I OSK 650/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1112/17 w sprawie ze skargi A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1112/17, oddalił skargę A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Wnioskiem z 28 października 2016 r. A., która wystąpiła o wydanie w trybie art. 1 ust. 1 dekretu z dnia 8 sierpnia 1946 r. o wpisywaniu w księgach hipotecznych (gruntowych) prawa własności nieruchomości przejętych na cele reformy rolnej (dalej: dekretu z dnia 8 sierpnia 1946 r.) zaświadczenia stwierdzającego, że nieruchomość ziemska objęta dawną księgą hipoteczną "[...]", stanowiąca aktualnie działki ewidencyjne o numerach [...]/[...] oraz [...]/[...] z obrębu [...], a według stanu na dzień 31 grudnia 2003 r. oznaczone hipotecznie odpowiednio jako działka nr [...]. została przejęta na cele reformy rolnej na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Wnioskodawca wskazał, że wniosek o wydanie zaświadczenia zmierza do uregulowania stanu prawnego nieruchomości przeznaczonych na funkcjonowanie lotniska komunikacyjnego krajowego i zagranicznego. Prezydent m. st. Warszawy postanowieniem z dnia 2 lutego 2017 r. nr 62/BM/SP/I/2017, znak: [...] odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści, gdyż zarówno z treści wniosku jak i z dokumentów posiadanych przez organ wynika, że przed 1 września 1939 r. nastąpiła parcelacja terenu objętego podaniem z przeznaczeniem na działki budowlane. Z datą zatwierdzenia projektu parcelacji grunt pochodzący z księgi hipotecznej p.n. "[...]" utracił charakter nieruchomości ziemskiej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła A. Rozpatrując zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z dnia 24 maja 2017r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego oraz o zobowiązanie Prezydenta. m. st. Warszawy na podstawie art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", do wydania zaświadczenia żądanej treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę w pełni podzielając ustalenia faktyczne oraz argumentację organów administracyjnych, a nadto podnosząc, że skarżąca A. nie wykazała swojego interesu prawnego w uzyskaniu żądanego zaświadczenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. zaskarżając wyrok w całości i - na podstawie art. 174 p.p.s.a. - zarzuciła mu naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a. w związku z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257), powoływanej dalej jako "k.p.a." przez oddalenie skargi w całości, zamiast uchylenia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 maja 2017 r. i poprzedzającego je postanowienia Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 1 czerwca 2016 r. wskutek uznania jakoby stronie skarżącej nie służył interes prawny do ubiegania się o wydanie zaświadczenia, podczas gdy organy administracji obu instancji nie kwestionowały istnienia takiego interesu, zaś w przypadku zakwestionowania interesu prawnego A. w ubieganiu się zaświadczenia na etapie postępowania przed organami administracji wykazano by dowodami zaoferowanymi przy niniejszej skardze kasacyjnej, że dziedzice ostatniego przedwojennego wytoczyli powództwo o wydanie sąsiednich działek, także wchodzących w skład dawnego "[...]" oraz o zapłatę odszkodowania za bezumowne korzystanie, co sprawia że A. oczywiście ma interes prawny w ubieganiu się o potwierdzenie, że nieruchomości przeszły na Skarb Państwa w ramach reformy rolnej; b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a. w związku z art. 217 § 2 pkt. 1 k.p.a. przez całkowicie dowolne stwierdzenie, że przepisy k.p.a. nie mogą być podstawą wydania zaświadczenia, o jakim mowa w art. 1 ust. 1 dekretu z dnia 8 sierpnia 1946r., gdyż przepisy tego dekretu nie są wymienione w k.p.a., podczas gdy w rzeczywistości art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. nie wymienia w ogóle żadnych przepisów prawa materialnego lub proceduralnego poprzestając na ogólnym pojęciu "przepisu prawa", a więc odnosi się do każdego aktu normatywnego, który odsyła do konieczności uzyskania jakiegoś "zaświadczenia", co w oczywisty sposób uzasadniało uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, gdyż dekret z dnia 8 sierpnia 1946 r. posługuje się legalnym pojęciem "zaświadczenia"; 2. przepisów prawa materialnego: a. art. 1 ust. 1 dekretu z dnia 8 sierpnia 1946 r. w związku z art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (dalej jako: "dekret z dnia 6 września 1944 r") przez ich błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że "dekret ten [tj. dekret z 8 sierpnia 1946 r.] nie nakładał na Wojewódzkie Urzędy Ziemskie obowiązku wydawania zaświadczeń, a jedynie stanowił, że podstawą wpisu Skarbu Państwa jako właściciela nieruchomości przejętych jest zaświadczenie wydane przez Wojewódzkie Urzędy Ziemskie", co skutkuje całkowicie dowolnym i sprzecznym z logiką stwierdzeniem, że zaświadczenie powinno trafić wraz z wnioskiem o wpis właścicielski do sądu wieczysto-księgowego, ale uprzednio nie powinno zostać wydane. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości oraz o merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 188 p.p.s.a. przez uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie w całości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 27 maja 2017 r. i poprzedzającego je postanowienia Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 1 czerwca 2016r. znak [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ administracji, ewentualnie o uchylenie w całości wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca kasacyjnie wniosła również o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania wedle norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu podstawach: naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W skardze kasacyjnej sformułowane zostały zarzuty dotyczące naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania, zważywszy jednak, że istota sporu dotyczy kwestii charakteru zaświadczenia, o którym jest mowa w art.1 ust.1 dekretu z 8 sierpnia 1946 r., to zasadnym jest odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutów dotyczących prawa materialnego. Nie ulega wątpliwości, że art. 2 ust. 1 dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej przewidywał przejście wskazanych w nim nieruchomości z mocy prawa (ex lege) na własność Skarbu Państwa. Takie stanowisko zostało wyrażone po raz pierwszy w orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 1948 r. w sprawie C 344/48 ("Państwo i Prawo" 1949, nr 4, s. 122), a później wielokrotnie było powtarzane także jako zasada prawna (vide: uchwała 7 sędziów SN z dnia 13 października 1951 r., w sprawie C 427/51 (OSN 1953, Nr 1, poz. 1); uchwałą 7 sędziów SN z dnia 7 czerwca 1962 r., w sprawie I CO 11/62 (OSNC 1963, Nr 6, poz. 112). Stanowisko to jest konsekwentnie przyjmowane również we współczesnym orzecznictwie Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego (vide chociażby: uchwała SN z dnia 27 września 1991 r., w sprawie III CZP 90/91 (OSNC 1992, Nr 5, poz. 72); uchwała SN z dnia 6 grudnia 2005 r., w sprawie III CZP 90/05 (OSNC 2006, Nr 11, poz. 179); uchwała TK z dnia 16 kwietnia 1996 r., w sprawie W 5/95 (OTK Zb.Urz. 1996, Nr 2, poz. 13); wyrok TK z dnia 3 lipca 2007 r., w sprawie SK 1/06 (OTK-A Zb.Urz. 2007, Nr 2, poz. 73). Powyższy pogląd zachował swą aktualność także przy ocenie charakteru prawnego decyzji wydawanych na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (dalej: rozporządzenie), które uważa się za deklaratywne, a ich wydanie za niekonieczne dla przejścia na Skarb Państwa własności nieruchomości wymienionych w art. 2 ust. 1 dekretu (vide chociażby: wyrok TK z dnia 3 lipca 2007 r., w sprawie SK 1/06; wyrok SN z dnia 28 lipca 2004 r., w sprawie III CK 296/03, Biuletyn SN, 2005, nr 1, s. 11; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 1994 r., w sprawie II SA 2444/92). Przepisy art. 2 dekretu z 6 września 1944 r. precyzowały jakiego rodzaju nieruchomości ziemskie zostają przeznaczone na cele reformy rolnej. Cele te zostały wymienione w art. 1 dekretu. W przypadku ustalenia, że nieruchomość spełniała wymogi określone w art. 2 ust. 1 lit. b, c), d), i e) dekretu przechodziła w całości, bez żadnego wynagrodzenia i z mocy prawa na własność Skarbu Państwa, z chwilą wejścia w życie dekretu, tj. z dniem 13 września 1944 r. Do przejścia własności takiej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa prawodawca nie przewidział wydania decyzji administracyjnej. Potwierdzenie przejęcia nieruchomości następowało przez wpisanie Skarbu Państwa jako właściciela do księgi hipotecznej (gruntowej), pierwotnie na wniosek właściwego wojewódzkiego urzędu ziemskiego (a od wejścia w życie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 30 kwietnia 1947 r. w sprawie przekazania starostom czynności, dotyczących wpisywania w księgach hipotecznych (gruntownych) prawa własności nieruchomości przejętych na cele reformy rolnej, Dz.U. nr 41, poz. 200 tj. od 6 czerwca 1947 r. - na wniosek starosty) oparty na zaświadczeniu tych organów stwierdzającym, że nieruchomość ziemska jest przeznaczona na cele reformy rolnej. W § 5 i § 6 rozporządzenie ustanawiało