IV SA/Po 746/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody z dnia 22 września 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Prezydent Miasta P. (dalej też jako "Prezydent Miasta" lub "organ I instancji") decyzją z 14 stycznia 2015 r. nr [...] (zwaną też dalej "Decyzją PnB"), wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409; dalej w skrócie "pr.bud."), po rozpatrzeniu wniosku spółki T. sp. z o.o. (zwanej też dalej "inwestorem" lub "skarżącą"), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego (budynku wielorodzinnego z częścią usługową w parterze) na terenie nieruchomości przy ul. [...] / [...] w P. (dz. nr [...], [...], [...], ark. 31, obręb Ł.) oraz przy ulicy [...] (dz. nr [...], ark. 3, obręb Ł.) i ulicy [...] (dz. nr [...], ark. 25, obręb Ł.). W odwołaniu od tej decyzji, Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w P. (dalej też jako "Wspólnota" lub "uczestnik") zakwestionowała zgodność projektu budowlanego z decyzją nr [...] Prezydenta Miasta P. z 08 kwietnia 2013 r. o warunkach zabudowy (zwaną też dalej "Decyzją WZ"), wskazując, że inwestor będąc zobowiązany do zapewnienia minimum 32 miejsc parkingowych dla inwestycji, przewidział 13 miejsc na terenie inwestycji, 15 miejsc w hali garażowej budynku przy ul. [...], a 4 miejsca na terenie parkingu przy ul. [...]. Ponadto Wspólnota podniosła, że w ramach współwłasności hali garażowej przy ul. [...], gdzie w ramach posiadanego udziału w nieruchomości wspólnej inwestor przewiduje zapewnienie na wyłączność 15 miejsc parkingowych, powinna zostać zawarta pomiędzy Inwestorem a pozostałymi współwłaścicielami umowa o podziale nieruchomości, upoważniająca do wyłącznego korzystania z nieruchomości w ramach posiadanego udziału, czego nie wykazano stosownym dokumentem. Na wykazanym udziale we współwłasności [...], który odpowiada powierzchni 20,59 m2, niemożliwe jest wydzielenie 15 miejsc parkingowych. W ocenie Wspólnoty uczestnikami postępowania powinni zostać wszyscy pozostali współwłaściciele hali garażowej. Dalej zaś wskazała, że odległość 4 miejsc parkingowych zlokalizowanych na parkingu przy ul. [...] zmierzona została do najbliższego narożnika budynku (494 m), a nie do wejścia, i jest to odległość w linii prostej. Tymczasem faktyczna odległość dla osób korzystających z parkingu wynosi ok. 800 m, miejsca parkingowe zaś usytuowane w tak znacznej odległości od nieruchomości nie spełniają przewidzianej funkcji. Wojewoda (dalej też jako "Wojewoda" lub "organ odwoławczy") decyzją z 27 marca 2015 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy Decyzję PnB, uznawszy, że inwestor w prawidłowy sposób wykazał zapewnienie wymaganej liczby miejsc postojowych zgodnie z postanowieniem z 26 listopada 2014 r., którym Prezydent Miasta wyjaśnił wątpliwości co do treści Decyzji WZ w kwestii dotyczącej miejsc parkingowych. Z tych wyjaśnień wynikało, że zgodnie z ust. II pkt 2 Decyzji WZ warunki dotyczące miejsc parkingowych dla budynku mieszkalno-usługowego są spełnione, jeżeli inwestor zabezpieczy wskazaną liczbę miejsc postojowych na każdy lokal mieszkalny, czy konkretną powierzchnię użytkową części budynku o funkcji usługowej, przy czym zgodnie z wnioskiem ustalono min. 12 miejsc parkingowych na terenie działki objętej wnioskiem. Ponadto dopuszczono dodatkowe miejsca parkingowe (względem tych niezbędnych do ustalenia na terenie inwestycji), które można byłoby realizować na istniejących stałych parkingach zlokalizowanych w sąsiedztwie (max odległość 500 m) na podstawie bezterminowej umowy z zarządcą / właścicielem parkingu. Oznacza to, że w sytuacji gdy w planowanym budynku zostanie przewidziana taka liczba mieszkań i powierzchnia użytkowa usług, która będzie wymagała zapewnienia większej od 12 miejsc parkingowych (wymaganych na działce nr [...], ark. 31, obr. Ł.) – dla dodatkowej ilości miejsc parkingowych, będzie możliwe ich zapewnienie poza terenem inwestycji na zasadach określonych w decyzji. Na skutek skargi wniesionej przez Wspólnotę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z 29 października 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 370/15, uchylił ww. decyzję Wojewody z 27 marca 2015 r. Wyrokiem z 22 września 2017 r., sygn. akt II OSK 107/16, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok WSA w Poznaniu i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania, stwierdziwszy, że wbrew obiekcjom wyrażonym w zaskarżonym wyroku, Decyzja WZ jest ostateczna. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, WSA w Poznaniu – wyrokiem z 21 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 1095/17 – uchylił ww. decyzję Wojewody z 27 marca 2015 r. W uzasadnieniu wytknął, że Wojewoda przed wydaniem decyzji nie zbadał, czy planowana przez inwestora budowa nie spowoduje nadmiernego zacienienia nieruchomości sąsiednich. