I OSK 2464/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech, Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.), Sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 3 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1625/11 w sprawie ze skargi M.J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby wojskowej oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1625/11 oddalił skargę M.J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby wojskowej. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] (pkt 2) wydany w oparciu o art. 112 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz art. 115 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz § 16 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137 ze zm.), którym zwolnił M.J. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Termin zwolnienia z zawodowej służby wojskowej ustalono na dzień 30 września 2011 r. W uzasadnieniu decyzji podał, że podstawa prawna zwolnienia określona w art. 112 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ma charakter fakultatywny, a zatem zwolnienie z zawodowej służby wojskowej jest uzależnione od oceny dokonanej przez uprawniony do rozstrzygnięcia sprawy, właściwy organ wojskowy. Organ odwoławczy wskazał, że M.J. pełnił służbę do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, w dyspozycji Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego. Rozformowanie dowództwa tego Okręgu zostało zaplanowane na dzień 31 grudnia 2011 r. W indywidualnej prognozie przebiegu służby Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, jako organ właściwy, w prognozie bliższej wskazał wyżej wymienionemu oficerowi zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. W dniu 25 stycznia 2011 r. Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego poinformował go o tym fakcie. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że pełnienie służby na określonym stanowisku nie jest uzależnione od istnienia wolnego stanowiska, lecz od potrzeb Sił Zbrojnych. Przy czym o tym, czy istnieje potrzeba pozostawienia określonej osoby na stanowisku służbowym decyduje nie żołnierz, lecz właściwy organ wojskowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 487/08). Minister Obrony Narodowej wskazał również, na szczególną rolę trwającego obecnie w Siłach Zbrojnych, procesu przekształceń, który powoduje, że oficerowie, którzy - podobnie, jak M.J. posiadają pełną wysługę emerytalną są zwalniani z zajmowanych dotychczas stanowisk służbowych, z uwagi na konieczność wyznaczania na te stanowiska oficerów, którzy jeszcze nie posiadają pełnej wysługi emerytalnej oraz powracających ze struktur międzynarodowych. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie skarżącego w sprawie doszło do naruszenia art. 112 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 7 K.p.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie. Organy wojskowe podjęły bowiem decyzję o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej, z pominięciem uwzględnienia jego słusznego interesu, jak i interesu społecznego utożsamianego z potrzebami Sił Zbrojnych RP, przejawiającego się w tym, że nie będzie mógł on zostać do służby przywrócony (art. 116 ust. 2 tej ustawy). Ponadto skarżący zarzucił m.in., że organ drugiej instancji w ogóle nie odniósł się do argumentacji i podniesionych zarzutów, lecz bezkrytycznie powtórzył konstatacje organu pierwszej instancji o konieczności zapewnienia miejsca pełnienia służby dla oficerów "nie posiadających jeszcze pełnej wysługi emerytalnej oraz powracających ze struktur międzynarodowych". Nie odniósł się także do opinii Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego o zasadności pozostawienia skarżącego w służbie, z uwagi na konieczność zakończenia (rozliczenia) gospodarki materiałowej w służbie mundurowej w związku z likwidacją Dowództwa Śląskiego Okręgu Wojskowego, co jest o tyle niezrozumiałe, iż ten sam Sekretarz Stanu w MON uchylając w dniu 3 września 2009 r. decyzję Ministra Obrony Narodowej tej samej treści co zaskarżona, całkowicie przychylił się do argumentacji tego Dowódcy, że perspektywa likwidacji Okręgu uzasadniała pozostawienie skarżącego w służbie do czasu zakończenia działalności Dowództwa tego Okręgu. Od czasu tamtej decyzji zmianie uległa wyłącznie perspektywa likwidacji Okręgu, obecnie datowana na dzień 1 stycznia 2012 r. oraz zmniejszyła się liczebność kierowanego przez skarżącego Wydziału. Zarzucił także, iż organ odwoławczy, nie wyjaśnił przesłanek, jakimi kierował się przy wydawaniu decyzji uznaniowej z art. 112 ust.1 pkt 3 cyt.ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i nie ustosunkował się w żaden sposób do argumentów podnoszonych w odwołaniu, co oznacza, że naruszył art. 7, 8, 9, 11 77 i 107 K.p.a. Ponadto stwierdził, że decyzja ta go dyskryminuje, gdyż jako jedynemu oficerowi z Dowództwa Śląskiego Okręgu Wojskowego i jednostek podległych, któremu upłynął okres kadencji oraz w podobnym wieku i wysłudze, nie powołano na kolejną kadencję lub nie wyznaczono ponownie na zajmowane stanowisko. W trakcie ostatniego (i wcześniejszych) opiniowania służbowego otrzymał on ocenę bardzo dobrą, a więc spełniał wszelkie przesłanki, aby w służbie pozostać. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że przyczyną dokonania przez organ wojskowy zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej była okoliczność niewyznaczenia go na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Odwołując się do treści art. 112 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137 ze zm.) wskazał, że decyzje podejmowane na podstawie powołanego przepisu mają charakter uznaniowy, przy czym ustawodawca określił, w jakich warunkach może dojść do jego zastosowania. A zatem wystąpienie wskazanej w art. 112 ust.1 pkt 3 powołanej ustawy, przesłanki zwolnienia - niewyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe na kolejną kadencję pozwala na wydanie decyzji o zwolnieniu żołnierza zawodowego ze służby. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że co do zasady sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona. Nie obejmuje ona bowiem badania celowości podjęcia zaskarżonej decyzji a jedynie sprawdzenie, czy nie nosi ona cech dowolności. W niniejszej sprawie organ wojskowy w sposób syntetyczny, wskazał przyczyny uzasadniające zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Podał, iż wyznaczono planowaną datę (31 grudnia 2011 r.) rozformowania Dowództwa Śląskiego Okręgu Wojskowego, w której to jednostce wojskowej skarżący pełnił służbę. Nie przewidywano kolejnego wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe, albowiem w indywidualnej prognozie przebiegu służby Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w prognozie bliższej wskazał oficerowi "zwolnienie z zawodowej służby wojskowej". Dodatkowo organ wojskowy powołał się na przekształcenia organizacyjno-etatowe w strukturach Sił Zbrojnych, skutkujące koniecznością zagospodarowania w pierwszej kolejności żołnierzy, którzy utracili swoje dotychczasowe stanowiska służbowe, bądź przebywających w rezerwie kadrowej, a nielegitymujących się pełną wysługą emerytalną, jak również istnienie konieczności wyznaczania na stanowiska służbowe oficerów, powracających ze struktur międzynarodowych. W ocenie Sądu pierwszej instancji te argumenty, choć nie dotyczą wprost sytuacji likwidowanego Dowództwa Śląskiego Okręgu Wojskowego, to jednak wyjaśniają potrzebę zwalniania ze służby w pierwszej kolejności żołnierzy, który nabyli pełną wysługę emerytalną. Do tej grupy zalicza się skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wprawdzie uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni nie odnosi się do argumentacji przedstawionej przez skarżącego w odwołaniu od rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, to jednak po analizie akt sprawy, nie sposób zarzucić organowi dowolności w podejmowaniu decyzji o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej. W aktach osobowych skarżącego znajduje się opinia służbowa za okres od dnia 1 października 2009 r. do dnia 29 listopada 2010 r., w której w najbliższej indywidualnej prognozie określono: "zwolnić z zawodowej służby wojskowej". Z tą opinią skarżący zapoznał się w dniu 25 stycznia 2011 r. i nie wnosił od niej odwołania. Miał on zatem pełną świadomość tego, że nie