administracyjny tryb rozstrzygania sporów o to, czy dana nieruchomość podpadała pod działanie dekretu, ale dotyczyło to wyłącznie nieruchomości wymienionych w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. Zgodnie z § 5 rozporządzenia strona mogła ubiegać się o uznanie, że dana nieruchomość jest wyłączona spod działania dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Oznacza to, że jedynie w odniesieniu do orzekania w sprawach, czy dana nieruchomość podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu, ówczesne wojewódzkie urzędy ziemskie zobowiązane zostały do uprzedniego wydania stosownej decyzji administracyjnej, od której odwołanie przysługiwało do Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych (§ 5 rozporządzenia z dnia 1 marca 1945 r. w związku z art. 68 i art. 72 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym, Dz. U. R. P. Nr 36, poz. 341 z późn. zm.). Dopiero w razie wydania takiej decyzji organ wydawał zaświadczenie, które stanowiło podstawę dokonania wpisu w księdze hipotecznej (art. 2 ust. 1 zdanie ostatnie dekretu i § 12 rozporządzenia z dnia 1 marca 1945 r. oraz art. 1 ust. 1 dekretu o wpisywaniu w księgach hipotecznych). Natomiast w pozostałych wypadkach przejęcie nieruchomości ziemskich, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b-d dekretu, następowało z mocy samego dekretu (ex lege), a wpis w księdze hipotecznej dokonywany był wyłącznie na podstawie zaświadczenia (§ 12 rozporządzenia oraz art. 1 ust. 1 dekretu o wpisywaniu w księgach wieczystych). Zaświadczenia te w świetle ówcześnie obowiązujących przepisów prawnych (art. 68 i nast. rozporządzenia Prezydenta o postępowaniu administracyjnym) nie miały charakteru decyzji administracyjnych, ale były wyłącznie dokumentami (zaświadczeniami) wymaganymi przez przepisy prawa w celu urzędowego potwierdzenie istnienia określonego stanu prawnego w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości (art. 68 ust. 3 rozporządzenia Prezydenta o postępowaniu administracyjnym). Stanowisko to jest zgodne z orzecznictwem zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 21 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 890/06), jak i Sądu Najwyższego (wyrok z dnia 25 marca 1999 r., sygn. akt III RN 165/98 pub. OSNP 2000/3/90). Zaświadczenie takie stanowiło, podobnie jak i dzisiaj, czynność faktyczną stwierdzającą, że nieruchomość ziemska jest przeznaczona na cele reformy rolnej i było wydawane wyłącznie w celu wpisania na rzecz Skarbu Państwa w księdze hipotecznej (gruntowej) prawa własności nieruchomości ziemskich określonych w art. 2 ust. 1 lit. b, c), d), i e) dekretu z 6 września 1944 r. W konsekwencji nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 1 ust. 1 dekretu z dnia 8 sierpnia 1946 r. w związku z art. 2 ust. 1 lit.e dekretu z dnia 6 września 1944 r. przez ich błędną wykładnię, gdyż potwierdzenie przejęcia nieruchomości ex lege na cele reformy rolnej następowało przez wpisanie Skarbu Państwa jako właściciela do księgi hipotecznej (gruntowej), a zaświadczenie, o którym mowa w art.1 ust.1 dekretu z 8 sierpnia 1946 r. służyło jedynie jako podstawa dla dokonania wspomnianego wpisu. Zatem zaświadczenie stwierdzające, że nieruchomość ziemska jest przeznaczona na cele reformy rolnej było wydawane przez wojewódzkie urzędy ziemskie, a następnie przez starostów tylko w celu dokonania wpisu Skarbu Państwa w księdze hipotecznej. Odbiorcą (adresatem) tych zaświadczeń był/jest wyłącznie podmiot, który reprezentuje Skarb Państwa w celu dokonania wpisu przez sąd wieczystoksięgowy, a nie żaden inny podmiot. Tym samym organ administracyjny nie ma obowiązku wydania zaświadczenia na podstawie art. 1 ust. 1 dekretu z dnia 8 sierpnia 1946 r. w związku z art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z dnia 6 września 1944 r. innym podmiotom i w innym celu niż dokonanie wpisu w księdze wieczystej. Odnośnie powołania podstawy kasacyjnej opartej na naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to strona skarżąca kasacyjnie wskazała art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a. w związku z art.217 § 2 pkt 1 i 2 k.p.a. Na wstępie zatem podkreślić należy, że powołane przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a. nie były stosowane przez Sąd I instancji i nie stanowiły podstawy wydanego wyroku, lecz był to art.151 p.p.s.a. Co więcej przepisy te mają charakter wynikowy. Ich zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Nadto strona skarżąca kasacyjnie powołując się na naruszenie przepisów postępowania zarzuca naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., który stanowi podstawę orzekania sądu przy naruszeniu prawa materialnego. Natomiast istota tego zarzutu wiąże się z naruszeniem art.217 § 2 pkt 1 i 2 k.p.