IV SA/Po 684/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 22 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. U. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 23 lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE U. U., działając przez pełnomocnika N. E., za pośrednictwem Wojewody W. złożył skargę na decyzję o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Pierwotnie powyższa sprawa zarejestrowana była pod sygn. akt IV SA/Po 683/24, natomiast zarządzeniem z dnia 5 września 2024 r. zmieniono oznaczenie tej sprawy i zarejestrowano ją jako skargę na bezczynność Wojewody W. pod sygnaturą akt IV SAB/Po 131/24. Wraz z powyższą skargą złożono również skargę na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 23 lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione, która została wyłączona jako odrębna sprawa i zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Po 684/24. Zarządzeniem z 6 września 2024 r., pod rygorem odrzucenia skargi, wezwano skarżącego za pośrednictwem pełnomocnika do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym wraz ze wskazaniem, którą z osób uprawnionych jest dla strony skarżącej. Wezwanie zostało skierowane na adres do doręczeń pełnomocnika wskazany w skardze i doręczone osobiście pełnomocnikowi N. E. w dniu 19 września 2024 r., wobec czego zakreślony termin na usunięcie braków formalnych upływał z dniem 26 września 2024 r. Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik skarżącego nie odpowiedział na powyższe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024r. poz. 935 – dalej p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Wymogi te określone zostały w przepisie art. 57 oraz art. 46 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym które określa art. 46 ww. ustawy. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi , że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Przy czym, zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Według treści art. 46 § 3 p.p.s.a., brak pełnomocnictwa jest jednocześnie brakiem formalnym pisma strony, w tym konkretnym wypadku skargi. Pozwala to na konwalidacje stwierdzonego braku przez zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie takiego braku stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 in fine p.p.s.a. stanowi podstawę odrzucenia skargi. W sprawie niniejszej zaznaczyć należy także, że myśl art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Brak określenia, którą z osób wymienionych w art. 35 p.p.s.a. jest N. E. oraz brak stosownego pełnomocnictwa uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu, bowiem nie pozwala na stwierdzenie czy skarga pochodzi od osoby uprawnionej do reprezentowania strony skarżącej, a zatem czy wnosząca ją osoba posiada legitymację procesową do skutecznego jej wniesienia. W niniejszej sprawie nie zostało przesłane pełnomocnictwo do działania przed Sądem oraz nie zostało wykazane, czy pełnomocnik jest osobą uprawnioną do reprezentacji przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego, pełnomocnik został wezwany do przedłożenia pełnomocnictwa udzielonego zgodnie z art. 35 p.p.s.a określającym krąg osób uprawnionych do reprezentacji przed sądami administracyjnymi, którego treść została zawarta w wezwaniu. Jak wskazano wyżej, pełnomocnik skarżącej został skutecznie wezwany do uzupełnienia stwierdzonego braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa oraz pouczony o treści stosownych przepisów postępowania, w tym art. 35 p.p.a. Wezwanie w tym zakresie zostało prawidłowo doręczone N. E., działającemu jako pełnomocnik skarżącego, na wskazany w skardze adres do doręczeń w dniu 19 września 2024 r., zatem siedmiodniowy termin do dokonania tej czynności upływał w dniu 26 września 2024 r. Jak wynika z akt sprawy zakreślony termin upłynął bezskutecznie gdyż pełnomocnik nie nadesłał pełnomocnictwa, z którego wynikałoby upoważnienie do reprezentacji przed Sądem oraz nie wykazano, że jest osobą uprawnioną do reprezentacji skarżącej zgodnie z art. 35 p.p.s.a. Ponieważ w zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił wskazanych braków formalnych skargi, należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skarga podlega również odrzuceniu, ponieważ nie może być merytorycznie rozpatrzona przez sąd administracyjny. Jej przedmiotem jest bowiem postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione, które jest niezaskarżalne do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na: (...) 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (...). Postanowienie organu wyższego stopnia, a więc także Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w przedmiocie rozpoznania ponaglenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., nie należy do wymienionych w powołanym przepisie art. 3 § 2 p.p.s.a. postanowień, gdyż nie przysługuje na niego zażalenie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skoro zatem rozstrzyganie tego rodzaju spraw nie wchodzi w zakres kognicji sądów administracyjnych, złożona skarga nie może być rozpoznana i podlega odrzuceniu na podstawie powołanego przepisu.