II SA/Op 299/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Protokolant st. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2023 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 21 lipca 2023 r., nr IN.I.7721.9.14.2023.AS w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Wojewody Opolskiego na rzecz I. S. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną przez I. S. (dalej jako: strona, skarżąca), reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, decyzją z dnia 21 lipca 2023 r., nr IN.I.7721.9.14.2023.AS, Wojewoda Opolski (dalej również: Wojewoda), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), dalej: Kpa oraz art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.), dalej jako: Prawo budowlane lub Pb, po rozpatrzeniu odwołania M. W. i skarżącej z dnia 9 maja 2023 r. od decyzji Starosty Opolskiego (dalej również jako: Starosta) z dnia 27 kwietnia 2023 r., nr 224/2023, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno - budowlany i udzielającej G. Z. (dalej również jako: inwestor) pozwolenia na budowę budynku letniskowego na działce oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków nr. a k. m [...], obręb R. - decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Wyżej wymienione rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzja pierwszoinstancyjna została wydana przez Starostę Opolskiego, po przeprowadzeniu postępowania z wniosku G. Z. o wydanie pozwolenia na budowę budynku letniskowego, na wyżej wymienionej nieruchomości. W związku z tym, iż projektowany budynek zlokalizowany ma zostać w granicy działek nr b i nr a (działka inwestycyjna), organ I instancji wskazał, iż obszarem oddziaływania objęte są obie działki. W konsekwencji uznał jako strony postępowania również właścicieli działki nr b, którymi w dacie prowadzonego postępowania przez organ I instancji byli: M. W. i I. S. Następnie decyzją z dnia 27 kwietnia 2023 r., na podstawie art. 28 ust. 1a, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 104 Kpa, zatwierdził przedłożony projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, inwestycja nie narusza interesów prawnych osób trzecich i nie jest objęta przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). Akcentując przy tym, że inwestor spełniła wymagania z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodzili się zarówno I. S. jak i M. W., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. W odwołaniu z dnia 9 maja 2023 r. (data wpływu do organu I instancji 10 maja 2023 r.), wskazali, że zawiadomienie o wszczęciu nie zostało im skutecznie doręczone jak również kwestionując bezpieczeństwo przeciwpożarowe, przewidziane w rozwiązaniach zawartych w zatwierdzonym projekcie budowlanym, uznając je jako niewystarczające. Podnosząc również kwestie związane z tzw. "prawem sąsiedzkim" jak i regulacjami wynikającymi z cywilnoprawnej ochrony prawa własności. Następnie w piśmie z dnia 12 maja 2023 r. (data wpływu do organu I instancji 15 maja 2023 r.), pełnomocnik stron poinformował organy obu instancji, że M. W. zbył swój udział w prawie własności działki nr c na rzecz małżeństwa M. W.1 i H. W. Do pisma załączono kopię umowy darowizny z dnia 11 maja 2023 r. Wojewoda postanowieniem z dnia 26 czerwca 2023 r., działając na podstawie art. 35 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego, w związku z art. 136 oraz art. 142 Kpa, nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej w zakresie nieprawidłowości dostrzeżonych w oznaczeniach zawartych w projekcie budowlanym, a odnoszących się do bezpieczeństwa przeciwpożarowego inwestycji. W związku z uzupełnieniem dokumentacji projektowej, organ odwoławczy zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, stosownie do art. 10 § 1 Kpa. Pismo z dnia 7 lipca 2023 r. zostało doręczone inwestorowi, M. W. i I. S. Decyzją z dnia 21 lipca 2023 r. organ II instancji utrzymał w mocy kwestionowane przez strony postępowania rozstrzygnięcie Starosty z dnia 27 kwietnia 2023 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia szczegółowo przytoczył regulacje dotyczące kwestii przeciwpożarowych, mających zastosowanie w odniesieniu do budynku letniskowego, w tym stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Odniósł się również do podniesionych w treści odwołania okoliczności oraz kwestii naruszenia przez inwestycję zasad ochrony prawa własności, jak i zarzutu odpowiedniego uzgodnienia projektowanego obiektu w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Eksponując przy tym, że budynek będzie ogrzewany i zasilany z wykorzystaniem energii elektrycznej, a sam obiekt użytkowany będzie wyłącznie w sezonie letnim. Następnie Wojewoda wyjaśnił, że korespondencja wysyłana przez organ I instancji była doręczana prawidłowo, na ręce pełnomocnika stron, co potwierdzają znajdujące się w aktach zwrotne potwierdzenia odbioru. Kontynuując uzasadnienie rozstrzygnięcia Wojewoda zauważył, że inwestycja nie będzie naruszać § 12 ust. 2, § 13, § 60, § 19, § 209 ust. 1 i ust. 2, § 213 pkt 1 lit. a, § 217 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.), dalej jako: "warunki techniczne". Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów cywilnoprawnych dotyczących ochrony prawa własności, organ II instancji zauważył, że dla oceny czy zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich, powołane w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb, koniecznym jest ustalenie czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada normom Prawa budowlanego, w tym przepisom szczególnym. Dalej podkreślił, że analiza akt nie wykazała tego typu naruszenia, a stwierdzone uchybienia w zakresie dokumentacji projektowej zostały uzupełnione przez projektanta. Powołane rozstrzygnięcie zostało wyekspediowane ponownie do inwestorki, reprezentowanej przez pełnomocnika, oraz do M. W. i I. S., na ręce ich pełnomocnika. Organ II instancji nie doręczył rozstrzygnięcia nowym współwłaścicielom działki nr b. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu od wyżej wymienionej decyzji wniosła I. S., reprezentowana przez pełnomocnika, zarzucając w niej naruszenie przepisów prawa tj.: 1) art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 28 Kpa "poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na doręczeniu decyzji M. W., który utracił status strony w tym postępowaniu"; 2) art. 84, art. 9 i art. 107 § 3 Kpa "poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że organy obu instancji kwestię ochrony przeciwpożarowej budynku skarżącej oceniły li tylko co do sposobu jej opisania w projekcie budowlanym, zamiast ocenić rzeczywisty wpływ przyjętych rozwiązań projektowych na sytuację faktyczną i prawną skarżącej i jej budynku. Nie wyjaśniono także czy organy obu instancji były w stanie rozważyć tę kwestię samodzielnie - bez udziału biegłego, a także - jak podano poniżej naruszono wymóg dokonania uzgodnienia"; 3) art. 35 ust. 1 pkt. 3a, art. 32 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt. 9, także art. 3 pkt. 20 Pb "w ten sposób, że organy obu instancji zaakceptowały sytuację (bez podania przyczyny), w której projekt bud. - wbrew art. 32 ust. 1 pkt. 2 PB nie zawiera opinii ani uzgodnień z zakresu ochrony przeciwpożarowej i w ich ocenie jako zgodny z miejscowym planem nie narusza uzasadnionych interesów skarżącej, podczas gdy realizacja inwestycji na jego bazie spowoduje, że skarżąca nie będzie mogą realizować letniskowej - rekreacyjnej funkcji swojego budynku oraz znosić zagrożenie pożarowe"; 4) art. 7 i art. 77 Kpa poprzez nieobjęcie materiałem dowodowym tzw. analizy cienia, w sytuacji gdy, od jej wyników zależeć będzie możliwość realizacji (prawem określonej funkcji) budynku skarżącej - dom letniskowy". Podnosząc te zarzuty, autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wniósł także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wyeksponował w pierwszej kolejności, że rozstrzygnięcie Wojewody zostało skierowane do M. W., który w dacie wydania decyzji nie był już stroną postępowania, zaznaczając przy tym, że informację o dokonanej darowiźnie z dnia 11 maja 2023 r. doręczył organowi odwoławczemu. Dalej zakwestionował możliwość nałożenia na inwestora, przez organ II instancji, obowiązku uzupełnienia projektu budowlanego i dokonania samodzielnej oceny poprawności złożonych dokumentów. W ocenie strony skarżącej dla oceny tej kwestii wymagane są wiadomości specjalne. Przytaczając orzecznictwo sądowoadministracyjnej, wskazujące na konieczności uzyskania opinii biegłego w postępowaniu przez organ budowlany w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Akcentując przy tym, że w uzasadnieniu decyzji Wojewoda nie zawarł "analizy zgodności wymogów przeciwpożarowych z przepisami prawa". Strona skarżąca zakwestionowała argumentację organu jakoby uzgodnienie w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego było niewymagane w zaistniałej sprawie, powołując się na treść art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a Pb, w którym to przepisie ustawodawca zawarł sformułowanie "wymaganych" opinii, uzgodnień i sprawdzeń. W ocenie autora skargi przepis ten nie zawęża ich "do określonych przepisami wykonawczymi". Następnie strona skarżąca podniosła, że już sama okoliczność zastosowania ogrzewania gazem propan-butan uzasadnia przyjęcie, że obiekt jest zagrożony wybuchem. Kontynuując uzasadnienie skargi, jej autor odniósł się do zarzutu naruszenia "poszanowania interesów osób trzecich", z uwzględnieniem cywilnoprawnej ochrony prawa własności nieruchomości. W ocenie strony skarżącej organy obu instancji przyjęły, że obiekt objęty wnioskiem, jak i budynek na działce sąsiedniej są obiektami letniskowymi. Podniósł również autor skargi, że odległość pomiędzy budynkami po wykonaniu spornego obiektu będzie wynosić 135 cm, a nie jak wskazał w uzasadnieniu decyzji Wojewoda 