II OSK 1240/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 423/05 w sprawie ze skargi M. Ł., T. Z. i A. D. na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 423/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu sprawy ze skarg M. Ł., T. Z. i A. D. na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej odrzucenia zarzutu M. Ł. oraz odrzucił skargi T. Z. i A. D.. W dniu [...] marca 2005 r. Rada Miasta Gdańska podjęła uchwałę nr [...] w sprawie rozpatrzenia i rozstrzygnięcia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gdańsk - Olszynka Północ. Jako podstawę prawną uchwały organ wskazał art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Rada Miasta zakwalifikowała pisma wniesione przez osoby wymienione w uchwale, w tym M. Ł., jako zarzuty i po ich rozpatrzeniu orzekła o odrzuceniu zarzutów w całości. W uzasadnieniu uchwały Rada stwierdziła, że projekt planu przeznacza działkę M. Ł. w części pod zabudowę mieszkaniowo-usługową oraz w części pod funkcję ogrodów działkowych z uznaniem istniejącego zagospodarowania rolniczego. Jednym z założeń planu było bowiem ograniczenie zabudowy do kwartałów już zabudowanych. Wskazano nadto, że zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym tereny, dla których plan ustala inne przeznaczenie mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem. Rada stwierdziła, że poszerzenie ulicy Zawodzie jest jedynym możliwym rozwiązaniem zmierzającym do nadania prawidłowych parametrów istniejącej drodze. Proponowane rozwiązanie narusza prawo własności w najmniejszym możliwym zakresie. Wybrano rozwiązanie najmniej dotkliwe dla właścicieli biorąc pod uwagę fakt, że poszerzenie ulicy w kierunku wschodnim nie jest możliwe ze względu na przebieg Kanału Rudnickiego. Przeznaczenie w planie terenu na cele publiczne zgodnie z art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym określa procedurę odszkodowawczą. Projektowana droga publiczna służąca ogółowi mieszkańców uwzględnia istniejące uwarunkowania oraz interes społeczny. M. Ł., T. Z. i A. D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą uchwałę zarzucając naruszenie prawa tj. art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym polegające na przyjęciu projektu planu nieuwzględniającego: 1. zasad prawidłowego układu komunikacyjnego polegającego na odcięciu części dzielnicy od projektowanej trasy Nowej Sandomierskiej poprzez likwidację przejazdu kolejowego na ul. [...], co powodować może naruszenie wymagań ładu przestrzennego polegające na sztucznym rozdzieleniu jednej dzielnicy na dwa organizmy pozbawione wewnętrznej komunikacji, pogorszenia warunków zakresie zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także spełnienia wymagań osób niepełnosprawnych poprzez utrudnienie mieszkańcom dostępu do przychodni lekarskiej, utrudnienie dojazdu służb w tym szczególności Pogotowia Ratunkowego, Straży Pożarnej i Policji i poważne ograniczenie możliwości ewakuacji osób i mienia w przypadku powodzi wprowadzenia zmian w systemie melioracyjnym, ignorowanie walorów ekonomicznych przestrzeni polegające na obniżeniu wartości nieruchomości odciętych od naturalnego układu komunikacyjnego, dostępu do szkół i zakładów pracy oraz pozbawienie nieruchomości położonych przy ulicy [...] infrastruktury w postaci wody, kanalizacji i gazu; 2. wymagań ochrony środowiska poprzez zwiększenie zagrożenia promieniowaniem elektromagnetycznym i degradację terenów przeznaczonych do produkcji rolnej Skarżący zarzucili także naruszenie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym polegające na przyjęciu projektu planu zagospodarowania przestrzennego, który wbrew treści art. 11 i art. 12 tej ustawy przesądza o sposobie zagospodarowania nieruchomości położonych poza granicami objętymi uchwałą o przystąpieniu do sporządzania planu poprzez zmianę systemu komunikacyjnego w całym obszarze dzielnicy Olszynka. Nadto zarzucili naruszenie art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez pozbawienie właścicieli nieruchomości położonych na terenie dzielnicy Olszynka równej ochrony prawnej w zakresie ich prawa własności, naruszenie przepisów art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym polegające na przyjęciu projektu planu zagospodarowania przestrzennego, który nie uwzględnia słusznych postulatów właścicieli nieruchomości co do przekształcenia ich gruntów oraz naruszenie art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 2 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym polegające na zaprojektowaniu ogródków działkowych na gruntach prywatnych wbrew woli właścicieli gruntów. