II GSK 1052/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Ke 908/20 w sprawie ze skargi M.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 13 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 908/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z [...] sierpnia 2020 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W ponownie prowadzonym postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania, po wyroku NSA z 17 grudnia 2019 r., sygn. II GSK 1174/19, uchylającym decyzję Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z [...] grudnia 2018 r. odmawiającą uchylenia decyzji tego organu z [...] sierpnia 2018 r., M.K. (dalej "skarżący") złożył wniosek o wstrzymanie wykonania tej ostatnio wymienionej decyzji, mocą której A. Sp. z o.o. (dalej "A.") uzyskała zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej [...]. Postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpatrzeniu zażalenia M.K., utrzymało w mocy postanowienie Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z [...] lipca 2020 r. odmawiające wstrzymania wykonania decyzji z [...] sierpnia 2018 r. w sprawie wydania zezwolenia nr [...] na rzecz A. na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej [...]. SKO uznało, że Marszałek Województwa Świętokrzyskiego stwierdził, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji z [...] sierpnia 2018 r. Zdaniem organu, skarżący nie wykazał związku spadku rentowności jego działalności spowodowany konkurencją ze strony A.. Spółka ta przejęła bowiem zezwolenie na przewóz osób na tej samej co skarżący linii komunikacyjnej od E.O.. Liczba kursów nie uległa zmianie. WSA w Kielcach oddalił skargę na powyższe postanowienie, ponieważ podzielił stanowisko organów, że nie wykazano prawdopodobieństwa uchylenia zezwolenia udzielonego A.. NSA w wyroku z 17 grudnia 2019 r. nie przesądził, że decyzja z [...] sierpnia 2018 r. powinna zostać uchylona; stwierdził natomiast brak analizy sytuacji rynkowej w zakresie przewozu osób niezbędnej dla zastosowania prawa materialnego. Zobowiązał organ pierwszej instancji do uwzględnienia w analizie danych co do sprzedaży biletów z kas fiskalnych. Zdaniem Sądu, dane o sprzedaży biletów za okres od sierpnia 2017 r. dałyby organowi pełniejszy obraz sytuacji rynkowej sprzed wydania kwestionowanego zezwolenia niż znajdujące się w aktach sprawy dane za okres od maja 2018 r. i tym samym stanowiły materiał porównawczy niezbędny dla analizy o której mowa w art. 22a ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.; dalej "u.t.d."), a w konsekwencji do ustalenia przesłanek, o jakich mowa w art. 22a ust. 1 pkt 2 lit a u.t.d. Wobec powyższego, nie wzbudziło zastrzeżeń Sądu wezwanie organu do dostarczenia dodatkowych zestawień sprzedaży biletów z kas fiskalnych. Brak współdziałania skarżącego z organem w tym zakresie świadczył o niewykazaniu okoliczności wskazujących na występowanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Sąd wskazał również, że wstrzymanie wykonania ww. decyzji stanowiłoby o naruszeniu zasady trwałości tej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Kielcach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zrzekł się rozprawy. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - obrazę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") w związku z art. 152 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej "k.p.a.") przez błędne i niezgodne ze wskazaniami NSA uznanie, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia, czy istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, podczas gdy sam wyrok NSA oraz już ustalony materiał dowodowy stoją w głębokiej opozycji do tej konstatacji WSA; - obrazę art. 151 w związku z art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 8 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie się do wskazań NSA w zapadłych w wyroku sygn. akt II GSK 1174/19 w zakresie ustalenia, czy istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji i lapidarne stwierdzenie, że brak jest takich podstaw; - obrazę art. 151 w związku z art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego, w szczególności odmowie dokonania oceny zestawień przedstawianych przez skarżącego jako stronę postępowania, a skoncentrowanie się na nieprzedstawieniu przez skarżącego zestawienia, które stanowiło już materiał dowodowy sprawie sygn. II SA/Ke 872/17 i było przedmiotem analizy i procedowania w tej sprawie. Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Wnosząc skargę kasacyjną, skarżący zażądał rozpoznania tego środka odwoławczego na posiedzeniu niejawnym, a strona przeciwna w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądała przeprowadzenia rozprawy (art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a). Stosowanie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. W skardze kasacyjnej podniesiono wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dodać trzeba, że autor skargi kasacyjnej, konstruując zarzuty w oparciu o przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zobowiązany był na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. do wskazania, jaki był związek naruszenia przepisów określonych w skardze kasacyjnej z rozstrzygnięciem. Brak wskazania takiej relacji między naruszeniem a rozstrzygnięciem jest istotnym brakiem skargi kasacyjnej i powoduje niemożność jej uwzględnienia w tym zakresie. Skutecznym zarzutem naruszenia prawa procesowego może być tylko ten, który wskazuje na istnienie istotnego wpływu naruszenia na rozstrzygnięcie sprawy, bo art. 174 pkt 2 p.p.s.a. odwołuje się do takiej przesłanki. Zatem nie wszystkie naruszenia przepisów postępowania mogą być skutecznym zarzutem kasacyjnym, ale tylko takie, które miały istotny wpływ na wyrok. Wpływ ten w sposób jednoznaczny musi wykazać strona, zaniechanie zaś tego obowiązku powoduje, że niemożliwa staje się merytoryczna ocena zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Celem tego przepisu jest bowiem wykluczenie sytuacji, w której przeprowadzana kontrola instancyjna miałaby w istocie pozorny charakter w tym sensie, że wprawdzie prowadziłaby do usunięcia z obrotu prawnego kwestionowanego aktu, jednak po to tylko, aby powtórzyć określone działania z tym samym co poprzednio wynikiem. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest zatem jednoczesne stwierdzenie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w tym przepisie, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (zob. wyrok NSA z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09, to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Chodzi o wykazanie, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania sprowadzają się do zarzutów naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 151 p.p.s.a w związku z art. 153 p.p.s.a w związku z art. 152 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 i 77 k.p.a. w związku z art. 7 i 8 Konstytucji poprzez niezastosowanie się do wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie II GSK 1174/19, nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, oraz wybiórczą ocenę materiału dowodowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 151 w związku z art. 153 p.p.s.a w związku z art. 7 i 77 k.p.a., w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że powołany w zarzucie przepis art. 153 p.p.s.a. dotyczy oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania sformułowanych w orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego uchylającym zaskarżony akt. Wskazuje skutki prawne orzeczenia wydanego przez sąd, które wiążą zarówno organy działające w sprawie, jak również sąd. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi być ponadto w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w której została sformułowana. Zarzut taki zasługiwałby na uwzględnienie wówczas, gdyby czy to organ, czy to sąd rozpoznający ponownie sprawę nie zastosował się do oceny prawnej wyrażonej już uprzednio przez sąd. Jednakże taka sytuacja opisana w dyspozycji ww. przepisu nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Sprawa będąca przedmiotem rozpoznawania została zainicjowana przez skarżącego wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji, na podstawie której A. uzyskała zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii [...], w stosunku do której toczy się postępowanie wznowieniowe. W ramach tego postępowania sąd do tej pory nie wydał żadnego orzeczenia, które – w oparciu o treść art. 153 p.p.s.a. – wiązałoby organ lub sąd przy rozpoznawaniu ww. wniosku skarżącego. Takie orzeczenia zapadały natomiast w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 grudnia 2019 r. uchylił wyrok WSA w Kielcach z 6 czerwca 2019 r., decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2019 r. i Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Natomiast w powołanym w skardze kasacyjnej wyroku z dnia 21 marca 2018 r. w sprawie II SA/Ke 872/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił decyzję SKO w Kielcach z [...] października 2017 r. w sprawie zmiany zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii [...] umarzającą postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem M.K.. W tej sprawie Sąd zakwestionował stanowisko SKO w Kielcach, że źródłem interesu prawnego M.K. nie może być przepis art. 22a ust. 1 pkt 2 lit a) u.t.d. Sąd stanął na stanowisku, że organ przedwcześnie i w sposób nieprzekonywający przyjął, że zmiana zezwolenia udzielonego E.O. na wykonywanie regularnych przewozów osób nie może stanowić zagrożenia, o którym mowa w art. 22a ust. 1 pkt 2 lit a ) u.t.d. dla już istniejących linii obsługiwanych przez M.K.. Uznał, że ustalenia i twierdzenia organu są niewystarczające w kontekście ustalenia przesłanek z art. 28 k.p.a., bowiem opierają się na niepełnym materiale dowodowym, który został przez niego błędnie zinterpretowany. Powyższy pogląd został w całości podzielony przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2021 r. w sprawie II GSK 1423/18 oddalił skargę kasacyjną E.O.. NSA przesądził, że w sprawie z wniosku o zmianę decyzji zezwalającej E.O, na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii [...] konieczne jest dokonanie prawidłowej analizy sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób. Ta analiza, która znajduje się w aktach sprawy II SA/Ke 872/17, zawiera braki w zakresie porównania kursów poszczególnych przewoźników. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej podnosi zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. łączy z art. 7 k.p.a. (w toku postępowania organ podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy) i art. 77 § 1 k.p.a. (organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy). W ramach tego zarzutu skarżący kasacyjnie podjął próbę zakwestionowania oceny materiału dowodowego, którą nazwał "wybiórczą", i niewzięcia pod uwagę złożonego przez skarżącego zestawienia w sprawie toczącej się przez WSA w Kielcach pod sygn. akt II SA/Ke 872/17. Wskazane przepisy k.p.a. dotyczą prowadzenia przez organy postępowania, natomiast oceny tego materiału dowodowego organy dokonują w sposób przewidziany w art. 80 k.p.a. W związku z tym należy uznać, że podniesiony zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Z kolei w drugim zarzucie kasacyjnym autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 151 w związku z art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 7 i 8 Konstytucji poprzez niezastosowanie się do wskazań wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie II GSK 1174/19 w zakresie ustalenia, czy istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z dnia [...] sierpnia 2018 r. Wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2019 r., jak wskazano już wyżej, dotyczył sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania, w której skarżący kasacyjnie domaga się uchylenia ww. decyzji Marszałka Województwa Świętokrzyskiego zezwalającej E.O. wykonywania regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na trasie [...]