I SA/Kr 865/23

SENTENCJA |Sygn. akt I SA/Kr 865/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 grudnia 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek, WSA Michał Niedźwiedź (spr.), Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2023 r., sprawy ze skargi D.L. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 lipca 2023 r. nr UP-531/2023 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek skargę oddala. UZASADNIENIE 1.1. Wnioskiem z 6 marca 2023 r. D. L. – nazywany dalej "Skarżącym", zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o umorzenie należności z tytułu składek za okres od stycznia do lipca 2017 r. w łącznej kwocie 90.040,55 zł. W motywach wniosku Skarżący wskazał, że w jego ocenie należności z tytułu składek uległy przedawnieniu na podstawie art. 24 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1230; dalej jako "u.s.u.s."). Następnie w oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym Skarżący wyjaśnił, że otrzymuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 2.709,48 zł netto, nie posiada majątku i prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Wyjaśnił również, że zaległości powstały w związku z błędami, które popełnił w czasie gdy prowadził działalność gospodarczą. Były one związane z nieterminowym regulowaniem należności przez kontrahentów, różnorodnymi problemami finansowymi oraz śmiercią ojca w 2010 r. 1.2. Decyzją z 29 maja 2023 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił Skarżącemu umorzenia odsetek. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 83 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 28 ust. 2, 3 oraz 3a oraz art. 32 u.s.u.s. jak również § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003 r. nr 141 poz. 1365; dalej jako "Rozporządzenie"). 1.3. Wnioskiem z 15 czerwca 2023 r. Skarżący zwrócił się do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku zwrócił między innymi uwagę, że ponosi koszty utrzymania, a wskazany przez organ samochód z 1997 r. został sprzedany dawno temu. Ponadto, od 2015 r., czyli wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie wydarzyło się nic, co wskazywałoby na możliwość wyegzekwowania zaległych składek. Biorąc pod uwagę, że jest ono prowadzone od ośmiu lat, należy uznać, że postępowanie egzekucyjne jest fikcją. 1.4. Decyzją z 21 lipca 2023 r. (nr UP-531/2023) Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał między innymi, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek zawartych w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Rozważając zaś podstawy do zastosowania § 3 pkt 1 Rozporządzenia organ wskazał, że Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów, na podstawie których można byłoby ocenić, w jaki sposób kształtowały się jego wydatki. Równocześnie organ zaakcentował, że Skarżący jest zatrudniony w spółce cywilnej, w której wspólnikami są jego żona oraz teść, i otrzymuje minimalne wynagrodzenie. Wytknął przy tym Skarżącemu, że pomimo braku przeszkód, nie podejmuje on próby znalezienia lepiej płatnej pracy. 2.1. W skardze na powyższa decyzję Skarżący podniósł zarzuty naruszenia następujących przepisów: - art. 28 ust. 2 w zw. z art. 28 ust. 3 u.s.u.s poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że brak jest uzasadnionych podstaw do umorzenia należności z tytułu składek przysługujących od Skarżącego; - art. 28 ust. 2 w zw. z art. 28 ust. 3a w zw. z art. 32 u.s.u.s. i § 3 ust. 1 Rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że brak jest uzasadnionych podstaw do umorzenia należności z tytułu składek przysługujących od Skarżącego; - art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a w związku z art. 80 k.p.a poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego; - art. 11 k.p.a. w zakresie w jakim organ nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący i klarowny motywów podjętej przez siebie decyzji. Ponadto w skardze zarzucono błędy w ustalonym stanie faktycznym, jak i wewnętrzną niespójność (sprzeczność) dokonanych ustaleń, stanowiących podstawę wydanej decyzji. 2.2. w oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. 2.3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, utrzymując przy tym swoje dotychczasowe stanowisko. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. 