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Gdańska wniosła o oddalenie skargi M. Ł. oraz odrzucenie skarg T. Z. i A. D.. Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 423/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność uchwały w części dotyczącej odrzucenia zarzutu M. Ł. i odrzucił skargę T. Z. oraz A. D.. W uzasadnieniu Sąd w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na kwestię stosowania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), która z dniem 11 lipca 2003 r. została uchylona przez ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Podkreślił, że w chwili podejmowania uchwały obowiązywała ustawa 2003 r., której przepisy nie przewidują możliwości wnoszenia zarówno zarzutów, jak i protestów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie Sąd wskazał na zawarty w nowej ustawie przepis przejściowy art. 85 ust. 2, zgodnie z którym do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, a postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Analiza stanu faktycznego sprawy oraz wykładnia art. 85 ust. 2 ustawy z 2003 r. doprowadziła Sąd do wniosku, że Rada Miasta Gdańska nieprawidłowo oparła zaskarżoną uchwałę na przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Uchwałą z dnia 24 stycznia 2002 r., a więc przed dniem wejścia w życie ustawy z 2003 r., Rada Miasta Gdańska przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gdańsk- Olszynka Północ. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 1 października 2003 r. do 29 października 2003 r. oraz od 1 października 2004 r. do 29 października 2004 r. Odnosząc się do przesłanki zawiadomienia o terminie wyłożenia planów Sąd odwołał się do treści art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten reguluje procedurę tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z art. 18 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kolejno zawiadamia na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu: a) właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu; b) właścicieli nieruchomości, od których może być pobrana opłata, o której mowa w art. 36 ust. 3; c) osoby, których wnioski nie zostały uwzględnione w projekcie planu, uzasadniając odmowę ich uwzględnienia (art. 18 ust. 2 pkt 5); a następnie wykłada projekt planu i prognozę, o której mowa w art. 10 ust. 2, do publicznego wglądu, na okres co najmniej 21 dni, a o jego wyłożeniu ogłasza w sposób określony w pkt 1, co najmniej na 7 dni przed wyłożeniem, a także zapewnia informację o wyłożonym projekcie i umożliwia uzyskanie, za zwrotem kosztów, kopii, wypisów i wyrysów (art. 18 ust. 2 pkt 6). W ocenie Sądu tylko łączne wykonanie obu wymienionych w art. 18 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy 1994 r. obowiązków przez właściwy organ przed dniem wejścia w życie ustawy z 2003 r. uzasadnia stosowanie przepisów dotychczasowych w dalszej procedurze uchwalania planu. Jeśli wykonanie którejkolwiek z powyższych czynności nie zostało ukończone do dnia wejścia w życie ustawy 2003 r., to dalsza procedura planistyczna musi być prowadzona w oparciu o nową ustawę. Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy Sąd wyjaśnił, ze w dniu 24 czerwca 2003 r. zostało sporządzone zawiadomienie o terminie pierwszego wyłożeniu projektu planu od 1 października do 29 października 2003 r. Zawiadomienie to zostało wysłane do podmiotów określonych w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy 1994 r. w dniach 27 czerwca 2003 r., 2 lipca 2003 r., 4 lipca 2007 r., 7 lipca 2007 r. oraz 17 września 2003 r. Skarżącej M. Ł. takie zawiadomienie doręczono 1 lipca 2003 r. Następnie zostało sporządzone obwieszczenie Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 19 września 2003 r. o terminie wyłożenia projektu planu od 1 października do 29 października 2003 r. W dniu 19 września 2003 r. obwieszczenie to zostało przekazane do Urzędu Miejskiego celem umieszczenia na tablicy ogłoszeń w terminie od 24 września do 29 października 2003 r. Nadto w dniu 19 września 2003r. wystąpiono