II OSK 3193/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku C. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej C. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 753/14 w sprawie ze skargi C. P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 753/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę C. P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wniósł C. P., stwierdzając, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego wykonanie decyzji w przedmiotowej sprawie może spowodować nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, a przede wszystkim stanu zdrowia, jak również problemy z wymiarem sprawiedliwości. Konieczność opuszczenia kraju przed merytorycznym rozpoznaniem skargi kasacyjnej wiązałaby się ze znaczną szkodą finansową w postaci podróży do Stanów Zjednoczonych Ameryki, w sytuacji gdy centrum życia skarżącego pozostaje w Polsce, ale przede wszystkim ze szkodą niematerialną w postaci rozdzielenia z rodziną. Pismem z dnia 14 października 2014 r. skarżący podtrzymał wniosek i argumentację w nim zawartą, wskazując, iż opuszczenie terytorium Polski przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny narazi skarżącego na nieodwracalną utratę zdrowia, z uwagi na postępującą chorobę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., strona może więc wnioskować do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu również w momencie wnoszenia skargi kasacyjnej, czemu odpowiada kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w razie wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji oddalającego skargę (uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA z 2007 r., Nr 4, poz. 77). Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. spoczywa zatem na wnioskodawcy. Przepis ten zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Dokonując w niniejszej sprawie oceny możliwości wystąpienia niekorzystnych dla strony skutków, wobec wydania decyzji odmawiającej udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należało rozważyć, czy wobec zakończenia postępowania administracyjnego na skutek wydania decyzji, sytuacja prawna strony zmieniła się w stosunku do sytuacji prawnej strony w trakcie postępowania. W rozpoznawanej sprawie skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazał żadnych takich okoliczności, które uzasadniałyby wniosek co do tego, że wykonanie zaskarżonego aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący zmierzając do wykazania, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji grozi mu wydalenie z terytorium RP, wskazuje w istocie na możliwe, jego zdaniem, następstwa związane z opuszczeniem kraju, tj. poniesienie wysokich kosztów podróży, rozłąkę z rodziną, pogorszenie się stanu zdrowia. Odnosząc się do tych argumentów należy stwierdzić, że bezpośrednim skutkiem odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP nie jest wydalenie cudzoziemca z terytorium RP. Wskazywane zatem przez skarżącego okoliczności nie są wywoływane i nie pozostają w związku z zaskarżoną decyzją. Obawa, że zostanie w przyszłości wydana decyzja zobowiązująca do opuszczenia terytorium RP nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt II OZ 598/14 [w:] CBOSA). Mając na względzie powyższe, należało uznać, że skarżący nie wykazał, w jaki sposób wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zagwarantuje stronie ochronę przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., skoro wydanie ostatecznej decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie skutkuje powstaniem z mocy prawa po stronie cudzoziemca obowiązku opuszczenia terytorium RP.