FSK 282/07; 12 stycznia 2016r., sygn. akt I FSK 1307/14; z 9 listopada 2016r., sygn. akt I FSK 501/15; z 20 kwietnia 2017r., sygn. akt I FSK 1825/15; z 8 maja 2019r., sygn. akt 8 maja 2019r.). Trzeba jednak zauważyć, że pogląd ten dotyczy sytuacji, gdy decyzja doręczana jest bezpośrednio stronie, a nie jej pełnomocnikowi i pomimo tego odwołanie lub skarga wnoszone są w terminie ustawowym. W takiej sytuacji przyjmuje się, że prawa strony nie zostały naruszone, a zbędnym i niecelowym byłoby uchylanie decyzji po to tylko, aby ponownie doręczać ją, często czyniąc to wbrew intencjom strony, która dąży do merytorycznego rozpoznania jej odwołania lub skargi. Wyraźnie zatem przedstawione stanowisko ogranicza się do wpływu błędnego doręczenia pod kątem uchybienia przepisom proceduralnym. Poglądów tych nie można jednak bezpośrednio odnosić do skutków, jakie błędne doręczenie powoduje w sferze konsekwencji o znaczeniu materialnoprawnym (np. wpływ na bieg terminu przedawnienia). Rozróżnienie skutków procesowych i materialnoprawnych wadliwego doręczenia, sygnalizowane było w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego np. w wyrokach z 19 marca 2015r., sygn. akt I FSK 2160/13; z 1 lutego 2017r., sygn. akt I FSK 1213/15; z 12 maja 2017r., sygn. akt II FSK 1015/15). Na rozróżnienie skutków procesowych i materialnych wadliwego doręczenia zwrócono także uwagę w uchwale 7 sędziów NSA z 18 marca 2018r., sygn. akt I FPS 3/18 (pkt 6.4). Kwestii tych jednak Sąd pierwszej instancji nie rozważał, co wynikało z błędnego przyjęcia, że doręczenia zarówno decyzji w przedmiocie zabezpieczenia, jak i zarządzenia zabezpieczenia, było prawidłowe. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny nie może przesądzać, czy błędne doręczenie decyzji i zarządzenia zabezpieczenia wywołało skutek materialny w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W razie przesądzenia tej kwestii, doszłoby bowiem do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Nie można również podzielić stanowiska Sądu pierwszej instancji, że kwestia prawidłowości doręczenia została rozstrzygnięta postanowieniem Kolegium z 9 lipca 2015r., oddalającego zażalenie w przedmiocie uznania zarzutów Spółki wobec postępowania zabezpieczającego. Postanowienie Kolegium wywoływało skutki istotne jedynie dla możliwości prowadzenia postępowania zabezpieczającego. W przypadku uznania zarzutów za uzasadnione koniecznym byłoby jego umorzenie. Niniejsza sprawa dotyczy jednak skutków związanych z przedawnieniem zobowiązania podatkowego, czyli skutku dalej idącego, aniżeli sama możliwość kontynuowania postępowania zabezpieczającego. To w postępowaniu wymiarowym, konieczna będzie ocena, czy doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółki w podatku od nieruchomości za 2009r. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 70 § 1 i § 6 pkt 4 O.p. w realiach stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, co powoduje, że zarzuty naruszenia tego przepisu były zasadne. Wyjaśnienie kwestii, czy zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2009r w ogóle istnieje, czy też wygasło na skutek przedawnienia, przedwczesnym czyni odniesienie się do pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd pierwszej instancji dokona oceny, czy wadliwe doręczenie zarządzenia zabezpieczenia, doprowadziło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.