II OPP 5/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi H. Ś. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w sprawie o sygn. akt II SO/Gl 12/23 z wniosku H. Ś. o wymierzenie Wojewodzie Śląskiemu grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy dotyczącej ponaglenia na bezczynność w sprawie pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę na przewlekłość postępowania. UZASADNIENIE W dniu 18 kwietnia 2024 r. wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga H. Ś. na przewlekłe prowadzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postępowania w sprawie o sygn. akt II SO/Gl 12/23 z jego wniosku o wymierzenie Wojewodzie Śląskiemu grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy dotyczącej ponaglenia na bezczynność w sprawie pozwolenia na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na przewlekłość postępowania podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2023 r., poz. 1725 ze zm.; dalej: "ustawa") skarga na przewlekłość postępowania powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a ponadto zawierać żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy oraz przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie (art. 6 ust. 2 pkt. 1-2 ustawy). Skargę niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 ww. ustawy sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 9 ust. 1 ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przedstawił Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu skargę H. Ś. na przewlekłość postępowania w przedmiotowej sprawie, zawartą w jego piśmie datowanym na 11 marca 2024 r. (data wpływu do Sądu I instancji: 15 marca 2024 r.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe pismo – uznając je za skargę na przewlekłość postępowania – nie spełnia wymogów wskazanych w art. 6 ust. 1 i 2 pkt 2, tj. nie spełnia wymagań przewidzianych dla pisma procesowego, nie zawiera przytoczenia okoliczności uzasadniających żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie. Przede wszystkim w piśmie, w którym sformułowana jest skarga na przewlekłość, nagromadzono znaczną ilość żądań, wniosków i informacji dotyczących wielu różnych postępowań prowadzonych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach – nie tylko pod sygn. akt II SO/Gl 12/23. W zakresie odnoszącym się zaś do niniejszej sprawy w ww. piśmie skarżący przedstawił nieuporządkowane zagadnienia na tematy niezwiązane z przedmiotem skargi na przewlekłość postępowania. W piśmie zawarł jedynie żądanie stwierdzenia przewlekłości, a w jego treści nie wskazał konkretnych okoliczności (czynności czy zaniechań procesowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach), które, w jego ocenie, stanowiłyby podstawę do stwierdzenia przewlekłości postępowania w przedmiotowej sprawie. Skarżący nie wskazał także czasu trwania postępowania, który w jego ocenie świadczyłby o zwłoce. Co istotne, skarżący zarzucając Sądowi I instancji bezczynność w istocie kwestionuje prawidłowość postanowienia Sądu z dnia 19 lutego 2024 r., podnosząc zarzut jego nieważności z uwagi na wydanie orzeczenia na posiedzeniu niejawnym. Tymczasem skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania nie jest środkiem prawnym służącym ocenie prawidłowości (zgodności z prawem) podejmowanych przez Sąd pierwszej instancji konkretnych czynności procesowych, jak ma to miejsce przy rozpoznaniu zażalenia czy skargi kasacyjnej, ale ocenie, czy nastąpiło naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 9 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 ww. ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r., orzekł jak w sentencji postanowienia.