II OZ 681/24

SENTENCJA Dnia 27 listopada 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia [...] z siedzibą w P. i E.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 września 2024 r., sygn. akt IV SA/Po 581/24 o odrzuceniu skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w P. i E.K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 maja 2024 r. nr WOA.7721.78.2024.MKA w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 10 września 2024 r., sygn. akt IV SA/Po 581/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Poznaniu odrzucił skargę Stowarzyszenia [...] z/s w P. (Stowarzyszenie) i E.K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WWINB) z 22 maja 2024 r. nr WOA.7721.78.2024.MKA, w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu swego postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że Stowarzyszenie i E.K. reprezentowani przez r. pr. W.K. w dniu 28 czerwca 2024 r. (data nadania w placówce pocztowej - k. 25 akt) wnieśli wspólną skargę na w/w decyzję WWINB. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona r. pr. W.K. jako pełnomocnikowi Stowarzyszenia i E.K. w dniu 28 maja 2024 r. Uwzględniając powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi obliczony zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm., Ppsa) upłynął z dniem 27 czerwca 2024 r., co oznacza, że wspólna skarga Stowarzyszenia i E.K. nadana w placówce pocztowej w dniu 28 czerwca 2024 r. została złożona z uchybieniem terminu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli Stowarzyszenie i E.K., reprezentowani - tak jak dotychczas - przez tego samego fachowego pełnomocnika, zaskarżając go w całości. Żalący się zarzucają "zaskarżonemu wyrokowi" (oczywista omyłka pełnomocnika – chodzi o postanowienie – uwaga Sądu) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a/ art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa poprzez wydanie orzeczenia w sprawie, w której na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 Ppsa, zachodzi nieważność postępowania, w związku z naruszeniem przez organ nadzoru budowlanego II stopnia przepisów art. 40 § 2 i 3 K.p.a. (przyjdzie uznać, że stronom chodzi o Kodeks postepowania administracyjnego – uwaga Sądu) wobec niewłaściwego doręczenia uczestnikom postępowania decyzji z 22 maja 2024 r. b/ art. 8, 9, i 10 K.p.a. poprzez naruszenie zasady informowania uczestników postępowania przez organy władzy publicznej o podjętych działaniach i czynnościach, zasady zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej oraz zasady czynnego udziału stron w postępowaniu - wskutek nieprawidłowego doręczenia stronom decyzji przez organ nadzoru budowlanego II stopnia z 22 maja 2024 r. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnoszą: 1. o uchylenie przez WSA w Poznaniu zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie sprawy na nowo, ewentualnie 2. a/ o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania, b/ ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania w części, tj. w zakresie wydania i doręczenia uczestnikom postępowania przez WWINB decyzji z 22 maja 2024 r., 3. ponadto - o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego na rzecz skarżących, w tym kosztów zastępstwa w postępowaniu sądowym wg norm przepisanych. Zdaniem skarżących, pomimo że oboje odwołujący się uczestnicy postępowania tj. Stowarzyszenie, jak i E.K., działali poprzez tego samego pełnomocnika – organ miał obowiązek doręczenia wydanej przez siebie decyzji w 2 egzemplarzach oddzielnie dla każdego z odwołujących uczestników postępowania, czego jednak nie uczynił, gdyż przesłał pełnomocnikowi obu uczestników tylko 1 odpis przedmiotowej decyzji. Dalej wywodzą, że co więcej, jeżeli przesłał tylko 1 egzemplarz (odpis) decyzji pełnomocnikowi obu odwołujących, winien był np. w piśmie przewodnim wskazać, do którego z odwołujących uczestników jest on adresowany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 53 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął w niniejszej sprawie, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w powyższym przepisie. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych sprawy zaskarżona decyzja (zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi) została doręczona pełnomocnikowi skarżących w dniu 28 maja 2024 r. W związku z powyższym termin do złożenia skargi upłynął – jak zasadnie przyjął sąd pierwszej instancji - 27 czerwca 2024 r. Zatem nadanie skargi w placówce operatora pocztowego w dniu 28 czerwca 2024 r. nastąpiło po upływie ustawowego terminu. Powyższe okoliczności sprawy są bezsporne. To zaś oznacza, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy postanowienie sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi należało uznać za zgodne z prawem, a wniesione na to postanowienie zażalenie za niezasadne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa poprzez wydanie orzeczenia w sprawie, w której na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 Ppsa, zachodzi nieważność postępowania, w związku z naruszeniem przez organ nadzoru budowlanego II stopnia przepisów art. 40 § 2 i 3 K.p.a., stwierdzić trzeba, że jest on niezasadny, już z tego powodu, iż przepis art. 40 § 2 K.p.a. dotyczy tylko sytuacji, w której stronę reprezentuje kilku pełnomocników lub został ustanowiony pełnomocnik bez określonego zakresu pełnomocnictwa. W tej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że przepis art. 40 § 2 K.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w K.p.a. zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracji prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym orzeczeń (decyzji i postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie (por. np. wyroki NSA z: 4 kwietnia 2017 r. II OSK 256/16, LEX nr 2316324; czy 16 grudnia 2016 r. II OSK 1365/16, LEX nr 2190741). Oczywistym jest także, że nawet w sytuacji, gdy pełnomocnik reprezentuje kilka osób, doręcza mu się jeden egzemplarz decyzji. Skoro doręczenie jednego egzemplarza decyzji mogłoby nastąpić w przypadku, gdyby strony wskazały jedną z nich do dokonywania doręczeń (art. 40 § 3 K.p.a.), to tym bardziej jest to dopuszczalne w sytuacji ustanowienia przez strony pełnomocnika. Na marginesie należy wskazać, że postępowanie przed sądami administracyjnymi uregulowane jest w Ppsa, nie zaś w K.p.a. Sądy administracyjne nie stosują wskazywanych w zażaleniu przepisów art. 8, 9 i 10 K.p.a. i z tego też powodu nie mogą ich naruszyć. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji. Co się tyczy wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, to - niezależnie od okoliczności braku uwzględnienia wniesionego środka zaskarżenia - w postępowaniu zażaleniowym nie mają zastosowania przepisy o zwrocie kosztów postępowania (art. 209 Ppsa). Formułowanie zatem przez fachowego pełnomocnika wniosku o zwrot kosztów poniesionych w postępowaniu zażaleniowym w procesie sądowoadministracyjnym jest bezprzedmiotowe, skoro brak w tym zakresie "norm przepisanych".