II FSK 3758/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Agnieszka Olesińska, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Burmistrza K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 września 2017 r. sygn. akt I SA/Ol 540/17 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Burmistrza K. z dnia 17 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Burmistrza K. na rzecz P. S.A. z siedzibą w W. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 540/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: "WSA") po rozpoznaniu skargi P. S.A. (dalej: "Spółka"), uchylił interpretację indywidualną Burmistrza K. (dalej: "organ interpretacyjny") z dnia 17 maja 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, iż we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Spółka wskazała, że jest polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jest właścicielem elektrowni wiatrowej zlokalizowanej na terenie gminy. Elektrownie wiatrowe nie figurują w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Spółki jako samodzielne (wyodrębnione) środki trwałe, od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne zgodnie z ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1888 z dnia 24 listopada 2016 r., dalej: "u.p.d.o.p."). W ewidencji ujęto środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m.in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieżę), jak i urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej - urządzenia wiatrowe. W przypadku należących do Spółki urządzeń wiatrowych w ich wartości początkowej ustalonej dla potrzeb amortyzacji zostały skapitalizowane nie tylko wydatki na wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Na wartość początkową urządzeń wiatrowych składają się także wydatki Spółki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą, przykładowo na: oprogramowanie (np. System S.), które monitoruje działanie oraz pozwala kontrolować pracę urządzenia wiatrowego, wiatrowskaz i anemometr, instalacja odgromowa, instalacja elektryczna (w tym konwerter mocy), oświetlenie w turbinie oraz oświetlenie przeszkodowe, układ orientacji (Y.). Wskazano, że w sensie konstrukcyjnym zespół prądotwórczy, gondola, do której jest przytwierdzony wirnik i zespół łopat stanowią ruchomy element elektrowni wiatrowej. Całość zespołu prądotwórczego, wraz z gondolą, jest elementem, który podlega łatwej wymianie bez uszkodzenia, czy uszczerbku dla konstrukcyjnych części elektrowni wiatrowej, czyli wieży i fundamentu, jak również dla ich funkcjonalności. Wieża natomiast jest stalowym elementem konstrukcji elektrowni wiatrowej posadowionym na fundamencie. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: w jaki sposób Spółka powinna określić podstawę opodatkowania elektrowni wiatrowej podatkiem od nieruchomości od 1 stycznia 2017 r. Spółka uzasadniła swoje stanowisko wskazując, że do określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości nowej budowli elektrowni wiatrowej będzie musiała zastosować art. 4 ust. 5 z dnia 12 stycznia 1991 r., o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716, dalej: "u.p.o.l.") i określić wartość budowli na dzień 1 stycznia 2017 r., tj. określić podstawę opodatkowania na poziomie jej wartości rynkowej, określonej, zgodnie z art. 4 ust. 5 w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., na dzień postania obowiązku podatkowego, tj. na dzień 1 stycznia 2017 r. W interpretacji indywidualnej z dnia 17 maja 2017 r. organ interpretacyjny powołał się na art. 14j §1 i 3 w zw. z art. 14b, art. 14c i art. 14k § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej: "o.p.") i uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, organ stwierdził brak podstaw do zmiany powyższej interpretacji prawa podatkowego. W skardze wniesionej do WSA Spółka zarzuciła organowi interpretacyjnemu naruszenie: - art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961 ze zm., dalej: "u.i.e.w.") w zw. z art. 3 pkt 1 i art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej: "u.p.b."), przez błędną wykładnię i uznanie, że elementy niestanowiące budowli powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a tym samym dokonanie wykładni rozszerzającej obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w sposób sprzeczny z ustawą; - art. 4 ust. 5 u.p.o.l., przez błędne stwierdzenie, iż podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowej należącej do Spółki nie będzie wartość rynkowa, lecz wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku; - art. 14c § 1 o.p., przez poczynienie w interpretacji założeń co do stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego niewynikających z treści wniosku o interpretację, a tym samym brak zawarcia w interpretacji oceny stanowiska Spółki w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego); - art. 14c § 2 w zw. z art. 121 oraz art. 124 w zw. z art. 14h o.p., przez brak wskazania dostatecznego uzasadnienia prawnego stanowiska organu, w szczególności, poprzez niespójną wykładnię przepisów oraz brak oceny całości stanowiska Spółki we wniosku; - art. 120 w zw. z art. 14h o.p., przez działanie nieznajdujące oparcia w przepisach prawa i dokonanie wykładni rozszerzającej obowiązek podatkowy w sposób sprzeczny z ustawą; - art. 14b § 1 oraz § 3 o.p., poprzez wykroczenie przez organ interpretacyjny poza zakres wniosku, wyznaczony opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, przedstawionego przez Spółkę; - art. 2a o.p., przez rozstrzygnięcie występujących w sprawie wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na niekorzyść podatnika. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA wskazał, że organ w niniejszej sprawie naruszył art. 4 ust. 5 u.p.o.l. przez błędne stwierdzenie, iż podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie może być wartość rynkowa budowli lecz wyłącznie wartość, o której mowa w art. 4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l. Istotą stanowiska Spółki zajętego we wniosku było wskazanie, że elektrownie wiatrowe nie figurują w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Spółki jako stanowiące samodzielne (wyodrębnione) środki trwałe – budowle, od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne zgodnie z u.p.d.o.p. W ewidencji ujęto środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m.in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieżę), jak i urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej - urządzenia wiatrowe. Dalej Spółka wskazała, że w przypadku urządzeń wiatrowych dla potrzeb amortyzacji zostały skapitalizowane nie tylko wydatki na wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Na wartość początkową urządzeń wiatrowych składają się także wydatki Spółki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą, tj. przykładowo na: oprogramowanie (np. System S.), które monitoruje działanie oraz pozwala kontrolować pracę urządzenia wiatrowego, wiatrowskaz oraz anemometr, instalację odgromową, instalacje elektryczne, oświetlenie w turbinie oraz oświetlenie przeszkodowe, układ orientacji (Y.). Spółka podała, że poniosła wydatki na elementy, które nie stanowią części elektrowni wiatrowej w rozumieniu nowych przepisów. Natomiast te elementy techniczne, które stanowią część elektrowni wiatrowej nie zostały wyodrębnione i ujawnione w rejestrze jako osobne środki trwałe. Spółka nie zawsze posiada pełne informacje dotyczące wartości wskazanych w opisie stanu faktycznego elementów, które nie podlegały dotychczas opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jako że nie stanowiły budowli. Na tle takiego stanu faktycznego organ przyjął, że w sprawie znajdzie zastosowanie art. 4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l., dotyczący ustalenia podstawy opodatkowania budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wywiódł to z faktu, że Spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych zarówno od budowli tj. elementów budowlanych elektrowni wiatrowej w dotychczasowym pojęciu jak i elementów technicznych, czyli, jak organ wnioskował, znane są jej wartości elementów elektrowni wiatrowych. Zatem dopuszczalne było ustalenie podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości w 2017 r. tj. wartości budowli - elektrowni wiatrowej obejmującej: fundament, wieżę, wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu - w wysokości wartości rynkowej. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi lub alternatywnie uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, a także zasądzenie kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, tj.: - art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez błędne zastosowanie, gdyż nie doszło do naruszenie przez organ skarżonej interpretacji przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 5 u.p.o.l.; - art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 5 i art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. polegające na tym, że w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania administracji publicznej WSA uchylił interpretację indywidualną, mimo iż z literalnego brzmienia art. 4 ust. 5 i art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że przepisem właściwym dla ustalenia podstawy opodatkowania w przypadku podatnika będącego spółką akcyjną posiadającą w swojej ewidencji środków trwałych zarówno elementy budowlane jak i urządzenia wiatrowe, jest art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.; - art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., polegające na tym, że w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej WSA zaakceptował błędną wykładnię art. 4 ust. 5 u.p.o.l. dokonaną przez Spółkę i sam tak przyjął; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 5 u.p.o.l., poprzez sporządzenie przez WSA uzasadnienia niezawierającego dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i oparcia tego uzasadnienia na pozanormatywnych przesłankach, tj. przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie doszło do wytworzenia nowego środka trwałego i nie można uznać, iż był on amortyzowany, który dodatkowo jest używany, a sama Spółka nie posiada pełnych informacji na temat elementów elektrowni wiatrowych; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 4 ust. 5 u.p.o.l., przez błędne stwierdzenie, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowej należącej do Spółki będzie wartość rynkowa, a nie wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku, mimo iż Spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości, prowadzi jako spółka kapitałowa ewidencję środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych i posiada w tejże ewidencji wszystkie elementy elektrowni wiatrowej w rozumieniu art. 2 pkt 2 u.i.e.w., tj. wieżę, fundament oraz elementy techniczne; przez błędne przyjęcie, że art. 4 ust. 5 u.p.o.l. znajdzie zastosowanie w przedmiotowej sprawie ze względu na szczególną sytuację, tj. brak posiadania przez Spółkę pełnych informacji dotyczących wartości wskazanych w opisie stanu faktycznego elementów, a tym samym przez odmowę zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ze względów pozanormatywnych; przez błędne przyjęcie, iż możliwe jest odejście od stosowania art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., mimo że Spółka posiada w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wszystkie elementy elektrowni wiatrowej w rozumieniu art. 2 pkt 2 u.i.e.w., tj. wieżę, fundament oraz elementy techniczne, a tym samym Spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych od tych elementów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. Na wstępie należy podkreślić, że treścią sporu pomiędzy Burmistrzem K., a Spółką jest kwestia ustalenia podstawy opodatkowania w przypadku elektrowni wiatrowych w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. Chodzi zatem o wykładnię art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że analogiczne zagadnienie prawne w zbliżonym stanie faktycznym było przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w sprawach: sygn. akt II FSK 2935/17 (wyrok z dnia 19 marca 2019 r.) oraz sygn. akt II FSK 199/19 (wyrok z dnia 26 listopada 2019 r.) – opublikowane: www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę ocenę prawną wyrażoną w powołanych wyżej wyrokach podziela, stąd też w dalszej części uzasadnienia odwołuje się do argumentacji zawartej w uzasadnieniach wskazanych wyżej wyrokach. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4 - 6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wprost wynika, że co do zasady podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, jednakże - jak wskazał w tym przepisie ustawodawca – "z zastrzeżeniem ust. 4 - 6" - co oznacza, że jednocześnie w tym przepisie art. 4 przewidział także inne sytuacje jako wyjątki od ogólnej zasady, gdy podstawę opodatkowania stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych. Taki właśnie wyjątek w art. 4 u.p.o.l. ustawodawca wprowadził w ust. 5. Jak wynika z art. 4 ust. 5 u.p.o.l. - jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Ogólna zasada - określona w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - doznaje wyjątków wprost przewidzianych przez ustawodawcę w przypadkach określonych w ust. 4 - 6 art. 4 u.p.o.l., a to dowodzi, że zasada ustalania wartości, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, doznaje ograniczenia w jej stosowaniu, m. in. w przypadku wystąpienia sytuacji przewidzianej w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Z przepisu art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika zatem, że w pierwszej kolejności ustawodawca rozstrzygnął sytuację, gdy budowle podlegają amortyzacji, jednocześnie jednak odsyła w tym przepisie do przypadków określonych w ust. 4 - 6 u.p.o.l., co świadczy o tym, że ustawodawca dopasował (przewidział) ustalanie wartości podstawy opodatkowania do jeszcze innych sytuacji, jakie mogą wystąpić u podatnika w praktyce, a mianowicie: – gdy budowle są przedmiotem umowy leasingu i odpisów amortyzacyjnych (ust. 4), – gdy od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych (ust. 5), – gdy budowle lub ich części zostały ulepszone lub zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych nastąpiła aktualizacja wyceny środków (ust. 6). Z powyższego wynika więc, że ustawodawca podatkowy powiązał podstawę opodatkowania nie tylko z wartością przyjmowaną jako podstawa dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ale nadto unormował m. in. także sytuację podatników, gdy od budowli lub ich części, nie dokonują oni odpisów amortyzacyjnych (ust. 5). Wówczas podstawę opodatkowania stanowić będzie ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Określenie podstawy opodatkowania, w przypadku niedokonywania odpisów amortyzacyjnych, prawodawca odniósł do wartości rynkowej, którą określa podatnik na dzień powstania obowiązku podatkowego. Warto w tym miejscu odnotować, że zgodnie z art. 4 ust. 7 u.p.o.l. zdanie pierwsze - jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. Właściwie zatem przyjął WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że organ interpretacyjny na podstawie literalnego brzmienia art. 4 ust. 5 u.p.o.l. prawidłowo, co do zasady, stwierdził, że przepis ten ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy od budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odwołuje się bowiem w zakresie ustalania podstawy opodatkowania budowli do wartości początkowej, przyjętej w przepisach ustaw podatkowych, do celów dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Tymi wartościami są, co do zasady, koszty nabycia lub wytworzenia danego środka trwałego. Środkami trwałymi są między innymi budynki, budowle, maszyny , urządzenia i inne przedmioty. Należy jednak pamiętać, że do 31 grudnia 2016 r. budowlą w rozumieniu art.1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 u.p.b. były: wieża i fundament elektrowni wiatrowej. Dla takiej budowli należało przyjmować za podstawę opodatkowania wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustaloną na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiącą podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku. Ponieważ elementy techniczne elektrowni wiatrowej nie były budowlą, ani częścią budowli w rozumieniu przepisów u.p.o.l, to nie można przyjąć, że od elektrowni wiatrowej rozumianej jako budowla składająca się z fundamentów, wieży i elementów technicznych wymienionych w art. 2 pkt 2 u.i.e.w., dokonuje się (dokonywało się) odpisów amortyzacyjnych. Nie ulega wątpliwości, że w tym przypadku, poprzez regulacje prawne doszło do "wytworzenia nowej budowli", z elementów, które na ogół już dawno zostały przez podatników nabyte i we właściwy sposób zaewidencjonowane, jako składniki majątku, przy uwzględnieniu przepisów wówczas obowiązujących. Zatem wartość takiej budowli nie może być ustalona jako suma wartości elementów "wyciągniętych" z amortyzowanych środków trwałych i dodania ich do wartości dotychczasowej budowli (wieży i fundamentów) gdy, jak podano we wniosku, strona nie dysponuje danymi odnośnie samoistnej wartości elementów technicznych wymienionych w art. 2 pkt 2 u.i.e.w. Tym samym uzasadnione jest odejście od stosowania art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., pomimo, że Spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych. Ze stanu faktycznego wynika bowiem, że rodzaj i zakres środków trwałych nie pokrywa się z pojęciem "elektrowni wiatrowej" w rozumieniu art. 2 u.i.e.w. tj. budowli stanowiącej przedmiot opodatkowania od 1 stycznia 2017 r. Zatem słusznie przyjął WSA, że dopuszczalne jest ustalenie podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości w 2017 r., tj. wartości budowli - elektrowni wiatrowej obejmującej: fundament, wieżę, wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu - w wysokości wartości rynkowej. Mając na uwadze powyższe wywody, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w rozpatrywanej sprawie nie naruszył powoływanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niezasadną i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.