do Gazety Wyborczej o umieszczenie ogłoszenia w dniu 24 września 2003 r. Wskazując na powyższe Sąd stwierdził, że przed dniem 11 lipca 2003 r., tj. dniem wejścia w życie nowej ustawy, nie dopełniono obowiązków określonych w art. 18 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy 1994 r., co powoduje, iż w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy z 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji zaskarżona uchwała została uchwalona na niewłaściwej podstawie prawnej (ustawa 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym) i z naruszeniem art. 85 ust. 2 ustawy 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do skarg T. Z. i A. D. Sąd wskazał, iż z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy z 1994 r. o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Stosownie do ust. 4 uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub części, wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Sąd stwierdził, że skoro zatem zaskarżona uchwała nie rozstrzygała zarzutów wniesionych przez skarżących T. Z. i A. D., to skarga wniesiona przez nich podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dodatkowo Sąd zaznaczył, że Rada Miasta Gdańska podjęła w dniu 31 marca 2005 r. uchwałę nr XXXVI/1152/05 w sprawie rozpatrzenia i rozstrzygnięcia protestów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gdańsk-Olszynka Północ. Uchwałą tą pisma wniesione przez skarżących T. Z. i A. D. zostały zakwalifikowane jako protesty i w całości odrzucone. Skargę kasacyjną od wyroku złożył A. D. zarzucając: 1. naruszenie prawa procesowego: to jest art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), polegające na odrzuceniu jego skargi, pomimo iż brak było ku temu podstaw; 2. naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 24 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym; 3. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 64 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 12 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym; 4. naruszenie prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni przepisu art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i błędnym przyjęciu iż uchwała nr XXXVI/1153/05 dotknięta jest nieważnością; 5. naruszenie prawa procesowego art. 145 § 1 pkt 1 i art. 145 § 2 P.p.s.a. polegające na stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały w sytuacji, gdy brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności i na nie uchyleniu uchwały, mimo iż została podjęta z naruszeniem prawa materialnego; 6. naruszenie prawa procesowego art. 3 ust. 1 P.p.s.a. poprzez uchylenie się Sądu od oceny zgodności zaskarżonej uchwały z przepisami prawa w tym w szczególności z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i art. 3 ust. 1 oraz art. 2 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, które to naruszenia prawa procesowego i materialnego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej A. D. podniósł, iż wiele osób, w tym m.in. skarżący wspólnie podpisało jedno pismo zawierające zarzuty do projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Rada Gminy niezgodnie z art. 24 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym zakwalifikowała zarzuty wniesione przez niektóre z tych osób jako protesty i uchwałą z dnia 31 marca 2005 r. nr XXXVI/1152/05 odrzuciła zarzuty A. D. kwalifikując je jako protesty. Zdaniem skarżącego uchwała ta była w tym zakresie wadliwa, bowiem zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym był on uprawniony do wniesienia zarzutu. Tym samym skarżący - jako osoba, która złożyła zarzut - ma prawo do złożenia skargi na uchwałę (art. 24 ust. 4 ustawy). A. D. wskazał przy tym, że zgodnie z art. 24 ust. 1 zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny bądź uprawnienie zostało przez ustalenia przyjęte w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego. Mając to na uwadze wskazał w zarzutach na takie ustalenia planu, które - mimo iż jego grunty znajdują się poza granicami planu - oddziałują na jego własność. W tej sytuacji Rada Gminy oddalając zarzuty uchwałą z dnia 31 marca 2005r. nr XXXVI/1153/05 rozstrzygnęła również o zarzutach złożonych przez A. D.. W ocenie skarżącego w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił się od dokonania