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ rozważał spełnienie przez planowaną inwestycję omawianych wymogów wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422; dalej w skrócie "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"), a w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym brak jest rysunków pozwalających na ocenę oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich budynków. Również w części opisowej projektu zagospodarowania terenu brak jest koniecznych danych umożliwiających ocenę spełnienia wymagań wynikających z ww. rozporządzenia. W konsekwencji WSA nakazał, aby ponownie prowadząc postępowanie, organ odwoławczy zobowiązał inwestora do uzupełnienia przedłożonego przez niego projektu zagospodarowania terenu o dokumentację pozwalającą na określenie, czy w sprawie zostały spełnione wymagania wynikające z § 13 i § 57 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Natomiast jako niezasadne ocenił WSA podniesione w skardze zarzuty dotyczące niezapewnienia przez inwestora wystarczającej ilości miejsc postojowych. Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 20 września 2018 r., sygn. akt II OSK 1078/18 – oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA, uznawszy, że ten, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. NSA zgodził się mianowicie z zarzutami kasacyjnymi, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie był wystarczający do stwierdzenia, iż warunki w zakresie zabezpieczenia miejsc postojowych zostały spełnione. Przede wszystkim Sąd Wojewódzki błędnie przyjął, że organ architektoniczno-budowlany bez żadnych czynności wyjaśniających powinien uwzględnić przy rozstrzyganiu sprawy umowę najmu 4 miejsc parkingowych na działce [...] przy ul. [...] w P. oraz oświadczenie inwestora dotyczące 15 miejsc postojowych zlokalizowanych na działce nr [...] w hali garażowej budynku przy ul. [...]. W ramach obowiązków przewidzianych w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 pr.bud. rzeczą właściwego organu było sprawdzenie, czy dokumentacja złożona przez inwestora dowodzi tego, że urządzenie miejsc postojowych na wskazanym parkingu oraz hali garażowej pobliskiej nieruchomości ma charakter trwały i rzeczywisty. W tym miejscu NSA zauważył, że miejsca postojowe zlokalizowane na działkach nr [...] i [...] są elementem przedsięwzięcia budowlanego objętego decyzją o pozwoleniu na budowę. Jeżeli więc prawo inwestora do urządzenia miejsc postojowych na parkingu ogólnodostępnym miało wynikać z umowy najmu, to powinny być w niej zawarte podstawowe dane identyfikujące tę nieruchomość (numer księgi wieczystej) oraz właściciela i tytuł prawny podmiotu wynajmującego. Tymczasem przedstawiona przez inwestora umowa najmu z 23 maja 2014 r. nie zawierała podstawowych informacji pozwalających na ustalenie okoliczności istotnych dla oceny zachowania wymogów Decyzji WZ w przedmiocie miejsc postojowych. Sąd Wojewódzki nie dostrzegł również, że organy obu instancji nie zweryfikowały w poprawny sposób złożonego oświadczenia dotyczącego urządzenia 15 miejsc postojowych w istniejącym już budynku przy ul. [...], którego współwłaścicielem jest inwestor. Przede wszystkim organ odwoławczy wbrew zasadom rządzącym korzystanie z nieruchomości przez współwłaścicieli (art. 195, 198, 199, 201, 202, 203, 206 k.c.) przyjął, że inwestor odpowiednio do posiadanego udziału w prawie własności ([...],[...]) może samodzielnie dysponować częścią garażu (460,78 m2, pozwalającą na wydzielenie brakujących 15 miejsc postojowych). NSA zaznaczył, że w przypadku współwłasności nieruchomości, do rozporządzania rzeczą wspólną (częścią tej rzeczy) oraz do innych czynności przekraczających zwykły zarząd potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W niniejszej sprawie inwestor nie wykazał, aby w ramach porozumienia ze współwłaścicielami, bądź podziału quoad usum mógł samodzielnie dysponować częścią garażu podziemnego w budynku przy ul. [...] w celu trwałego urządzenia miejsc postojowych dla użytkowników planowanego budynku mieszkalno-usługowego przy ul. [...] / [...]. Ponadto żaden z orzekających organów nie przeprowadził analizy dokumentacji budowlanej budynku przy ul. [...] i nie ustalił, jaka ilość miejsc postojowych powinna być według pozwolenia na budowę zabezpieczona odpowiednio do ilości lokali mieszkalnych (powierzchni usługowej) tego budynku. Trzeba bowiem założyć, że tylko istniejąca nadwyżka miejsc w hali garażowej wskazanego budynku (ponad ilość wynikającą z pozwolenia na budowę) mogłaby stanowić rezerwę dla zabezpieczenia miejsc postojowych potrzebnych dla nowej inwestycji, w tym dla spornego budynku mieszkalno-usługowego. NSA przyznał rację autorowi skargi kasacyjnej, że należy wykluczyć sytuację polegającą na tym, iż miejsca postojowe, które zostały "użyte" dla spełnienia wymogów dla inwestycji przy ul. [...], zostaną jednocześnie wykorzystane dla projektowanej budowy przedmiotowego budynku. Natomiast jako nietrafną uznał argumentację strony skarżącej co do niedostatecznego wyjaśnienia kwestii związanej z ustalonym w Decyzji WZ wymogiem, aby miejsca postojowe były zabezpieczone na parkingach