3.1. Skarga okazała się niezasadna, dlatego została oddalona. 3.2. Mając na uwadze zarzuty sformułowane w skardze oraz podążając za tokiem argumentacji przedstawionej na ich poparcie należy dojść do wniosku, że skarga koncentruje się w pierwszej kolejności na przesłance wyrażonej w art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. Zdaniem strony, dość oczywistym jest, że skoro postępowanie egzekucyjne prowadzone jest względem Skarżącego od ośmiu lat, i w tym czasie nie udało się wyegzekwować żadnej kwoty – należało przyjąć, że należności z tytułu składek są całkowicie nieściągalne. Ponadto, organ w motywach decyzji błędnie połączył przesłankę z pkt 6 z przesłanką z pkt 5 tego przepisu. Organ wypowiadając się co do pierwszej z tych przesłanek stwierdził, że o całkowitej nieściągalności można mówić dopiero, wówczas gdy organ stwierdzi nieskuteczność egzekucji, o czym jest mowa w art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s. W tym kontekście pełnomocnik strony zwrócił uwagę, że w sprawie należało rozważyć kwestię przedawnienia należności. Skoro postępowanie egzekucyjne prowadzone jest od ośmiu lat i w tym okresie nie przyniosło żadnych efektów, oznacza to, że miało ono charakter fikcyjny. Racjonalnym było prowadzenie egzekucji przez rok lub dwa, a nie osiem. Tym samym organ powinien był przyjąć, że w sprawie upłynął pięcioletni termin pozwalający na stwierdzenie przedawnienia. W dalszej kolejności skarga koncentruje się na próbie wykazania że – wbrew temu co stwierdził organ – Skarżący nie jest w stanie opłacić należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych (§ 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia w zw. z art. 28 ust. 3a u.s.u.s.). W tym zakresie pełnomocnik strony zaakcentował, że na Skarżącym ciąży obowiązek alimentacyjny względem dwójki małoletnich dzieci. Biorąc pod uwagę przyjęte w orzecznictwie sądów rodzinnych kwoty alimentów, które co do zasady minimalnie wynoszą 1.500 zł, każdy z rodziców powinien łożyć na utrzymanie dziecka co najmniej 750 zł. Oznacza to, że Skarżący musi przeznaczać na ten cel ze swojego wynagrodzenia co najmniej 1.500 zł. Biorąc pod uwagę, że jego wynagrodzenie netto wynosi 2.783,86 zł, do dyspozycji pozostaje mu 1.283,86 zł. Czyli kwota niższa aniżeli koszty utrzymania osoby dorosłej. Ponadto w skardze wytknięto organom, że nie mogą negatywnie oceniać postawy Skarżącego co do posiadanej pracy. Organy nie mogą bowiem wymagać, aby Skarżący pracował na kilku etatach po to, aby spłacić należności. Nie można również czynić Skarżącemu zarzutów z tego, że jego wynagrodzenie kształtuje się na minimalnym poziomie. Według Skarżącego niezrozumiałym było również to, dlaczego organy przyjęły – pomimo braku dowodów – że mieszka z matką, ta zaś partycypuje w kosztach utrzymania mieszkania. 3.3. Odnosząc się do skargi wpierw należy wyjaśnić, że z art. 28 ust. 3 i 3a u.s.u.s. wynika, iż umorzenie składek na ubezpieczenie opiera się na tzw. uznaniu administracyjnym. Stąd też nawet w przypadku gdy spełnione zostaną przesłanki, o których mowa w art. 28 ust. 2 , 3 oraz 3a u.s.u.s. oraz w § 3 Rozporządzenia nie zobowiązuje to organu do umorzenia należności z tytułu składek. Decyzja w tym zakresie jest pozostawiona uznaniu Zakładu. Organ rentowy może zatem odmówić umorzenia składek mimo, iż np. opłacenie należności z tego tytułu pozbawiłoby zobowiązanego niezbędnych potrzeb życiowych. Podkreślić przy tym należy, że proces podejmowania decyzji w sprawie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, w tym także ubezpieczenie zdrowotne, ma charakter dwuetapowy. Najpierw organ, ustalając istotne okoliczności faktyczne sprawy związane przede wszystkim z sytuacją majątkową, osobistą i rodzinną wnioskodawcy, ocenia czy okoliczności te odpowiadają choćby jednej z przesłanek określonych w art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s. lub w § 3 ust. 1 pkt 1-3 Rozporządzenia. Stwierdzenie, że okoliczności ustalone w sprawie nie odpowiadają żadnej z przesłanek umorzenia zaległości wyklucza możliwość pozytywnego rozstrzygnięcia dla ubezpieczonego. Z kolei drugi etap ma miejsce jedynie, wówczas gdy organ stwierdzi, że przesłanki te przemawiają za umorzeniem ww. należności. Jednak nawet pozytywna ocena występowania tych przesłanek nie obliguje organu do skorzystania z instytucji umorzenia należności z