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Otóż zaświadczenie na podstawie art.217 § 2 pkt 1 k.p.a. organ administracyjny wydaje na żądanie osoby ubiegającej się o nie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Tymczasem, jak wskazano wyżej, w art. 1 ust. 1 dekretu z dnia 8 sierpnia 1946 r. nie ustanowiono obowiązku potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, przez organ administracyjny na rzecz każdego wnioskodawcy. Podsumowując z treści tego przepisu nie wynika obowiązek potwierdzenia na rzecz jakiegokolwiek wnioskodawcy określonych faktów lub stanu prawnego. Również żaden inny przepis nie nakłada na stronę skarżącą obowiązku urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego poprzez przedłożenie zaświadczenia wydanego na podstawie art. 1 ust. 1 dekretu z dnia 8 sierpnia 1946 r. Odnośnie zarzutu naruszenia art.217 § 2 pkt 2 k.p.a., to podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że strona skarżąca nie ubiegała się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Otóż, jak przyznaje sama skarżąca, jest ona jedynie podmiotem władającym działkami ewidencyjnymi o numerach 33/49 oraz 33/102 z obrębu 2-06-18. Działki te nie są także objęte powództwem o ich wydanie, czy też wypłatę odszkodowania za bezumowne korzystanie z nich. Fakt, że mogą być one potencjalnie objęte takim powództwem nie kreuje interesu prawnego, który musi mieć charakter realny. Nadto sama skarżąca kasacyjnie jest państwową osobą prawną (art. 1 ust. 2 ustawy z 8 grudnia 2006 r o A., Dz.U. t.j. z 2017r., poz.1967 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 Skarb Państwa nie odpowiada za zobowiązania A., A. nie odpowiada za zobowiązania Skarbu Państwa a zgodnie z art. 8 ust. 1 A. prowadzi samodzielną gospodarkę finansową, z uwzględnieniem prawa Unii Europejskiej, umów międzynarodowych oraz przepisów Europejskiej Organizacji Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej EUROCONTROL dotyczących systemu opłat nawigacyjnych w tym zasad ustalania i pobierania opłat oraz wystawiania faktur określonych przez komórkę organizacyjną EUROCONTROL - Centralne Biuro Opłat Trasowych (CRCO). A. pokrywa koszty prowadzenia swojej działalności z własnych przychodów (art. 9 ust.1). Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że A. posiadając jako państwowa osoba prawna pełną samodzielność nie jest podmiotem uprawnionym do reprezentowania interesu prawnego Skarbu Państwa (statio fisci), a tylko w takiej sytuacji mogłaby ewentualnie żądać wydania zaświadczenia stwierdzającego, że przedmiotowe nieruchomości zostały przejęte na cele reformy rolnej i w trybie art. 1 ust. 1 dekretu z dnia 8 sierpnia 1946r. żądać dokonania stosownego wpisu w księdze wieczystej. Tylko bowiem Skarb Państwa (reprezentowany przez stosowne podmioty np. starostę) byłby uprawniony do żądania wydania zaświadczenia o treści wskazanej przez skarżącego kasacyjnie na wspomnianej podstawie prawnej. Tymczasem z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy (np. z pisma Geodety Powiatu Warszawskiego z dnia 14 grudnia 1999r. nr [...]) wynika, że Skarb Państwa nie jest zainteresowany wydaniem takiego zaświadczenia akcentując fakt dokonania przed 1 września 1939 r. parcelacji na przedmiotowej nieruchomości na działki budowlane i w związku z tym brak podstaw do wydania zaświadczenia stwierdzającego, że nieruchomość ziemska była przeznaczona na cele reformy rolnej i uznając w konsekwencji, że działki objęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia nie podlegały przejęciu na rzecz Skarbu Państwa w trybie dekretu z 6 września 1944 r. Zasadnie także WSA w Warszawie ocenił, iż fakt niekwestionowania przez organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie interesu prawnego skarżącej kasacyjnie w kontekście art.217 § 2 pkt 2 k.p.a., stanowi niewątpliwie uchybienie, jednakże pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięć, w których prawidłowo odmówiono wydania zaświadczenia. Na koniec zwrócić należy uwagę, że strona skarżąca we wnioskach skargi kasacyjnej wniosła alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 27 maja 2017 r. i poprzedzającego je postanowienia Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 1 czerwca 2016 r. znak GK-SP-GSP-l.6820.90.2016/APO(8), Nr 381/GK/SP/I/2016, które to akty administracyjne nie były przedmiotem rozpoznania i kontroli przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.