zlokalizowanych w odległości max 500 m od planowanego budynku. Dlatego – jak wskazał na zakończenie swych rozważań NSA – obowiązkiem organu przy ponownym rozpoznawaniu sprawy będzie dokładne wyjaśnienie, czy zaproponowane przez inwestora rozwiązania projektowe w zakresie miejsc postojowych gwarantują rzeczywiste i trwałe ich urządzenie poza terenem przeznaczonym pod realizację planowanego budynku mieszkalno-usługowego, zgodnie z wymogami prawnymi. NSA zaznaczył, że przedstawione przezeń ocena i wytyczne muszą być przez organ odwoławczy uwzględnione, obok wskazań WSA co do potrzeby uzupełnienia dokumentacji projektowej przez inwestora oraz zbadania wymogów wynikających z § 13 i § 57 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a także wyjaśnienia kwestii dotyczącej naruszenia systemu korzennego drzewa znajdującego się na granicy działek. Ponownie rozpoznawszy sprawę po ww. wyroku NSA o sygn. akt II OSK 1078/18, Wojewoda – decyzją z 27 czerwca 2019 r. nr [...] – uchylił Decyzję PnB w części dotyczącej działki nr [...], ark. 25, obr. Ł. przy ulicy [...] w P. i orzekł o przywołaniu w to miejsce działki nr [...], ark. 31, obr. Ł. przy ul. [...] w P., a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja polega na budowie narożnego pięciokondygnacyjnego budynku wielorodzinnego z częścią usługową w parterze oraz garażem podziemnym na terenie nieruchomości przy ul. [...] / [...] w P. (dz. [...], [...], [...], ark. 31, obr. Ł.). Dodatkowe 19 miejsc postojowych zlokalizowane będzie przy ul. [...] (dz. [...], ark. 3, obr. Ł.) i ulicy [...] (dz. [...] i [...], ark. 31, obr. Ł.). W planowanym obiekcie zaprojektowano 29 lokali mieszkalnych, a powierzchnia użytkowa dla usług wynosi 217,46 m2. Dalej Wojewoda wskazał, iż wydana dla tej inwestycji Decyzja WZ stała się ostateczna w dniu 26 kwietnia 2013 r. Natomiast postanowieniem z 26 listopada 2014 r. Prezydent Miasta wyjaśnił nasuwające się wątpliwości, co do treści tej decyzji w kwestii dotyczącej miejsc parkingowych. W świetle tych wyjaśnień, aby uznać przedmiotową inwestycję za zgodną z Decyzją WZ, należy spełnić warunki określone w jej ust. II pkt 2 ppkt 1 wskazujące ilość i sposób urządzenia miejsc parkingowych i postojowych – tj. min. 1 miejsce postojowe na 1 lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, min. 1,1 miejsca postojowego na 100 m2 pow. użytkowej dla usług, przy czym zgodnie z wnioskiem ustala się min. 12 miejsc parkingowych na terenie działki objętej wnioskiem – jak również warunki określone w ust. IV pkt 1 Decyzji WZ wskazujące m.in., że pełne potrzeby parkingowe w ilości wymaganej dla planowanej zabudowy (w tym związane z dostawą towarów do części usługowej) należy zapewnić na terenie objętym wnioskiem, poza pasem drogowym ul. [...] i ul. [...]. Zarazem powyższe postanowienie Prezydenta Miasta potwierdziło, że zgodnie z Decyzją WZ istnieje możliwość zabezpieczenia brakujących miejsc postojowych, na istniejących stałych parkingach zlokalizowanych w sąsiedztwie (max odległość 500 m), na podstawie bezterminowej umowy z zarządcą / właścicielem parkingu. Dla potrzeb przedmiotowego przedsięwzięcia należy zatem zaprojektować – jak ustalił Wojewoda – w sumie 32 miejsca postojowe (29 miejsc postojowych dla 29 mieszkań i 3 miejsca postojowe dla 217,46 m2 pow. usług). Z przedłożonej dokumentacji technicznej wynika, iż na terenie inwestycji zlokalizowanych będzie 13 miejsc postojowych w garażu podziemnym (dz. ewid. [...]), a brakujące 19 miejsc postojowych zlokalizowanych będzie w odległości nie przekraczającej 500 m od terenu inwestycji (13 miejsc parkingowych na terenie nieruchomości oznaczonej nr ewid.[...] i [...], obręb [...] - Ł., arkusz mapy 31, położonej przy ulicy [...] oraz 6 miejsc postojowych w hali garażowej na działce oznaczonej nr ewid.[...] znajdującej się przy ulicy [...]). Ponadto Wojewoda postanowieniem z 15 lutego 2019 r. nałożył na inwestora w terminie 7 dni od daty otrzymania tego postanowienia obowiązek uzupełnienia projektu zagospodarowania terenu o dokumentację pozwalającą na określenie, czy w sprawie zostały spełnione wymagania wynikające z § 13 i § 57 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a także uzupełnienia opisu technicznego projektu budowlanego o wpływ, jaki będzie mieć planowana inwestycja na istniejące na granicy działek przy ul. [...] i ul. [...] drzewo oraz na jego system korzeniowy, a także w jaki sposób inwestor zadba o nie w trakcie budowy. W dniu 9 maja 2019 r. inwestor przedłożył analizę przesłaniania, z której wynika, że projektowany obiekt spełnia wymogi § 13 i § 57 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zarówno w zakresie nieprzesłaniania pomieszczeń nowoprojektowanych, jak i istniejących. Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów umożliwia naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, co udowodnione zostało w formie graficznej. Przedłożono również opinię dendrologiczną z 04 marca 2019 r., podpisaną przez dra inż. T. M. oraz dra inż. M. W., z której wynika, że planowana budowa i związane z nią wykopy, przebiegające w bliskim sąsiedztwie drzewa klonu pospolitego ([...].) rosnącego na sąsiedniej działce (przy ul. [...] w P.) spowodują wprawdzie uszkodzenie części systemu korzeniowego tego drzewa, w granicach działki przeznaczonej pod zabudowę, jednak, zdaniem ww. autorów, ścisłe przestrzeganie wszystkich podanych zaleceń zminimalizuje negatywne skutki prac i w dłuższej perspektywie umożliwi dalszy, normalny rozwój drzewa. Powyższą decyzję Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z 21 listopada 2019 r., sygn. akt: IV SA/Po 721/19 uchylił decyzję Wojewody z 27 czerwca 2019 r. W uzasadnieniu powyższego wyroku wskazano, że Sąd nie podziela oceny organu odwoławczego co do trwałości i realności zapewnienia przez inwestora urządzenia miejsc postojowych, na potrzeby projektowanej inwestycji, na działkach nr [...] przy ul. [...]. Zdaniem tego Sądu, nie spełnia wymogu "trwałości" obligacyjna umowa o korzystanie z miejsc postojowych, która - tak jak przedłożona Umowa Najmu - jest umową wprawdzie zawartą na czas nieoznaczony (zob. § 8 ust. 1 umowy najmu), ale którą każda za stron może swobodnie rozwiązać z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia (zob. § 8 ust. 2 umowy najmu). Trwałość takiej umowy - z uwagi na zastrzeżone w niej prawo wypowiedzenia w każdym czasie - jest absolutnie iluzoryczna. Po drugie, Sąd wskazał, że uzasadnione wątpliwości budzi także to, czy analizowana umowa najmu rzeczywiście zapewnia wszystkie deklarowane 13 miejsc parkingowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przypomnniał, że NSA w zapadłym w niniejszej sprawie wyroku sygn. akt: II OSK 1078/18 nakazał badać m.in. tytuł prawny podmiotu wynajmującego, podkreślając przy tym, że wcale nie chodzi w tym przypadku o badanie Przez organ administracji legalności umowy cywilnej, lecz sprawdzenie, czy zawarta przez inwestora umowa najmu gwarantuje zachowanie wymogów prawnych odnoszących się do miejsc postojowych związanych z realizacją zaprojektowanego budynku mieszkalno- usługowego. Tymczasem organ odwoławczy nie wyjaśnił rozbieżności istniejącej pomiędzy liczbą 13 miejsc parkingowych, na jaką opiewa umowa najmu, zawarta z inwestorem w imieniu A. P. przez Stowarzyszenie, a liczbą 12 miejsc parkingowych oddanych Stowarzyszeniu w zarząd przez A. na mocy umowy o zarządzanie. 2 tego zestawienia wynika zaś, że przynajmniej co do 1 miejsca postojowego brak rzeczywistych gwarancji jego zapewnienia Inwestorowi przez Stowarzyszenie, a co z tym idzie - przez inwestora na potrzeby projektowanej inwestycji - zgodnie z zasadą, że nikt nie może przenieść na inną osobę więcej praw, aniżeli sam posiada. W ocenie tego Sądu nie sposób przy tym twierdzić, że owym "brakującym" miejscem parkingowym jest w umowie najmu jeden z garaży, którymi także zarządza Stowarzyszenie na mocy umowy o zarządzanie. Skoro bowiem w tej ostatniej umowie wyraźnie rozróżnia się "garaże" oraz "miejsca parkingowe" (por. § 2 ust. 1 umowy o zarządzanie), to nie można przyjąć, że użyte następnie w zawartej w wykonaniu tej umowy, umowie najmu określenie "miejsce parkingowe" oznacza również garaż. W związku z tym Sąd podzielił również zarzuty dotyczące niedostatecznego zidentyfikowania w umowie najmu miejsc parkingowych stanowiących przedmiot najmu - także w kontekście postanowień umowy o zarządzanie, ograniczających wszak pulę takich miejsc oddanych Stowarzyszeniu w zarząd (zwraca przy tym uwagę brak w aktach sprawy, wzmiankowanego w § 2 ust. 1 umowy o zarządzanie załącznika do tej umowy, wykonanego w kolorze, tj. mapy geodezyjnej, na której kolorem czerwonym byłyby oznaczone miejsca parkingowe i garaże oddane w zarząd). Identyfikacja ta jest zaś niezbędna w szczególności dla weryfikacji rzeczywistego charakteru zapewnienia deklarowanej liczby miejsc parkingowych, w tym dla wykluczenia ewentualności wielokrotnego wynajmowania tych samych miejsc na rzecz rożnych podmiotów. Zdaniem Sądu uwagi te doprowadziły do wniosku o zasadności zarzutów podniesionych w pkt 2 tiret 1-3 petitum skargi, zgodnie z którymi przedłożone przez inwestora dokumenty w postaci umowy najmu oraz umowy o zarządzanie nie pozwalają uznać, że deklarowane na ich podstawie zapewnienie 13 miejsc postojowych na potrzeby projektowanej inwestycji ma charakter rzeczywisty i trwały. W tym zakresie oceny prawne i wskazania wynikające z wyroku NSA nie zostały przez organ odwoławczy należycie uwzględnione i wykonane. W omawianym wyroku Sąd I instancji uwzględnił również zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 pr.bud. w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2004 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, polegającego na wydaniu zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta P., pomimo że z końcem lipca 2017 r. wygasło pozwolenie Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. z 31 stycznia 2014 r.; nr [...] na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanego do rejestru zabytków zespołu urbanistyczno-architektonicznego, które stanowiło podstawę do wydania decyzji Prezydenta Miasta P.. Zarazem, zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że uwzględnienie faktu upływu terminu ważności pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków przez organ odwoławczy było konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy - a to zwłaszcza z uwagi na treść art. 32 ust. 1 pkt 2 pr.bud. oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 pr.bud. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Wspólnota Mieszkaniowa. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 marca 2023 r. sygn. akt: II OSK 661/20 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku, wskazując, że choć jego rozstrzygnięcie odpowiada prawu, to jednak w odniesieniu do oceny dotyczącej braku rzeczywistego, a w każdym razie trwałego, zapewnienia przez inwestora miejsc parkingowych na podstawie umowy najmu – wymaga modyfikacji. Wbrew ocenie Sądu I instancji zawarcie bezterminowej umowy najmu (tj. zawartej na czas nieoznaczony) na miejsca postojowe jest wystarczające do stwierdzenia, że inwestor zapewnił wymaganą ilość miejsc postojowych i projekt budowlany spełnia wymogi z art. 35 ust. 1 pkt 2 pr.bud. w zw. z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zdaniem NSA taką ocenę potwierdza też treść decyzji o warunkach zabudowy, z której wynika możliwość zabezpieczenia brakujących miejsc postojowych poza terenem zainwestowanej nieruchomości. Ponadto NSA wyjaśnił, że możliwość wypowiedzenia takich umów nie świadczy o tym, że na etapie udzielanego pozwolenia na budowę nie można mówić o realności takiego rozwiązania, czy też braku jego trwałości. Istotnym z punktu widzenia udzielanego pozwolenia na budowę jest czy inwestor wykazał, aby na potrzeby danej inwestycji, zapewnił wymaganą ilość miejsc postojowych. Poza tym dla uzyskania efektu trwałość nie ma znaczenia możliwość wypowiedzenia umowy cywilnej, ponieważ taka możliwość niejako wynika z istoty umów cywilnych. Natomiast ewentualne niespełnienie wymogu wymaganej ilości miejsc postojowych po udzieleniu pozwolenia na budowę będzie wymagało wdrożenia trybu naprawczego przez organ nadzoru budowlanego, poprzez nałożenie stosownych obowiązków celem wyegzekwowania od inwestora stanu zgodnego z prawem. A zatem - w ocenie NSA - zawarcie umowy najmu z klauzulą wypowiedzenia w żadnym razie nie stanowi prawnej przeszkody do stwierdzenia, że wymóg w zakresie wymaganej ilości miejsc postojowych został spełniony stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 pr.bud. w zw. z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wojewoda decyzją z dnia 22 września 2023 r. znak: [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu swej decyzji, że zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1 (tj. Prawem budowlanym), wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Rozpatrywana sprawa dotyczy wniosku o pozwolenie na budowę złożonego 13 marca 2014 r. i nie została zakończona ostatecznie przed 19 września 2020 r., tj. datą wejścia w życie ww. ustawy. Wojewoda wyjaśnił, że postanowieniem z 3 lipca 2023 r. (zmienionym 9 sierpnia 2023 r. w zakresie terminu) nałożył na inwestora w terminie do 22 sierpnia 2023 r. obowiązki, których inwestor w wyznaczonym terminie nie zrealizował, gdyż a) nie uzupełnił materiału dowodowego o dokumenty, z których wynikać będzie, iż inwestor w sposób trwały i realny zapewni min. 13 miejsc postojowych na potrzeby projektowanej inwestycji na działkach nr [...] przy ul. [...] w P., a nie spełnia wymogu "trwałości" obligacyjna umowa najmu z 1 czerwca 2019 r. o korzystanie z miejsc postojowych, którą każda ze stron może swobodnie rozwiązać z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia; b) nie wyjaśnił rozbieżności istniejącej pomiędzy liczbą "13" miejsc parkingowych, na jaką opiewa umowa najmu z 1 czerwca 2019 r. o korzystanie z miejsc postojowych, zawartą z inwestorem w imieniu A. P. przez Stowarzyszenie, a liczbą "12" miejsc parkingowych oddanych Stowarzyszeniu w zarząd przez A. P. na mocy umowy o zarządzanie nieruchomością zawartej 21 grudnia 2017 r. między A. P. i Stowarzyszeniem, a z tego zestawienia wynika, że przynajmniej co do 1 miejsca postojowego brak rzeczywistych gwarancji jego zapewnienia inwestorowi przez Stowarzyszenie, a co za tym idzie przez inwestora na potrzeby projektowanej inwestycji; c) nie przedłożył wzmiankowanego w § 2 ust. 1 umowy o zarządzanie nieruchomością zawartej 21 grudnia 2017 r. załącznika do tej umowy, wykonanego w kolorze tj. mapy geodezyjnej, na której kolorem czerwonym oznaczone będą miejsca parkingowe i garaże oddane w zarząd, przez co nie ma możliwości weryfikacji rzeczywistego charakteru Upewnienia deklarowanej liczby miejsc parkingowych, w tym wykluczenia ewentualności wielokrotnego wynajmowania tych samych miejsc na rzecz różnych podmiotów; d) nie przedłożył aktualnego pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. na Powadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków zespołu urbanistyczno -architektonicznego, a pozwolenie Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. z 31 stycznia 2014 r" nr [...], znak: [...] wygasło z końcem lipca 2017 r. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że znajdujące się w aktach sprawy dokumenty w postaci umowy najmu oraz umowy o zarządzanie nie pozwalają uznać, że deklarowane na ich podstawie zapewnienie pozostałych 13 miejsc postojowych, na potrzeby projektowanej inwestycji ma charakter rzeczywisty i trwały, przez co przedmiotowa inwestycja nie spełnia przepisów wynikających z ust. IV pkt 1 decyzji Prezydent Miasta P. z 8 kwietnia 2013 r., znak: [...] o warunkach zabudowy oraz § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ponadto inwestor nie przedłożył aktualnego pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanego do rejestru zabytków zespołu urbanistyczno-architektonicznego, przez co naruszone zostały przepisy art. 35 ust. 1 pkt 3 pr.bud. w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2004 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2022 r. poz. 840). Skargę na powyższą decyzję wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając jej naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1-3 i ust. 3 pr.bud. przez przyjęcie, że skarżąca nie zapewniła w sposób rzeczywisty i trwały wymaganych 13 miejsc parkingowych. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odnosząc się do postanowienia Wojewody z 23 lipca 2023 r. którego niewykonanie było przyczyną wydania decyzji odmownej, skarżąca wyjaśniła, że nie wykonała przedmiotowego postanowienia, gdyż było ono bezprzedmiotowe. Powołując się na zapadły w sprawie wyrok NSA z dnia 8 marca 2023 r. o sygn. II OSK 661/20 wskazała, że "jeśli chodzi o miejsca postojowe należące do innych podmiotów, inwestor w tym zakresie może zawrzeć odpowiednie umowy cywilne (np. najmu), tak aby zapewnić danej inwestycji wymaganą przez przepisy prawa ogólną ilość miejsc postojowych. W tym miejscu należy wskazać, że choć rozstrzygnięcie zaskarżonego wyroku odpowiada prawu, jednak w odniesieniu do oceny dotyczącej braku rzeczywistego, a w każdym razie trwałego, zapewnienia przez inwestora miejsc parkingowych na podstawie umowy najmu - wymaga modyfikacji. Wbrew ocenie Sądu I instancji zawarcie bezterminowej umowy najmu (tj. zawartej na czas nieoznaczony) na miejsca postojowe jest wystarczające do stwierdzenia, że inwestor zapewnił wymaganą ilość miejsc postojowych i projekt budowlany spełnia wymogi z art. 35 ust. 1 Pkt 2 p.b. w zw. z § 18 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia. Taką ocenę potwierdza też treść decyzji o warunkach zabudowy, z której wynika możliwość zabezpieczenia brakujących miejsc postojowych poza terenem zainwestowanej nieruchomości. Ponadto należy wskazać, że możliwość wypowiedzenia takich umów nie świadczy o tym, że na etapie udzielanego pozwolenia na budowę nie można mówić o realności takiego rozwiązania, czy też braku jego trwałości. Istotnym z punktu widzenia udzielanego pozwolenia na budowę jest czy inwestor wykazał, aby na potrzeby danej inwestycji, zapewnił wymaganą ilość miejsc postojowych. Poza tym dla uzyskania efektu trwałość nie ma znaczenia możliwość wypowiedzenia umowy cywilnej, ponieważ taka możliwość niejako wynika z istoty umów cywilnych. (...) A zatem zawarcie umowy najmu z klauzulą wypowiedzenia w żadnym razie nie stanowi prawnej przeszkody do stwierdzenia, że wymóg w zakresie wymaganej ilości miejsc postojowych został spełniony stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 18 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia." Kierując się tym stanowiskiem skarżąca uznała, że przedmiotowy wymóg został w sprawie spełniony. Odnosząc się do zaś do pkt 2 i 3 postanowienia Wojewody, skarżąca wyjaśniła, że nie mogła odpowiedzieć na przedmiotowe obowiązki, gdyż ze względu na swoją treść odnosiły się one do realizacji zobowiązania przez podmiot wynajmujący. Zgodnie z art. 659 § 1 w zw. z art. 662 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny to wynajmujący jest zobowiązany do zapewnienia przedmiotu umowy, w tym przypadku 13 miejsc parkingowych, a nie najemca którym jest skarżąca. Odnosząc się natomiast do pkt 4 postanowienia skarżąca wyjaśniła, że uzyskanie pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. byłoby w terminie wskazanym w postanowieniu bezcelowe, ze względu na spór dotyczący miejsc parkingowych, a którego przewidywana długość wykracza poza termin ważności pozwolenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swa dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 15.04.2023 r. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 22 września 2023 r. znak: [...] uchylająca w całości decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 14 stycznia 2015 r. i orzekająca o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Na kanwie niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji organu odwoławczego trzeba przede wszystkim uwzględnić fakt, iż w tej sprawie uprzednio zapadło już pięć prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych, tj.: wyrok NSA z 22 września 2017 r. sygn. akt II OSK 107/16, wyrok WSA w Poznaniu z 21 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 1095/17, wyrok NSA z 20 września 2018 r. sygn. akt II OSK 1078/18, wyrok WSA z 21 listopada 2019 r. sygn. akt: IV SA/PO 721/19 (dalej jako "Wyrok WSA") oraz wyrok NSA z 8.03.2023 r. o sygn. II OSK 661/20 (dalej jako "Wyrok NSA"). W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, przy ponownym rozpoznaniu sprawy jej granice podlegają zawężeniu, gdyż w tym postępowaniu nie ma już zastosowania art. 134 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny nie bada już zaskarżonego aktu organu administracji publicznej w pełnym zakresie zgodności z prawem, lecz w zakresie wytyczonym przepisem art. 153 p.p.s.a. Sądowa kontrola legalności orzeczenia wydanego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organy administracji publicznej sprowadza się zatem do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (zob. wyroki NSA z: 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 792/10, 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 614/08). Poza zakresem oceny są natomiast kwestie, co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organów administracji. Sąd administracyjny w opisanej sytuacji nie może wnikać po raz drugi w materię do dalszego postępowania objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z 12.09.2023 r., II GSK 714/20, LEX nr 3646926). Utrata mocy wiążącej takich ocen i wytycznych następuje jedynie wyjątkowo: przede wszystkim w razie wzmiankowanej w art. 153 p.p.s.a. zmiany stanu prawnego, powodującej, że pogląd sądu stanie się nieaktualny; a ponadto w razie zmiany, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych, bądź też na skutek wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2018, uw. 9 do art. 153). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała jednak miejsca, wobec czego ponownie rozpoznając sprawę Sąd obowiązany był do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowo wydanego rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 5.10.2023 r., III FSK 676/23, LEX nr 3654174.) Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, przypomnieć należy, że w prawomocnym wyroku WSA z dnia 21 listopada 2019 r. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rolą organu odwoławczego będzie zaktualizowanie należycie kręgu stron postępowania, w związku z zaistniałą zmianą podmiotów udostępniających miejsca postojowe na potrzeby projektowanej inwestycji, gdyż kontrolowane postępowanie błędnie toczyło się bez udziału A. P. (pkt 1) oraz dokładne wyjaśnienie, czy zaproponowane przez inwestora rozwiązania projektowe w zakresie pozostałych 13 miejsc postojowych gwarantują rzeczywiste i trwałe ich urządzenie poza terenem przeznaczonym pod realizację planowanego budynku mieszkalno-usługowego, zgodnie z wymogami prawnymi i ocenami wyrażonymi w wyroku NSA z 20 września 2018, sygn. akt: II OSK 1078/18 r. oraz w cytowanym Wyroku WSA (pkt 2). Ponadto Wojewoda winien był wezwać inwestora do przedłożenia aktualnego ("ważnego") pozwolenia konserwatorskiego dla projektowanej inwestycji (pkt 3). W wykonaniu powyższego organ odwoławczy zweryfikował i poszerzył listę uczestników postępowania o A. P. (czym zrealizował ww. wskazania z Wyroku WSA - pkt 1), a następnie postanowieniem z 3 lipca 2023 r. (zmienionym 9 sierpnia 2023 r. w zakresie terminu) nałożył na inwestora w terminie do 22 sierpnia 2023 r. obowiązek: 1) uzupełnienia materiału dowodowego o dokumenty, z których wynikać będzie, iż inwestor w sposób trwały i realny zapewni min. 13 miejsc postojowych na potrzeby projektowanej inwestycji na działkach nr [...] przy ul. [...] w P., ponieważ nie spełnia wymogu "trwałości" obligacyjna umowa najmu z 1 czerwca 2019 r. o korzystanie z miejsc postojowych, którą każda ze stron może swobodnie rozwiązać z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia; 2) wyjaśnienia rozbieżności istniejącej pomiędzy liczbą "13" miejsc parkingowych, na jaką opiewa umowa najmu z 1 czerwca 2019 r. o korzystanie z miejsc postojowych, zawarta z inwestorem w imieniu A. P. przez Stowarzyszenie, a liczbą "12" miejsc parkingowych oddanych Stowarzyszeniu w zarząd przez A. P. na mocy umowy o zarządzanie nieruchomością zawartej 21 grudnia 2017 r. między A. P. i Stowarzyszeniem, ponieważ z tego zestawienia wynika, że przynajmniej co do 1 miejsca postojowego brak rzeczywistych gwarancji jego zapewnienia inwestorowi przez Stowarzyszenie, a co za tym idzie przez inwestora na potrzeby projektowanej inwestycji - zgodnie z zasadą, że "nikt nie może przenieść na inną osobę więcej praw, aniżeli sam posiada"; 3) przedłożenia wzmiankowanego w § 2 ust. 1 umowy o zarządzanie nieruchomością zawartej 21 grudnia 2017 r. załącznika do tej umowy, wykonanego