tytułu tych składek. Odmawiając w takiej sytuacji umorzenia zaległości organ działa w zakresie przyznanego mu uznania administracyjnego. W kontekście przesłanek określonych w powołanym wyżej § 3 ust. 1 pkt 1-3 Rozporządzenia szczególne znaczenie ma wnikliwe wyjaśnienie sytuacji majątkowej i rodzinnej wnioskodawcy. A zatem strona w treści złożonego wniosku o umorzenie należności, a następnie w toku postępowania powinna wskazać takie konkretne okoliczności, które będą przemawiały za zastosowaniem wobec niej instytucji umorzenia. Także Zakład Ubezpieczeń Społecznych w toku postępowania powinien wnikliwie ustalić istnienie (lub brak) takich okoliczności, podejmując w tym zakresie, o ile jest to możliwe, także działania z urzędu, niezależnie od informacji uzyskanych od wnioskodawcy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. i zasadą zupełności postępowania dowodowego, o której stanowi art. 77 § 1 k.p.a.. Oczywiste jest jednak, że w toku takiego postępowania, to głównie na stronie spoczywa ciężar udowodnienia zaistnienia przesłanek do umorzenia, świadczy bowiem o tym użyty przez ustawodawcę w § 3 ust. 1 rozporządzenia zwrot "jeżeli zobowiązany wykaże". Wszakże to wnioskodawca, a nie organ, ma pełną wiedzę o swojej sytuacji rodzinnej, majątkowej, osobistej i o przeszkodach w spłacie zadłużenia. Trzeba przy tym zaznaczyć, że uznaniowy charakter decyzji w sprawie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne na podstawie art. 28 ust. 3a w zw. z § 3 ust. 1 Rozporządzenia nie odnosi się do ustalania przesłanek warunkujących umorzenie należności. W tym zakresie ZUS nie działa na podstawie uznania administracyjnego. Ustalając stan faktyczny sprawy w toku postępowania dowodowego i następnie porównując ten stan do hipotezy normy zezwalającej na umorzenie tych należności organ jest związany określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego zasadami oraz regułami logiki. Postępowanie organu w tym zakresie podlega kontroli sądu administracyjnego, a więc sąd ocenia czy został w sprawie zebrany kompletny materiał dowodowy, czy w procesie oceny dowodów nie naruszono reguł logiki i czy zastosowano właściwe przepisy do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Uznanie administracyjne odnosi się natomiast do wyboru konsekwencji prawnych (umorzyć należności lub odmówić ich umorzenia) w razie prawidłowego ustalenia, że zastosowanie instytucji umorzenia jest możliwe, bowiem przemawiają za tym przesłanki wskazane w § 3 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia. Wybór tej konsekwencji prawnej, to właśnie drugi etap postępowania organu w procesie wydawania decyzji w sprawie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Dodać należy, iż przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym organ administracji ostatecznie zobowiązany jest do rzetelnej i wnikliwej analizy wszystkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Dopiero wnikliwa analiza stanu faktycznego stanowi materiał będący podstawą do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Decyzja odmowna musi być więc należycie uzasadniona tak aby nie można jej było postawić zarzutu dowolności. W szczególności winna ona zawierać dokładne wyjaśnienie sytuacji materialnej strony skarżącej, wysokości zaległych należności oraz dokładne wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ wydając takie a nie inne rozstrzygnięcie. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych obejmuje zatem zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o umorzeniu lub odmowie umorzenia należności. 3.4. W związku z powyższym, konfrontując zarzuty skargi z treścią kontrolowanej decyzji Sąd nie dostrzegł podstawy, aby stwierdzić, że została ona wydana z naruszeniem przepisów warunkujących jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej jako "P.p.s.a."). Sąd nie znalazł również takich podstaw badając tę decyzję w pozostałym zakresie, tak jaj przewiduje to art. 134 § 1 P.p.s.a. 3.5. W świetle powyższego, biorąc pod uwagę kierunek argumentacji przyjęty przez Skarżącego należy wyjaśnić, że zgodnie z jednolicie przyjętym w orzecznictwie rozumieniem art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s., na organie spoczywa obowiązek samodzielnej oceny wyrażonej w nim przesłanki przesłankę całkowitej nieściągalności. W tym celu organ powinien między innymi porównać spodziewane koszty egzekucji (obliczane w części w proporcji do egzekwowanych kwot) z posiadanymi informacjami o nadającym się do egzekucji majątku. Dokonując samodzielnej oceny organ winien mieć na uwadze, czy majątek zobowiązanego nadaje się w ogóle do egzekucji, jak również czy postępowanie egzekucyjne nie spowoduje ruiny finansowej i życiowej zobowiązanego i jego rodziny. W tym zakresie Sąd dostrzega, że badając tę przesłankę organ przyjął, iż tak długo jak trwa postępowanie egzekucyjne, nie można stwierdzić, że zachodzi przesłanka nieściągalności (s.7-8). Tego rodzaju wyjaśnienie, samo z siebie, jest niewystarczające w zestawieniu z przedstawionymi powyżej uwagami dotyczącymi wykładni i stosowania art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. W ocenie Sądu uchybienie to nie miało jednak wpływy na wynik sprawy. Nadto zgodnie z 24 ust. 5b u.s.u.s bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od pierwszego dnia miesiąca, w którym nastąpiło podjęcie pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Skoro postepowanie egzekucyjne jakakolwiek długotrwałe , nie zostało zakończone nie sposób przyjąć , że doszło do przedawnienia. Badając prowadzone postepowanie trudno jest bowiem nie dostrzec, że płatnik składek odpowiada za zobowiązania całym swoim majątkiem, zarówno teraźniejszym, jak i przyszłym. Stąd też obowiązkiem wierzyciela jest poszukiwanie możliwości odzyskania zaległych należności, możliwość ich umarzania przewidziana jest bowiem dla przypadków szczególnych. Dlatego też jeśli organ dostrzega jakiekolwiek możliwości wyegzekwowania długu, czy z obecnego majątku dłużnika, czy też w dalszej perspektywie czasowej, to podjęcie w ramach uznania administracyjnego negatywne dla wnioskodawcy rozstrzygnięcie, nie może być uważane za dowolne, a umorzenie należności składkowych byłoby przedwczesne. Rozpatrując przesłankę całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek w kontekście art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. oraz przywołanej przez stronę dotychczasowej bezskuteczności egzekucji organ powinien zatem rozważyć, czy stan ten ma charakter definitywny. Innymi słowy powinien ocenić, czyli w świetle obiektywnych okoliczności nie ma podstaw do uznania, że w przyszłości środki takie zostaną przez zobowiązanego zgromadzone. Powinien również ocenić, czy swoim dotychczasowym działaniem zobowiązany nie przyczynił się do bezskuteczności egzekucji. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, właściwym jest odwołanie się do uwag poczynionych przez organ w dalszej części motywów decyzji, w której mowa jest o możliwościach zarobkowych Skarżącego oraz perspektywie poprawy swoje sytuacji finansowej w przyszłości (s. 8-9). Jak trafnie organ zauważył, zarówno stan zdrowia Skarżącego, jak i jego wiek (38 lat) wskazują, że może być on aktywny zawodowo jeszcze przez wiele lat. Skarżący może zatem w przyszłości osiągać dochody, które "pozwolą na stopniową, ale sukcesywną spłatę całości zadłużenia wobec ZUS". Nadto wskazać należy, że nie ma racjonalnych powodów, które uniemożliwiałyby Skarżącemu podjęcie pracy, w której uzyskałby wyższy dochód. Tym niemniej nie dąży on do poprawy swojej sytuacji finansowej (s. 10-11). Sąd podziela wątpliwości organu w tej części, w której poddaje on w wątpliwość to, czy Skarżący w pełni wykorzystuje swoje możliwości zarobkowe. Nic bowiem nie wskazuje, aby wiek, stan zdrowia, czy też inne okoliczności życiowe uniemożliwiały podjęcie przez Skarżącego lepiej płatnej pracy. Tym bardziej jeżeli weźmie się pod uwagę, że – jak sam podkreśla – ciąży na nim obowiązek alimentacyjny względem dwóch małoletnich synów, musi ponosić koszty związane z opłatami za mieszkanie i utrzymaniem własnym. W tym stanie rzeczy można było przyjąć, że wobec Skarżącego zachodziły podstawy, aby przyjąć, że w przyszłości w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się od niego kwot przekraczających wydatki egzekucyjne (art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s.). 