oceny, czy złożone przez niego pismo było zarzutami w rozumieniu art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym czy też jedynie protestem w rozumieniu art. 23 ust. 1 ustawy. Sama okoliczność wadliwego zakwalifikowania przez Radę Gminy złożonego przez skarżącego zarzutu jako protestu nie może pozbawić skarżącego prawa do zaskarżenia uchwały o odrzuceniu zarzutu przysługującego skarżącemu na podstawie art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. A. D. wyraził też przekonanie, że pozbawienie go możliwości zaskarżenia uchwały Rady Miasta tylko z tego względu, iż Rada Miasta wadliwie zakwalifikowała zarzut skarżącego jako protest, bez dokonania merytorycznej oceny, czy przysługiwało mu uprawnienie do wniesienia zarzutu prowadzi do naruszenia prawa do równiej ochrony prawnej przysługującej wszystkim właścicielom zgodnie z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Jego zdaniem wyrok w punkcie 2 zapadł z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (skarżący omyłkowo wskazał na K.p.a.). W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Rady Miasta Gdańska wniósł o jej odrzucenie. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zarzut może wnieść jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienia zostają naruszone przez ustalenia projektu planu. O charakterze prawnym uwag zgłoszonych do projektu planu decyduje to, czy w danej sytuacji został naruszony interes prawny lub uprawnienie autora pisma. Skarżący wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku, jak również skargę kasacyjną, interesu takiego nie wykazał. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przed przystąpieniem do rozważań dotyczących zasadności skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał za konieczne powołanie znanych mu z urzędu wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z Gdańsku z dnia 13 września 2007 r. sygn. akt II SA/Gd 422/05 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 152/08 (oddalającego skargę kasacyjną skarżących), jakie zapadły w sprawie ze skargi A. D. i J. P. na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 31 marca 2005 r. nr XXXVI/1152/05 w przedmiocie rozstrzygnięcia protestów do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uwzględnienie tych wyroków w tej sprawie jest konieczne, albowiem wiążą one Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na relację zachodzącą pomiędzy zaskarżonym uchwałami, to jest uchwałami: z dnia 31 marca 2005 r. nr XXXVI/1152/05 w przedmiocie rozstrzygnięcia protestów do projektu planu miejscowego (II SA/Gd 422/05) oraz z dnia 31 marca 2005 r. nr XXXVI/1153/05 w przedmiocie rozstrzygnięcia zarzutów do tego planu (II SA/Gd 423/05). Zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten reguluję prawomocność w aspekcie materialnym, który dotyczy skutków prawnych rozstrzygnięć ze względu na treść zawartą w orzeczeniu sądowym (Z. Resich, System prawa procesowego cywilnego, Tom II, Ossolineum, Warszawa 1987, s. 400; W. Siedlecki, Postępowanie cywilne w zarysie, Warszawa1972, s. 395). Prawomocność materialna jest to moc wiążąca orzeczenia prawomocnego formalnie (Z. Resich, jak wyżej). W sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 września 2007 r. sygn. akt II SA/Gd 422/05, który uprawomocnił się z dniem 10 kwietnia 2008 r. (to jest z dniem oddalenia skargi kasacyjnej od tego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny), przedmiotem kontroli była uchwała Rady Miasta Gdańska z dnia 31 marca 2005 r., którą odrzucono protest do projektu planu wniesiony m.in. przez A. D.. W uchwale Rada Miasta wyjaśniła, że pismo wniesione przez tą osobę, choć zatytułowane: "zarzut do planu", należało zakwalifikować jako protest, ponieważ ustalenia planu nie naruszają jej interesu prawnego ani uprawnienia. Ze stanowiskiem zawartym w uchwale zgodził się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdzając, że "wskazane w skardze przyczyny zaskarżenia przedmiotowej uchwały, dotyczące ewentualnych przyszłych skutków zrealizowania zamierzeń zaplanowanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie dotyczą interesu prawnego skarżących, a jedynie ich interesu faktycznego. (...) Wskazać nadto należy, że zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. O sposobie zakwalifikowania wniesionego pisma decyduje rada gminy badając czy konkretne postanowienia planu naruszają interesy prawne wnoszącego pismo. Uznając, iż do takiego naruszenia (w stosunku do skarżącego - przyp. aut.) nie doszło - organ gminy winien uznać wniesione pismo jako protest. Tak też się stało w rozpoznawanej sprawie". Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną: "Skoro (...) ponad wszelką wątpliwość wykazano w tej sprawie, że nieruchomość A. D. położona w G. przy ul. [...], znajduje się poza obszarem opracowania projektu planu zagospodarowania Gdańsk-Olszynka Północ, to niespornym jest, że zaskarżona uchwała w żaden sposób nie wpływa na indywidualną sytuację prawną skarżącego". Powyższe oznacza, że legalność uchwały odrzucającej protest A. D. od projektu planu została stwierdzona prawomocnym wyrokiem. Ponadto - co wymaga podkreślenia z punktu widzenia tej sprawy - Sąd w wyroku o sygn. akt II SA/Gd 422/05 nie podzielił stanowiska skarżącego, że jego pismo powinno być potraktowane jako zarzut do projektu planu. Tymczasem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w tej sprawie A. D. skoncentrował się na wykazaniu, że postanowienia projektu planu miejscowego Gdańsk-Olszynka Północ dotyczyły jego interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący podał, iż zaskarżona uchwała była wadliwa między innymi z tego powodu, że błędnie zakwalifikowano jego zarzut do projektu planu jako protest. Jego zdaniem uchwałą w istocie rozpoznano jego zarzut, a w konsekwencji przysługiwało mu uprawnienie do wniesienia od tej uchwały skargi do sądu administracyjnego na zasadzie art. 24 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Powyższego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić, ponieważ sprzeciwiałoby się to treści zawartej w prawomocnym orzeczeniu sądowym i prowadziłoby do naruszenia powołanego wyżej art. 170 P.p.s.a. Skoro w prawomocnym wyroku o sygn. akt II SA/Gd 422/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał legalność uchwały odrzucającej protest A. D., a jednym z istotnych elementów tego orzeczenia było ustalenie, że plan nie naruszał interesu prawnego ani uprawnienia skarżącego, to Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając tę sprawę nie był uprawniony do czynienia ustaleń z tym sprzecznych, a w szczególności nie mógł przyjąć, iż protest A. D. był zarzutem w rozumieniu art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. i że przysługiwała mu od uchwały skarga do sądu administracyjnego. Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie miał wątpliwości, że skoro uchwałą z dnia 31 marca 2005 r. nr XXXVI/1153/05 nie rozstrzygano zarzutów A. D., to nie mógł on od niej skutecznie wnieść skargi na podstawie art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. Nie były zatem zasadne zarzuty naruszenia art. 56 § 1 pkt 6 P.p.s.a. oraz art. 24 ust. 1 i ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie postanowieniem zawartym w orzeczeniu z dnia 30 grudnia 2008 r. odrzucił skargę A. D.. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego odrzucenie skargi nie doprowadziło także do naruszenia konstytucyjnej gwarancji ochrony prawa własności skarżącego (art. 64 ust. 2 Konstytucji RP). Jako osoba posiadająca nieruchomość poza obszarem projektowanego planu nie był on bowiem pozbawiony środków służących ochronie swoich interesów, w szczególności jego uwagi rozpatrzono jako protest na zasadzie art. 23 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., a uchwała dotycząca protestu podlegała zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej nie można było uwzględnić, ponieważ skierowane były one przeciwko wyrokowi Sądu. A. D. nie był uprawniony do jego kwestionowania, gdyż nie był legitymowany do wniesienia skargi ani nie był stroną w postępowaniu sądowo-administracyjnym dotyczącym uchwały Rady Miasta rozstrzygającej o zarzutach innych osób. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną A. D. jako środek zaskarżenia od postanowienia o odrzuceniu jego skargi, zawartego w punkcie 2 orzeczenia z dnia 30 grudnia 2008 r. Z tego też względu rozstrzygnięcie zapadło w formie postanowienia (co do formy rozstrzygnięcia zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006 r., s. 408). Skoro nie zachodziły podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.