zostanie wyznaczony na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Zdaniem Sądu pierwszej instancji niewyznaczenie skarżącego na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, uzyskanie przez niego pełnego wojskowego zaopatrzenia emerytalnego, w powiązaniu z prowadzoną polityką kadrową i likwidacją jednostki wojskowej, w której służył, dawało organowi wojskowemu uzasadnione podstawy do zwolnienia go ze służby na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy. Odnosząc się do zarzutów skargi, dotyczących przydatności skarżącego do służby na zajmowanym stanowisku i nie wzięciu przez organ wojskowy pod uwagę słusznego interesu strony i interesu publicznego utożsamianego z potrzebami Sił Zbrojnych Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że obsada stanowisk wojskowych leży w gestii organów wojskowych, które są uprawnione do wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe, przy uwzględnieniu potrzeb Sił Zbrojnych, kwalifikacji oraz doświadczenia wojskowego żołnierzy. Te okoliczności wskazują, że ingerencja Sądu w zakresie uprawnień związanych z doborem kadry jest ograniczona. Dodatkowo wskazał na fakty znane Sądowi z urzędu. W ostatnich latach w Siłach Zbrojnych dokonano szeregu przedsięwzięć natury organizacyjno-etatowej, wynikających m.in. z modernizacji Sił Zbrojnych, które to zamierzenia polegały przede wszystkim na rozformowaniu lub przeformowaniu szeregu związków taktycznych, oddziałów i dowództw różnego szczebla. W rezultacie rzeczonych zmian, znacznemu zmniejszeniu i likwidacji uległa liczba stanowisk służbowych, szczególnie w korpusie oficerów starszych (o stopniu etatowym pułkownika, podpułkownika, majora). Ponadto Sąd pierwszej instancji stwierdził, że biorąc pod uwagę stanowisko Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, iż zadania służb mundurowych, a więc obszar działania skarżącego, są przejmowane przez nowe struktury organizacyjne, a zadania wydziału kierowanego przez skarżącego już w dacie wnoszenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji znajdowały się w zaawansowanym stadium wygaszania oraz to, iż stosunek służbowy skarżącego ulegnie rozwiązaniu z dniem 30 września 2011 r. nie można organowi wojskowemu zarzucać, iż działał nieracjonalne i niezgodnie z interesem Sił Zbrojnych. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M.J. reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, a skutkiem czego -niewłaściwe zastosowanie : - art. 112 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych( Dz. U. z 2010r.Nr 90 poz.593 ze zm.), zwanej dalej’" ustawą pragmatyczną" w zw. z art. 7 K.p.a. polegające na nietrafnym przyjęciu przez Sąd możliwości podjęcia przez organy wojskowe decyzji o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej z pominięciem uwzględnienia jakichkolwiek interesów wskazywanych w tym ostatnim przepisie tj. słusznego interesu strony (umożliwienie kontynuowania pełnienia zawodowej służbowy wojskowej przez skarżącego w sytuacji, gdy spełni wszelkie przesłanki, aby taką służbę nadal pełnić) oraz interesu społecznego (Sił Zbrojnych RP), polegającego na zasadności pozostawienia w służbie jedynego oficera Wydziału Służby Mundurowej w perspektywie rozliczenia jednostki (DSOW) z uwagi na jej likwidację; - art. 112 ust. 1 pkt 3 tej ustawy polegające na przyjęciu, iż podjęcie przez organ decyzji o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej na tej podstawie było dopuszczalne przed upływem kadencji na stanowisku służbowym; - art. 32 ust. 1 Konstytucji RP polegające na naruszeniu zasady równości obywateli wobec prawa i nakazu równego traktowania wszystkich przez organy władzy i usankcjonowanie zaskarżonym wyrokiem dowolnego traktowania przez organy wojskowe oficerów będących w identycznej sytuacji jak skarżący (posiadających wysługę emerytalną), a pozostawionych w służbie; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania : - art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy pragmatycznej i w zw. z art. 8, 9, 11, 77 i 107 § 3 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie przez Sąd, czy decyzja o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję została podjęta z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności i czy znalazło to odbicie w jej uzasadnieniu; - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, a to art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy pragmatycznej, polegające na wydaniu decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej przed upływem kadencji na zajmowanym stanowisku służbowym; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji naruszenia przez organ wskazanych przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 3 § 1 P.p.s.a. wyznaczenia na stanowisko skarżącego oficera, który nie posiada wysługi emerytalnej w sytuacji, gdy wobec przewidzianego z dniem 1 stycznia 2012 r. zniesienia okręgów wojskowych w Dowództwie ŚOW nie wyznacza się nikogo "nowego" na stanowiska służbowe. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że z zaskarżonych decyzji, a w szczególności z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, nie wynika jakimi przesłankami kierował się on przy wydawaniu decyzji uznaniowej o zwolnieniu skarżącego ze służby. Ponadto w żaden sposób nie ustosunkował się on do podnoszonych przez niego w środku odwoławczym argumentów. Oznacza to, że zaskarżona decyzja narusza szereg przepisów proceduralnych, w tym art. 7, 8, 9,11, 77 i 107 K.p.a. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że wprawdzie organ wojskowy, jak i Sąd pierwszej instancji, wskazały na trwające w Siłach Zbrojnych przekształcenia organizacyjne, skutkiem których dochodzi do likwidacji części jednostek organizacyjnych (m.in. Dowództwa ŚOW) oraz zmniejszenia liczebności stanowisk służbowych, konsekwencją czego jest konieczność znalezienia miejsca pełnienia dalszej służby dla znacznej części żołnierzy, a w szczególności żołnierzy nie posiadających wysługi emerytalnej oraz powracających z misji poza granicami, to jednak tego rodzaju argumentacja nie przystaje do sytuacji skarżącego. Na jego miejsce nie został bowiem wyznaczony żaden inny żołnierz zawodowy, który utracił stanowisko służbowe lub też wrócił ze służby poza granicami kraju. Stanowisko służbowe, na którym do dnia 31 marca 2011 r. pełnił on służbę pozostanie nieobsadzone do dnia 31 grudnia 2011 r., a z dniem 1 stycznia 2012 r. - zniesione. Oznacza to, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest nieadekwatne do okoliczności sprawy. W konsekwencji stwierdził, że nie można uznać, iż zaskarżona decyzja została podjęta z uwzględnieniem interesów wskazanych w art. 7 K.p.a. interesu skarżącego, czy też potrzeb Sił Zbrojnych. Zdaniem skarżącego nawet w przypadku "zaawansowanego stadium wygaszania" zadań kierowanego przez niego wydziału, dowódca jego jednostki (Dowódca ŚOW) widział potrzebę pozostawienia go w służbie do czasu "całkowitego wygaszenia" zadań, aby proces likwidacji jednostki został przeprowadzony sprawnie. Poważne wątpliwości nasuwa także zakres, w jakim organ skorzystał z uprawnienia, skoro w analogicznych sprawach w tej samej jednostce orzekał odmiennie. Niewątpliwie godzi to w konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. Dodatkowo skarżący wskazał, że organ podjął decyzję o zwolnieniu go ze służby z uwagi na niewyznaczenie na stanowisko służbowe na kolejną kadencję przed jej upływem tj. w dniu 4 marca 2011 r., doręczając ją w dniu 22 marca 2011 r. mimo, że kadencja upływała dopiero w dniu 31 marca 2011 r. W ocenie autora skargi kasacyjnej nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji tego faktu stanowiło naruszenie art. 134 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, iż są one nietrafne. Istota zarzutów dotyczących naruszenia art.112 ust.1 pkt 3 omawianej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art.7 K.p.a. oraz art. 112 ust.1 pkt 3 tej ustawy sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który stwierdził, że organ wojskowy przy podejmowaniu decyzji uznaniowej o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej uwzględnił zarówno słuszny interes strony jak i interes społeczny. Jednocześnie zaaprobował stanowisko organu wojskowego, że wydanie decyzji o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej przed upływem kadencji było dopuszczalne. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) żołnierza można zwolnić ze służby wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Podstawowym elementem hipotetycznego stanu faktycznego zapisanego w tej normie prawnej jest fakt niewyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. W rozpoznawanej sprawie fakt ten nie został podważony. W orzecznictwie sądowym, w oparciu o przyjęte rozwiązania prawne, przyjmuje się jednolite stanowisko, że sąd administracyjny, oceniając prawidłowość zastosowania przez organ wojskowy art. 112 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie jest właściwy do badania zasadności niewyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe na kolejną kadencję (art. 8 ust. 2 pkt 1 tej). Ponadto art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy należy rozważać z uwzględnieniem rozwiązań systemowych zawartych w omawianej ustawie. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 powołanej ustawy żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, w drodze decyzji, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od wymaganych kwalifikacji zawodowych określonych w karcie opisu stanowiska służbowego oraz posiadanej oceny w opinii służbowej, a żołnierza zawodowego w służbie stałej również od ustalonej dla niego indywidualnej prognozy przebiegu zawodowej służby wojskowej. Z przepisu tego wynika, że podjęcie decyzji w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe, należy do uprawnionego organu wojskowego, któremu przysługuje prawo do kształtowania polityki kadrowej. Pełnienie służby na określonym stanowisku nie jest uzależnione od istnienia wolnego stanowiska, lecz od potrzeb Sił Zbrojnych. Oznacza to, że ocena zasadności utrzymywania obsady na stanowiskach przeznaczonych do likwidacji, a także korzystania z możliwości przedłużania żołnierzowi zawodowemu kadencji na zajmowanym stanowisku służbowym na podstawie art. 37 ust. 3 omawianej ustawy należy do właściwych przełożonych. W przypadku skarżącego uznali oni, iż nie skorzystają zarówno z uprawnienia przedłużenia mu okresu kadencji, czy też wyznaczenia go na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Uznali oni zatem, iż w tym zakresie brak było potrzeb Sił Zbrojnych. W takim przypadku zaistniała przesłanka określona w art. 112 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych- niewyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe na kolejną kadencję umożliwiająca zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej . Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 112 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 7 K.p.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał prawidłowej wykładni i właściwego zastosowania wskazanych przepisów i prawidłowo stwierdził, iż organ wojskowy szczegółowo wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Wskazał, że przesłanka określona w art. 112 ust. 1 pkt 3 tej ustawy- niewyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe na kolejną kadencję zaistniała w określonych okolicznościach sprawy; - w dniu 25 stycznia 2011 r. skarżący zapoznał się z opinią służbową za okres od dnia 1 października 2009 r. do dnia 29 listopada 2010 r. w której została określona indywidualna prognoza bliższa przebiegu służby: "zwolnić z zawodowej służby wojskowej". Od opinii tej nie złożył odwołania. Oznaczało to, iż skarżący miał pełną świadomość, że nie zostanie wyznaczony na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, a w konsekwencji nastąpi zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej. - na dzień 31 grudnia 2011 r. zaplanowano rozformowanie Dowództwa Śląskiego Okręgu Wojskowego, a więc jednostki w której skarżący pełnił służbę. - skarżący posiadał pełną wysługę emerytalną. W konsekwencji trafnie uznał, że organ wojskowy miał uzasadnione podstawy do zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej na tej podstawie prawnej. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej przy podejmowaniu decyzji o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej rozważano zarówno jego słuszny interes jak i interes społeczny. Jako niezasadny ocenić należy także zarzut naruszenia art. 112 ust.1 pkt 3 omawianej ustawy przez przyjęcie, że dopuszczalne było zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej przed upływem kadencji na stanowisku służbowym. Z akt sprawy wynika, że decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 września 2009 r. nr 1389 skarżący został wyznaczony na stanowisko służbowe szefa wydziału służby mundurowej w Dowództwie Śląskiego Okręgu Wojskowego. Okres kadencji na tym stanowisku ustalono od dnia 1 października 2009 r. do dnia 31 marca 2011 r. Dyrektor Departamentu Kadr rozkaz personalny nr 366 (punkt 2 ) o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję wydał w dniu 4 marca 2011 r. Równocześnie tym samym rozkazem personalnym nr 366 (pkt 3) z dniem 1 kwietnia 2011 r., a więc po upływie okresu kadencji przeniósł skarżącego do dyspozycji do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Oba rozkazy personalne skarżący otrzymał w dniu 22 marca 2011 r. W świetle art. 112 ust. 2 tej ustawy w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje po sześciu miesiącach od upływu kadencji, w ostatnim dniu miesiąca. Okres ten może być skrócony na pisemny wniosek żołnierza. W sprawie jest niesporne, że zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej nastąpiło z dniem 30 września 2011 r., a więc z zachowaniem warunków przewidzianych w tym przepisie. Zauważyć należy, iż konsekwencją ciążącego na organach wojskowych obowiązku realizacji polityki kadrowej zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych jest konieczność wcześniejszego dokonania analizy możliwości wyznaczenia oficera na inne stanowisko służbowe i podejmowanie w tym celu stosownych kroków kadrowych. W związku z powyższym, w tej sprawie dopuszczalne było wydanie decyzji o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby jeszcze na kilka dni przed upływem kadencji, gdyż jak wyżej wskazano skutek w postaci zwolnienia nastąpił po upływie sześciu miesięcy od upływu kadencji. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji i wynikającej z niego zasady równości wobec prawa. Powoływanie się przez skarżącego na fakty dotyczące wyznaczania na stanowiska służbowe innych żołnierzy zawodowych z Dowództwa Śląskiego Okręgu Wojskowego nie stanowi naruszenia tej zasady. Oznacza jedynie, że właściwi przełożeni w odniesieniu do konkretnych osób, zajmujących określone stanowiska służbowe i wykonujący związane z nimi zadania uznali, iż było to z punktu widzenia potrzeb Sił Zbrojnych uzasadnione. W konsekwencji jako nietrafne ocenić należy także zarzuty naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 112 ust. 1 pkt 3 ustawy pragmatycznej i w zw. z art. 8, 9, 11, 77 i 107 § 3 K.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt1 lit. c P.p.s.a. za pomocą których kwestionuje się fakt, iż zaskarżona decyzja została podjęta z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które znalazły wyraz w jej uzasadnieniu. Przyczyną zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej była okoliczność niewyznaczenia go na kolejną kadencję. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej organ wojskowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokładnie wskazał argumenty, które legły u podstaw jej podjęcia. Przytoczenie w uzasadnieniu decyzji kwestii związanych z trwającymi w Siłach Zbrojnych przekształceniami organizacyjnymi, skutkiem których dochodzi do likwidacji części jednostek organizacyjnych (m.in. Dowództwa ŚOW) oraz zmniejszenia liczebności stanowisk służbowych, co skutkuje koniecznością znalezienia miejsca pełnienia dalszej służby dla żołnierzy nieposiadających wysługi emerytalnej oraz powracających z misji poza granicami, a także zniesienia z dniem 1 stycznia 2011 r. stanowiska służbowego, na którym skarżący pełnił służbę, stanowiło jedynie wyjaśnienie zagadnienia polityki kadrowej, którą organ wojskowy brał pod uwagę wydając zaskarżoną decyzję. Miało ono jednak wyłącznie charakter pomocniczy względem zasadniczego argumentu związanego z niewyznaczeniem skarżącego na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., gdyż jak wyżej wskazano w sprawie nie naruszono powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.