II SA/Wa 1671/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.), Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant Magda Magdoń, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. T. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE E. T. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], mocą której organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, wskazując, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Oznacza to, że możliwość rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny istnieje dopiero wówczas, gdy strona wyczerpie administracyjny tok instancji. Wniesiona przez E. T. skarga dotyczy decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], mocą której organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji, dotyczy więc decyzji wydanej w pierwszej instancji. W decyzji tej zawarto błędne pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie z brzmieniem art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra i przez samorządowe kolegium odwoławcze, nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący, będąc niezadowolonym z decyzji, mógł wyrazić swoją dezaprobatę, kierując do Ministra Pracy i Polityki Społecznej przysługujący mu środek zaskarżenia (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). Jednak – wobec błędnego pouczenia – skierował skargę do Sądu. W sytuacji gdy przedmiotem skargi strona czyni decyzję, co do której nie wyczerpano administracyjnego toku instancji, skargę należy uznać za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. Błędne pouczenie strony co do przysługującego jej środka zaskarżenia nie może powodować ujemnych dla niej skutków procesowych. Toteż na wniosek skarżącego, złożony wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (wnioski powinny zostać złożone w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia niniejszego postanowienia, skarżący bowiem brał udział w rozprawie), organ winien przywrócić termin do złożenia tego środka zaskarżenia. Dopiero po jego rozpoznaniu i wydaniu przez Ministra decyzji w drugiej instancji, skarżący będzie miał prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.