1,5 m. Zauważył następnie, że niewielka odległość między obiektami skutkować będzie zawilgoceniem ściany budynku skarżącej, z uwagi na brak nasłonecznienia. Jednocześnie wyeksponował, że projektowany budynek będzie dość wysoki tj. 6,31 m. Z tych względów uznała strona skarżąca, że w sprawie dojdzie do przesłaniania, wskazując przy tym na gęste zadrzewienie na działce inwestycyjnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji (rozstrzygnięcia) oraz poprzedzającej ją decyzji wykazała, że zostały one wydane z naruszeniem prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc skutkującym koniecznością ich uchylenia. Przedstawienie przyczyn, które legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należy od wskazania, że stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji przedstawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. Zbędne jest ponowne jego przedstawienie w tej części uzasadnienia. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy powołanej już wyżej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane, nadal jako: Prawo budowlane lub Pb. Zgodnie z art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 Pb, jeżeli inwestor spełni wymagania wskazane w tych przepisach, organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W pierwszej kolejności wskazać należy, że rację ma strona skarżąca, że utrata (zbycie) przez stronę źródła interesu prawnego, stanowiącego podstawę legitymacji do występowania w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu zarówno art. 28 Kpa, jak i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oznacza, że strona nie dysponuje już interesem prawnym w dalszej fazie tego postępowania. W momencie zbycia nieruchomości jej interes prawny nie ma już charakteru rzeczywistego i aktualnego. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 Pb, jako obszar oddziaływania obiektu rozumie się teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W zaistniałej sprawie Wojewoda rozpatrzył merytorycznie odwołanie wniesione przez M. W., pomimo tego, że uzyskał informację i dysponował wiedzą o zbyciu przysługującego mu udziału w prawie własności nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji, będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Tym samym organ II instancji nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku i nie zbadał oraz nie ocenił przymiotu strony w tym postępowaniu. W zaistniałej sprawie M. W. miał legitymację czynną do występowania w sprawie, stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wyłącznie do 11 maja 2023 r., kiedy utracił ten przymiot z uwagi na dokonaną darowiznę udziału w działce nr b. Z tego względu organ II instancji nie mógł wydać rozstrzygnięcia merytorycznego w odniesieniu do jego odwołania, w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Oznacza to, że decyzja Wojewody z dnia 21 lipca 2023 r. dotknięta jest wadą, wynikającą z naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. art. 28 ust. 2 Pb w stopniu uzasadniającym uchylenie rozstrzygnięcia organu II instancji, bowiem zapadła ona w wyniku rozpatrzenia odwołania złożonego przez osobę nie posiadającą już w dacie wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia interesu prawnego. Organ zaniechał przy tym ustalenia czy nabywcy nieruchomości popierają wniesione przez M. W. odwołanie. Tylko w przypadku podtrzymania odwołania organ mógł wydać decyzję merytoryczną, w przeciwnym wypadku jego obowiązkiem było umorzenie postępowania odwoławczego w odniesieniu do odwołania wniesionego przez M. W. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Wojewody będzie zatem ustalenie, czy jego następca prawny podtrzymuje zarzuty odwołania, jeśli tak, to organ wyda decyzję merytoryczną, w przeciwnym wypadku umorzy postępowanie odwoławcze. Jednocześnie wyeksponować należy, że w zaistniałej sprawie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyn określonych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 Kpa. Zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 21 lipca 2023 r. nie została doręczona wszystkim właścicielom działki nr b, a tym samym rozstrzygnięcie to zostało wydane z naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie z treścią art. 10 § 1 Kpa w związku z art. 28 Kpa obowiązkiem organu administracji publicznej jest zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu. Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyn określonych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 Kpa. Sąd administracyjny jest obowiązany uchylić decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi wystąpienie którejś z określonych w tych przepisach przesłanek wznowienia postępowania, chyba że zachodzą okoliczności przewidziane w art. 146 § 1 lub § 2 Kpa. Jedną z przesłanek wznowieniowych w przepisie art.145 § 1 pkt 4 wymieniono i taką: "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu". Przez udział w postępowaniu rozumieć należy zarówno udział w czynnościach postępowania wyjaśniającego (przygotowawczych), jak też w czynnościach decydujących, który jest zrealizowany poprzez doręczenie stronie decyzji. Brak winy strony będzie miał miejsce w przypadku niedopuszczenia strony do uczestnictwa w postępowaniu. Niedoręczenie stronom decyzji, jak również korespondencji kierowanej do stron w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, jest równoznaczne z pozbawieniem ich udziału w postępowaniu i tym samym oznaczać będzie wyczerpanie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Przypomnieć należy, że naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest przesłanką wznowienia postępowania, uzasadniającą uchylenie decyzji przez sąd administracyjny bez względu na to, czy miało ono, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy. Zaakcentowania ponownie wymaga, że zmiana właścicieli nieruchomości nastąpiła po wniesieniu odwołania od decyzji Starosty z dnia 27 kwietnia 2023 r., tj. w dniu 11 maja 2023 r. Zgodnie z treścią pisma z dnia 12 maja 2023 r. (data wpływu do organu II instancji to: 17 maja 2023 r. wraz z aktami organu I instancji) pełnomocnik skarżącej poinformował o tym niezwłocznie organy. Pozbawienie stron postępowania możliwości czynnego udziału w postępowaniu drugoinstancyjnym stwarza podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na zaistnienie przesłanki wznowieniowej. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym dla uchylenia decyzji na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. nie ma znaczenia, że zgodnie z art. 147 Kpa wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa następuje na wniosek strony (por. wyrok NSA z 28 września 2010 r., sygn. I OSK 1605/09, wyrok NSA z 2 września 2009 r., sygn. I OSK 1220/08, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Decydujące znaczenie ma w takich okolicznościach dyspozycja z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy P.p.s.a. wskazująca, że dla uchylenia decyzji wystarczające jest stwierdzenie naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Przypomnieć należy, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, stosownie do art. 135 P.p.s.a. W zaistniałej sprawie kwestia braku udziału wszystkich stron postępowania została podniesiona przez skarżącą, a nie przez uprawnione strony do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, niemniej wskazana wada procesowa winna zostać uwzględniona z art. 135 P.p.s.a. Zaznaczenia przy tym wymaga, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 P.p.s.a), to winien w pełnym zakresie badać zgodność z prawem (art. 1 § 2 P.u.s.a.) zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych sprawy pełnomocnik skarżącej poinformował organ II instancji o zmianie właścicieli nieruchomości. Niemniej Wojewoda nie doręczał korespondencji w sprawie "nowym" właścicielom, jak i nie wyekspediował do nich decyzji z dnia 21 lipca 2023 r. Przypomnieć należy, że krąg stron ustalony został na podstawie wypisów z rejestru gruntów (k. 4 akt organu I instancji) oraz mapy przedłożonej przez inwestora (k. 14 projektu budowlanego) na której zaznaczono granice terenu objętego wnioskiem. Tym samym organ II instancji winien zapewnić czynny udział w postępowaniu również M. W.1 i H. W. Stwierdzając brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym, jak również wydanie rozstrzygnięcia w odniesieniu do odwołania osoby, która następnie utraciła przymiot strony w postępowaniu, koniecznym jest uchylenie decyzji organu II instancji celem przeprowadzenia ponownego postępowania oraz prawidłowego, podmiotowego jego ukształtowania. Tym samym przedwczesne jest wyrażanie przez Sąd stanowiska co do meritum rozstrzygnięcia, albowiem poglądami tymi organ byłby związany, natomiast wyrażone byłyby one w sytuacji kiedy w postępowaniu nie brały udziału wszystkie strony. Niemniej Sąd zwraca szczególną uwagę na konieczność wyjaśnienia podniesionego w treści skargi zarzutu dotyczącego błędnie przyjętej odległości pomiędzy budynkiem na działce nr b a nowoprojektowanym na działce inwestycyjnej. Strona skarżąca podniosła, że po wybudowaniu obiektu w granicy, zgodnie z wnioskiem z dnia 21 marca 2023 r., odległość pomiędzy istniejącymi obiektami będzie mniejsza niż 1,5 m. Zgodnie z przedłożonym wraz z aktami administracyjnym w projekcie budowlanym (k. 11, pkt II.6.8) wskazano, iż odległość wynosi 1,5 m. Mając powyższe na uwadze w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku w pkt 1. Natomiast orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania, zawarte w pkt 2 orzeczenia, uzasadnia przepis art. 200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa, z uwzględnieniem dokonanej przez Sąd wykładni przepisów ustawy i jednoznaczne ustalenie rzeczywistego źródła ogrzewania prowadzonego przez skarżącą gospodarstwa domowego, zgodnie z zasadami postępowania dowodowego.