. Po jego wydaniu M.K. złożył wniosek – w trybie art. 152 k.p.a. – o wstrzymanie wykonania tej ostatnio wymienionej decyzji. W toku postępowania zainicjowanego tym wnioskiem i w jego ramach M.K. powoływał się na wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2019 r. i twierdził, że z jego uzasadnienia i z materiału dowodowego zebranego w sprawie wznowienia postępowania wynika, że istnieje duże prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Marszałka Województwa Świętokrzyskiego z [...] sierpnia 2018 r. Przeciwnego zdania był zarówno Marszałek, jak również organ odwoławczy, którzy uznali, że M.K. nie wykazał jakimkolwiek dowodem, że spadek rentowności jego działalności jest spowodowany konkurencją ze strony A., będącej następcą prawnym E.O. w zakresie zezwolenia nr [...]. Sąd pierwszej instancji podzielił to stanowisko i uznał za prawidłowe działanie organu, który rozpoznając sprawę o wstrzymanie wykonania decyzji, zobowiązał skarżącego do przedłożenia dodatkowych zestawień sprzedaży biletów z kas fiskalnych za okres od sierpnia 2017 r. na okoliczność dokonania pełniejszej analizy sytuacji rynkowej w zakresie przewozu osób przez skarżącego w celu ustalenia przesłanek, o jakich mowa w art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) u.t.d., tj. czy spadek dochodów skarżącego był spowodowany wydaniem zezwolenia dla A.. Przesłanką zastosowania art. 152 § 1 k.p.a. jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, że zadaniem strony jest przedstawienie okoliczności wskazujących na występowanie w sprawie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Z uwagi na konsekwencje związane z uwzględnieniem wniosku prowadzącego do naruszenia zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych wstrzymanie wykonania decyzji – choć bazuje na pojęciach niedookreślonych – nie zostało pozostawione uznaniu organu, ale wymaga, aby okoliczności uzasadniające wniosek wynikały z udokumentowanych i wiarygodnych materiałów dowodowych. Właściwy organ, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, winien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją, i opierając się na nich, wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona. Ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej nie może być dowolna, a powinna być przekonująca i wyczerpująca, oparta na materiale dowodowym, nawiązująca do przesłanki wznowienia postępowania oraz do konkretnych okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo wyeliminowania decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu. Niewątpliwie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji dotychczasowej nie oznacza jednak, że kwestia ta podlega udowodnieniu. Wystarczające, a jednocześnie konieczne jest powzięcie przez organ uzasadnionego przekonania, że we wznowionym postępowaniu może dojść do wydania decyzji uchylającej. Dokonując oceny przesłanek zastosowania art. 152 § 1 k.p.a., Sąd pierwszej instancji słusznie podzielił stanowisko organu, że zachodzi potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego w celu ustalenia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym. Skoro wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. jest traktowane jako środek ostateczny, powinien każdorazowo być oparty na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach. Każdorazowo interpretacja tego pojęcia wymaga indywidualizacji w zależności od okoliczności sprawy. Oczywiście sformułowanie "prawdopodobieństwo uchylenia decyzji" nie nakłada na organ obowiązku udowodnienia, że decyzja zostanie uchylona, jednakże nie oznacza to przyjęcia przez organ dowolności w zakresie oceny możliwości uchylenia decyzji. Aby dokonać takiej oceny, organ administracyjny musi przeanalizować cały zebrany w danej sprawie materiał dowodowy, w tym także powinien mieć możliwość wystąpienia do strony o przedłożenie dodatkowych dokumentów. Organ powinien mieć możliwość pełnego oszacowania wystąpienia skutku w postaci uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W przedstawionych już wyżej okolicznościach brak jest podstaw do czynienia Sądowi pierwszej instancji zarzutów naruszenia art. 151 w związku z art. 153 p.p.s.a. Sąd, rozpoznając po raz pierwszy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, nie był związany oceną prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II GSK 1174/19. Tym niemniej mógł kierować się poglądem NSA, zgodnie z którym w sprawie wznowieniowej istnieje potrzeba dokonania pełnej analizy sytuacji rynkowej w zakresie określonym zarówno w art. 22a ust. 1 pkt 2 lit a), jak i w art. 22 ust. 5 u.t.d. Jako niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 7 i 8 Konstytucji. Z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że podstawy kasacyjne powinny być uzasadnione. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do powołania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić, w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być skonstruowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, uznanymi przez autora skargi kasacyjnej za naruszone. Winno ono też być na tyle precyzyjne, aby pozwalało na sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem. Skoro zarzut naruszenia art. 7 i 8 Konstytucji nie został przez autora skargi kasacyjnej w żaden sposób uzasadniony, to tym samym wymyka się kontroli instancyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, wbrew stanowisku strony skarżącej, z przyczyn wskazanych wyżej uznał, że brak jest podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w sposób, w jaki przedstawiono to w skardze kasacyjnej, zwłaszcza zaś, aby skutkiem zarzucanego ich naruszenia, był istotny – w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia – wpływ na wynik sprawy, tym bardziej, że skarżący nie wyjaśnił, jaki wpływ na wynik sprawy miały te naruszenia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.