w kolorze mapy geodezyjnej, na której kolorem czerwonym oznaczone są miejsca parkingowe i garaże oddane w zarząd, ponieważ identyfikacja ta jest niezbędna w szczególności dla weryfikacji rzeczywistego charakteru zapewnienia deklarowanej liczby miejsc parkingowych, w tym dla wykluczenia ewentualności wielokrotnego wynajmowania tych samych miejsc na rzecz różnych podmiotów; 4) przedłożenia aktualnego pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków zespołu urbanistyczno-architektonicznego, ponieważ pozwolenie Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. z 31 stycznia 2014 r., nr [...], znak: [...] wygasło z końcem lipca 2017 r. Z akt sprawy wynika, że w wyznaczonym terminie inwestor (poza wnioskiem o przedłużenie terminu z 21 lipca 2023 r., na który Wojewoda odpowiedział pozytywnie) w żaden sposób nie ustosunkował się do postanowienia organu odwoławczego, jak również nie przedłożył wskazanych w nim dokumentów. W odniesieniu do postanowienia Wojewody skonstatować należy, że w zakresie punktu 1. tego postanowienia wiążąco wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną od Wyroku WSA z 21 listopada 2019 r. NSA wskazał bowiem, że choć zasadniczo zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym przez sąd I instancji, to jednak zmodyfikował je w zakresie oceny dotyczącej braku rzeczywistego, trwałego zapewnienia przez inwestora miejsc parkingowych na podstawie umowy najmu. Wbrew ocenie Sądu I instancji zawarcie bezterminowej umowy najmu (tj. zawartej na czas nieoznaczony) na miejsca postojowe jest wystarczające do stwierdzenia, że inwestor zapewnił wymaganą ilość miejsc postojowych i projekt budowlany spełnia wymogi z art. 35 ust. 1 pkt 2 pr.bud. w zw. z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Taką ocenę potwierdza też treść decyzji o warunkach zabudowy, z której wynika możliwość zabezpieczenia brakujących miejsc postojowych poza terenem zainwestowanej nieruchomości. Istotnym z punktu widzenia udzielanego pozwolenia na budowę jest czy inwestor wykazał, aby na potrzeby danej inwestycji, zapewnił wymaganą ilość miejsc postojowych. W konsekwencji należało za Naczelnym Sądem Administracyjnym przyjąć, że zawarcie umowy najmu z klauzulą wypowiedzenia nie stanowi prawnej przeszkody do stwierdzenia, że wymóg w zakresie wymaganej ilości miejsc postojowych został spełniony stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 pr.bud. w zw. z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W tym stanie rzeczy uzasadnione jest stanowisko skarżącej, że kwestia ta stała się - wobec poglądu wyrażonego przez NSA - bezprzedmiotowa. Nie można jednak tracić z oczu, że w obliczu pozostałych wadliwości, które słusznie dostrzegł Wojewoda, decyzja organu I instancji nie mogła się ostać. W świetle uzupełnionego materiału dowodowego (choć zasadniej byłoby stwierdzić - wobec bierności skarżącej - brak jego uzupełnienia) wydanie pozytywnej decyzji w przedmiotowej sprawie nie było możliwe. Skarżąca nie ustosunkowała się do postanowienia Wojewody z 3 lipca 2023 r. w zakresie punktów 2, 3 i 4, a które to punkty zawierały kwestie wymagające wyjaśnienia w sprawie, co z kolei wynikało z wiążących tak organ, jak i orzekający w niniejszym składzie Sąd, wyroków WSA i NSA. Skarżąca nie wyjaśniła rozbieżności istniejącej pomiędzy liczbą "13" miejsc parkingowych, na jaką opiewa umowa najmu z 1 czerwca 2019 r. o korzystanie z miejsc postojowych, zawarta z inwestorem w imieniu A. P. przez Stowarzyszenie, a liczbą "12" miejsc parkingowych oddanych Stowarzyszeniu w zarząd przez A. P. na mocy umowy o zarządzanie nieruchomością zawartej 21 grudnia 2017 r. między A. P. i Stowarzyszeniem, jak również nie przedłożyła wzmiankowanego w § 2 ust. 1 umowy o zarządzanie nieruchomością zawartej 21 grudnia 2017 r. załącznika do tej umowy, wykonanego w kolorze mapy geodezyjnej, na której kolorem czerwonym oznaczone są miejsca parkingowe i garaże oddane w zarząd. Stwierdzić wobec tego należy, że – pomimo wezwania – w sprawie nie spełniono warunku dotyczącego miejsc postojowych (pkt 2). W odniesieniu zaś do upływu ważności pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków zespołu urbanistyczno-architektonicznego, które wygasło z końcem lipca 2017 r. wskazać należy, że wobec braku przedłożenia ważnego pozwolenia przez skarżącą w sprawie nie został spełniony warunek określony w przepisach art. 35 ust. 1 pkt 3 pr.bud. w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2004 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Z tych względów orzekający ponownie – po wyroku WSA i oddalającym skargę kasacyjną wyroku NSA – Sąd w obecnym składzie, pozostając związanym oceną prawną i wytycznymi zawartymi ww. wyrokach, doszedł do przekonania, że choć Wojewoda – co do zasady – prawidłowo wykonał powyższe wyroki, to jednak wobec bierności skarżącej, wydanie pozytywnej decyzji w sprawie nie było możliwe. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji – oddalił skargę na podstawie 151 p.p.s.a.