3.6. W tym miejscu wypada zatrzymać się na zastrzeżeniach strony odnoszących się do twierdzeń organu o możliwości podjęcia przez Skarżącego dodatkowej pracy, czy też jej zmiany. Jednym z elementów, które organ powinien rozważyć w ramach instytucji umorzenia należności z tytułu składek są możliwości zarobkowe wnioskodawcy. Od zobowiązanego można bowiem wymagać, aby przedsięwziął kroki zmierzające do uregulowania zobowiązań publicznoprawnych. Stąd też, jeżeli w danym czasie znajduje się on w trudnej sytuacji, a z okoliczności stanu faktycznego wynika, że nie ulegnie ona poprawie i wnioskodawca nie będzie mógł podjąć pracy zarobkowej (chociażby ze względu na wiek, stan zdrowia, konieczność opieki nad członkiem rodziny, czy też innymi zdarzeniami życiowymi) – wówczas można oczekiwać od organu, że przyjmie, iż w danej sprawie spełniła się przesłanka wyrażona w § 3 pkt 1 Rozporządzenie. Jeżeli jednak żadne dowody wskazane przez wnioskodawcę nie wskazują na brak możliwości poprawy swoje sytuacji, a równocześnie nie podejmuje on próby podjęcia lepiej płatnej pracy – chociaż, co należy podkreślić, nie wykazał on w żadnej mierze, że cokolwiek stoi na przeszkodzie ku temu – wówczas kierując się zarówno zdrowym rozsądkiem, jak i doświadczeniem życiowym, organ jest uprawniony do przyjęcia, że strona nie wykazała przesłanki z § 3 pkt 1 Rozporządzenia. Nawet jeżeli uznać za zbyt daleko idące przypuszczenia, które zawarł w motywach decyzji organ, zgodnie z którymi Skarżący celowo unika podjęcia lepszej pracy i korzysta z możliwości zatrudnienia w spółce cywilnej, której wspólnikami są jego żona oraz teść – pozostałą część oceny organu należy uznać za opartą na całokształcie materiału zebranego w sprawie (art. 80 k.p.a.). Stąd też hiperbolizujące uwagi pełnomocnika strony, co do oczekiwać organu, że Skarżący "nie może być zobowiązany, czy wręcz zmuszony, do ponadnormatywnej pracy, pracy po godzinach, czy pracy na kilka etatów, tylko dlatego, że organ chce przeprowadzić skuteczną egzekucję z nadwyżki ponad minimalne wynagrodzenie" – nie mogą odnieść oczekiwanych przez niego skutków procesowych (s. 7 skargi). 3.7. Trudno również jest znaleźć racje, które przemawiałyby za uznaniem zarzutu naruszenia § 3 pkt 1 Rozporządzenia. Przede wszystkim, jak trafnie dostrzegł organ, Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów źródłowych, które zobrazowałyby jego wydatki. Co istotne, biorąc pod uwagę użycie w § 3 pkt 1 Rozporządzenia zwrotu "jeżeli zobowiązany wykaże", od Skarżącego można było wymagać, że wraz z wnioskiem złoży odpowiednie dowody, tak aby na ich podstawie organ mógł ocenić, czy w sprawie wystąpiły przesłani warunkujące zastosowanie art. 28 ust. 1 u.s.u.s. Skoro tego nie uczynił, już tylko to uzasadniało odmowę uwzględnienia wniosku strony. Nie można również zarzucić organom, że nie wzięły pod uwagę wydatku w wysokości 1.500 zł, który Skarżący miał ponosić tytułem świadczeń alimentacyjnych na rzecz swoich synów. W przedmiotowej sprawie organ mógł wziąć pod uwagę tylko te wydatki, które wskazał Skarżący we wniosku inicjującym postępowania, czy też wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W żadnym z tych pism Skarżący nie wspomina o tym, aby ponosił tego rodzaju wydatki. W formularzu RON, w rubryce "Stałe wydatki związane z utrzymaniem", w polu d), w którym umieszcza się pozostałe wydatki, takie jak alimenty, wynajem mieszkania, Skarżący podła kwotę 1.300 zł, nie precyzując przy tym, że jest ona ponoszona tytułem świadczeń alimentacyjnych. 3.8. Odnosząc się do zasygnalizowanej przez stronę kwestii przyjęcia przez organy, że wraz ze Skarżącym mieszka matka, która "zapewne partycypuje w kosztach związanych z eksploatacją mieszkania czy zakupie wyżywienia" (s. 12 decyzji), należy dojść do wniosku, że miała ona marginalne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ nie przedstawił w tym zakresie szerszych rozważań i nie wywiódł z niego wyraźnych konkluzji. Stąd też, nawet jeżeli wniosek organu nie był oparty na konkretnych dowodach (art. 77 § 1 k.p.a.), uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Tym bardziej, jeżeli weźmie się pod uwagę to, że Skarżący sam nie przedstawił żadnych dowodów, które dotyczyłyby ponoszonych przez siebie wydatków. 3.9. Końcowo należy stwierdzić, że problem racjonalności prowadzonej egzekucji oraz powodów, ze względu na które należałoby ją zakończyć oraz stwierdzić, że zaległość uległa przedawnieniu – wykracza ona poza ramy przedmiotowe sprawy. Nie mieści się on w zakresie wytyczonym przez art. 28 u.s.u.s. 3.10. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.