III SAB/Wr 792/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący:, Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale III na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi O. Z. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy I. zobowiązuje Wojewodę Dolnośląskiego do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 3 marca 2020 r. w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza ,że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w załatwieniu wniosku , o którym mowa w pkt I wyroku , ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. przyznaje od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego sumę pieniężną w kwocie 1000 ( słownie : tysiąc ) złotych; IV. oddala dalej idącą skargę; V. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego kwotę 100 ( sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskiem O. Z. (dalej: strona, skarżący) z dnia 3 marca 2020 r. (złożonym osobiście) adresowanym do Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ), o udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy. Do wniosku strona dołączyła kserokopie: - pierwszej i drugiej strony dokumentu podróży, - aktu małżeństwa z obywatelką Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 czerwca 2017 r., - dowodu wniesienia stosownej opłaty, - dowodu osobistego żony, oraz zdjęcia. W dniu 11 września 2020 r. do organu wpłynęło pismo strony (z dnia 8 września 2020 r.), w którym zwraca się ona z prośbą, o udzielenie informacji o etapie postępowania, jednocześnie prosząc o przyśpieszenie rozpoznania sprawy. W piśmie strona podniosła, że minął już wystarczający czas aby organ rozpatrzył wniosek i wydał rozstrzygnięcie, natomiast brak decyzji uniemożliwia swobodne podróżowanie, co z kolei jest niezbędne w wykonywanej pracy. Do pisma strona dołączyła kserokopie: - protokołu kontroli legalności pobytu cudzoziemca na terytorium RP z dnia 8 maja 2018 r., - powiadomienia o nadaniu numeru pesel, - odpisu skróconego aktu małżeństwa, - oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi, - informacji Starosty o możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych, - zezwolenia typu A na pracę cudzoziemca na terenie RP z dnia 8 lipca 2020 r., - umowy o pracę, - opinii pracodawcy, - umowy najmu mieszkania. Pismem z dnia 5 października 2020r. (data wpływu: 7 października 2020r.) strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 3 marca 2020 r., która to została zarejestrowana pod sygnaturą III SAB/Wr 1755/20. W dniu 19 października 2020 r. organ sporządził trzy pisma w sprawie: 1. na podstawie art. 11 i art. 169 ustawy o cudzoziemcach, zwrócił się do Komendanta Placówki Straży Granicznej we Wrocławiu Strachowicach (z adnotacją "pilne-skarga WSA") o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego mającego na celu weryfikację, czy związek małżeński strony z obywatelką RP został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP; 2. na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu, Szefa Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego we Wrocławiu oraz Komendanta Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej w Krośnie Odrzańskim o przekazanie informacji czy wjazd i pobyt cudzoziemca stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego; 3. na podstawie art. 35 k.p.a. poinformowano stronę, że przewidywany termin zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy określono na dzień 19 grudnia 2020 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, podnosząc zarzut niewyczerpania przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżenia - do organu nie wypłynęło ponaglenie. Z daleko idącej ostrożności, organ wniósł również o ewentualne oddalenie skargi w całości, w razie nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie. W dniu 27 października 2020 r. do Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego ponownie wpłynęły kserokopie dokumentów wnioskodawcy. Pismem z dnia 12 listopada 2020 r. Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu poinformował, że z dokonanych sprawdzeń w dostępnych dla policji bazach danych nie wynika, aby pobyt cudzoziemca na terytorium RP stanowił zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pismem z dnia 19 marca 2021 r. organ ponowił wniosek do Straży Granicznej o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w zakresie zawartych w piśmie pytań. Postanowieniem z dnia 1 marca 2020 r. sygn. akt. III SAB/Wr 1755/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę z tym uzasadnieniem, że strona skarżąca nie wykazała, że w badanej sprawie zostało złożone ponaglenie. W ocenie Sądu, z przedłożonego przez skarżącego pisma nie wynika wprost, aby stanowiło ono ponaglenie na bezczynność bądź przewlekłość organu. Tymczasem takie ponaglenie powinno zawierać uzasadnienie, z którego jasno wynika, że w danej sprawie doszło do bezczynności organu lub przewlekłości postępowania. Pismem z dnia 16 lutego 2021 r. (data wpływu do organu: 26 lutego 2021 r.) strona ponownie wniosła skargę na "przewlekłość postępowania i bezczynność Wojewody Dolnośląskiego". Skarga oparta została na zarzucie naruszenia art. 6-10, art. 12 § 1 i 2, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2020, poz. 256, dalej: k.p.a.), art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. 2020, poz. 35), art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez przekroczenie terminu do załatwienia sprawy. Skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia sprawy z wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy 2. udzielenie zgody na pobyt czasowy – decyzji zezwalającej na pobyt czasowy na terytorium RP, zgodnie z wnioskiem, 3. zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wywodził, że 3 marca 2020 r. złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP, natomiast pismem z dnia 4 września 202o r. zwrócił się do organu z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Do dnia złożenia skargi, pomimo ponaglenia i licznych rozmów telefonicznych skarżący nie uzyskał informacji na jakim etapie rozpatrywania jest jego wniosek. Skarżący podkreślił, że brak rozpoznania sprawy przez tak długi okres naraża go na bardzo poważne konsekwencje. Wyznaczony przez organ termin załatwienia sprawy do 19 grudnia 2020 r. również minął. Jego zdaniem, organ dysponuje wszelkimi dokumentami niezbędnymi do rozpatrzenia wniosku. Tym samym w sposób oczywisty i niedopuszczalny przekroczono terminy. Powyższa skarga, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału została rozdzielona i zarejestrowana odpowiednio pod sygnaturami: - III SAB/Wr 792/21 – jako skarga na bezczynność Wojewody oraz - III SAB/Wr 793/21 – jako skarga na przewlekłość. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że sposób prowadzenia spraw nie wynika ze złej woli organu, ale jest skutkiem ogromnej ilości wniosków składanych przez cudzoziemców. Przy tak dużym wpływie spraw brak jest podstaw do uznania że bezczynność czy też przewlekłość, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wojewoda wskazał również, że termin podjęcia postępowania w sprawie uzależniony jest od ilości wpływających wniosków, które to rozpatrywane są według kolejności wpływu. Organ zaznaczył również, że zasądzenie sumy pieniężnej winno być zastrzeżone jedynie dla wyjątkowych indywidualnych przypadków, uzasadnionych szczególnymi, drastycznymi i ewidentnie zawinionymi uchybieniami zasad efektywnego i terminowego działania organu w załatwianiu sprawy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 26 marca 2021 r. skarżący został wezwany do usunięcia - w terminie 7dni - braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia w sprawie, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe, skarżący przesłał: - kopię swojego pisma z dnia 4 września 2020 r., - pismo z dnia 16 marca 2021 r. zatytułowane "Ponaglenie w trybie art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.", - pismo organu z dnia 15 kwietnia 2021r. przekazujące ponaglenie Szefowi Urzędu ds. Cudzoziemców. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym - na mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W świetle art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku bezczynności zarzucanej Wojewodzie w sprawie dotyczącej cudzoziemca, ponaglenie należy wnieść za pośrednictwem tego organu do organu wyższego stopnia, tj. Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.). Wobec tego wniesione przez skarżącego pismem z dnia 16 marca 2021 r. ponaglenie, nie może świadczyć o spełnieniu przez niego wymogu z art. 53 § 2b p.p.s.a., gdyż zostało wniesione po uprzednim złożeniu skargi do WSA. Wobec twierdzeń strony, należało więc dokonać analizy jego pisma z dnia 4 września 2020 r. (w aktach administracyjnych dołączonych do sprawy znajduje się pismo tożsamej treści z datą 8 września 2020 r.) w kontekście możliwości uznania go za prawidłowo wniesione ponaglenie. Podkreślić należy, że ponaglenie wnoszone w trybie art. 37 k.p.a., winno spełniać wymogi formalne każdego podania, określone w art. 63 k.p.a. Przepis ten w § 1 wymienia dopuszczalne sposoby wniesienia ponaglenia, stanowiąc, że podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Podanie wniesione w formie pisemnej powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres, również w przypadku złożenia podania w postaci elektronicznej, i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych (§ 2) oraz być podpisane przez wnoszącego (§ 3). Dodatkowo zgodnie z art. 37 § 2 k.p.a. ponaglenie zawiera uzasadnienie. Zaakcentować też należy, że żądanie strony w postępowaniu administracyjnym należy oceniać na podstawie treści pisma przez nią wniesionego, a nie na podstawie tytułu pisma (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 761/10 - dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również jeśli pismo było skierowane do niewłaściwego organu, jest on zobowiązany do jego przekazania zgodnie z właściwością (art. 65 § 1 k.p.a.). Dokonując oceny pisma skarżącego z 8 września 2020r. Sąd uznał , że w istocie stanowiło ono ponaglenie, świadczą o tym zawarte w nim między innymi takie zwroty jak "proszę o przyśpieszenie rozpoznania mojej sprawy", "minął już wystarczający czas, aby rzetelnie rozpatrzeć mój wniosek i wydać w tej sprawie rozstrzygnięcie", "sprawa winna zostać załatwiona w ciągu najwyżej dwóch miesięcy", "proszę o pisemną odpowiedź". Wprawdzie pismo nie zostało zatytułowane "Ponaglenie", a adresatem jest sam organ, to jednak zgodnie z wyżej przytoczonymi przepisami, organ winien takie pismo ocenić właśnie na podstawie jego treści. Zwłaszcza w sytuacji gdy minęło pół roku od złożenia wniosku a organ w sprawie nie wykonał żadnej czynności. Należy więc stwierdzić, że Wojewoda, dysponując aktami sprawy, mając wiedzę o toczącym się za długo postępowaniu, nie ocenił należycie faktu, że w istocie skarżący wniósł ponaglenie w niniejszej sprawie. Tym samym Sąd uznał, że wspomniane pismo należy zakwalifikować jako ponaglenie wniesione w trybie art. 37 k.p.a., co świadczy o spełnieniu wymogu z art. 53 § 2b p.p.s.a., dotyczącego poprzedzenia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania ponagleniem. Przechodząc do meritum sprawy Sąd zwraca uwagę, że ustawodawca zdefiniował pojęcie "bezczynności" w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. jako "nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1". W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądowo-administracyjnego, z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia, czy i w jakim stopniu do nieterminowości działania organu przyczyniła się sama strona. Wymaga bowiem podkreślenia, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, winny być załatwione niezwłocznie. Przytoczony wyżej art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie powyższej zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Przy czym niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca ,,a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania". Zauważyć również należy, że do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub przyczyn niezależnych od organu, o czym stanowi art. 35 § 5 k.p.a. Natomiast o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia, co wprost wynika z art. 36 § 1 k.p.a. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu, co przewiduje art. 36 § 2 k.p.a. Przenosząc powyższe uwagi na grunt realiów badanej sprawy stwierdzić należy, że mamy w niej do czynienia z bezczynnością organu. Z materiału aktowego analizowanej sprawy - w sposób niebudzący wątpliwości - wynika, że organ znacznie przekroczył określony w art. 35 k.p.a. termin do załatwienia sprawy. Analiza akt postępowania administracyjnego dowodzi, że od chwili złożenia przez stronę skarżącą wniosku, tj. od dnia 3 marca 2020 r., organ przez siedem miesięcy nie podjął jakiejkolwiek czynności w sprawie. Pierwsza czynność została bowiem podjęta przez organ w dniu 19 października 2020r., kiedy sprawa winna być finalnie załatwiona, mając na uwadze terminy z art. 35 k.p.a. Pierwsze czynności Wojewoda wykonał po wpłynięciu pierwszej skargi do WSA. Sąd jednak wskazuje, że sporządzone w tej sprawie pisma z dnia 19 października 2020r., cechują się powtarzalnością. Nic więc nie stało na przeszkodzie, by wnioskowi skarżącego nadać bieg niezwłocznie po jego wpłynięciu. Zwłaszcza, że w analizowanym przypadku, kwestia przeprowadzenia wywiadu środowiskowego z pewnością była czynnością czasochłonną. Należało więc przewidzieć na to odpowiedni czas. Podejmowane przez organ czynności zdają się świadczyć - w ocenie Sądu - o mechanicznym wykonywaniu pewnych czynności bez zapoznania się z materiałem sprawy, a czynności te, co już wyżej podkreślono są typowe, powtarzalne i nie wymagają wielkiego nakładu pracy. Dotyczy to również wystąpienia organu z wnioskiem do właściwych służb o przekazanie informacji czy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego czy przekazania ponaglenia. W przekonaniu Sądu, nie można zaakceptować sytuacji, w której organ administracji dokonuje wstępnej oceny formalnej wniosku - jego kompletności (zaczyna działać, podejmuje pierwszą w sprawie czynność) po ponad pół roku od jego wpłynięcia, a ocena ta zainicjowana jest wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, o czym świadczy sporządzona przez organ adnotacja "pilne-skarga WSA". Powyższe wskazuje, że na dzień wniesienia skargi Wojewoda pozostawał w sprawie bezczynny, naruszając zasady i terminy określone w art. 35 i art. 36 oraz w art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12, a w konsekwencji art. 6 i art. 7 k.p.a. W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Biorąc zaś pod uwagę czas trwania postępowania, jak i opisaną wyżej postawę organu, a więc nie tylko niewydanie przez tak długi okres aktu – decyzji, Sąd uznał, że bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd zauważa przy tym, co trzeba podkreślić, że stwierdzona bezczynność wynikała wyłącznie z postawy (zaniechań) organu i że do zaistniałej sytuacji w żaden sposób nie przyczyniła się strona skarżąca. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł, że bezczynność organu w załatwieniu wniosku skarżącego ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). Sytuacja, w której strona czeka tak długo, jak w rozpoznawanej sprawie, na podjęcie pierwszej czynności formalnej, a dalej rozstrzygnięcie organu administracji publicznej, nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące naruszenie prawa. Zachowanie organu nie zasługuje na aprobatę i w sposób oczywisty podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej. Natomiast nie stanowią usprawiedliwienia postawy organu - powtarzane od wielu miesięcy - tłumaczenia, że liczba wniosków o pozwolenie na pracę i pobyt dla cudzoziemców jest bardzo duża, że następuje fluktuacja pracowników oraz że czynione są starania dla poprawy mobilności organu w tym zakresie (organizacja nowych stanowisk do obsługi wniosków cudzoziemców, przesunięcia kadrowe itp.). Właściwa organizacja zadań i zapewnienie odpowiedniej kadry należy bowiem do zadań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą dla jednostki. Z tych względów na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt I sentencji wyroku). Jednocześnie na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd przyznał stronie skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1.000zł (pkt III sentencji wyroku). Sąd stwierdził, że kwota ta w istocie będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego). Sąd wyraża nadzieję, że konieczność wypłaty w/w kwoty zdyscyplinuje organ. W ocenie Sądu, zasądzona kwota: z jednej strony, zrekompensuje stronie skarżącej negatywne przeżycia psychiczne i krzywdy moralne związane z bezczynnością organu oraz z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki; z drugiej, będzie stanowiła sankcję dla organu za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania; po trzecie, jest potrzebna dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygnięcia skargi na bezczynność, tj. zwalczania bezczynności organu oraz jego zdyscyplinowania. Jednocześnie Sąd oddalił dalej idącą skargę w zakresie dotyczącym żądania udzielenia zgody na pobyt czasowy, z uwagi na wyłączną kompetencję organu w tym zakresie (pkt IV sentencji wyroku). Z przedstawionych wyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i § 2 - orzekł jak w pkt l-IV sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).