I OZ 238/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 marca 2024 r., sygn. akt II SA/GI 144/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 7 grudnia 2023 r. nr NWXIV.7581.3.24.2023 w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 18 marca 2024 r., sygn. akt II SA/GI 144/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: Sąd I instancji), na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") odrzucił skargę K. W. (dalej: Skarżący) na decyzję Wojewody Śląskiego z 7 grudnia 2023 r. nr NWXIV.7581.3.24.2023 w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W motywach postanowienia odrzucającego skargę, Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona Skarżącemu 19 grudnia 2023 r. Trzydziestodniowy termin do złożenia skargi na powyższe rozstrzygnięcie upływał dla Skarżącego 18 stycznia 2024 r. Tymczasem skarga została wniesiona przez Skarżącego dopiero 19 stycznia 2024 r., a więc z uchybieniem terminu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Skarżący. W uzasadnieniu wskazał, że jednodniowe opóźnienie wynikało z problemów zdrowotnych i z trudności przy kompletowaniu dokumentów w okresie świątecznym, a jednocześnie zimowym. W odpowiedzi na zażalenie profesjonalny pełnomocnik uczestnika postępowania T. S.A. w [...] wniósł o oddalenie zażalenia oraz o zasądzenie od Skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Orzeczenie Sądu I instancji odpowiada prawu, a zażalenie Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z przywołanych przepisów ustawy procesowej jednoznacznie wynika, w jakim terminie należy wnieść skargę do sądu administracyjnego. Każdorazowo badanie dochowania terminu do dokonania tej czynności procesowej wymaga poczynienia przede wszystkim ustaleń w zakresie daty doręczenia zaskarżonego aktu, która wywołuje rozpoczęcie biegu terminu do złożenia skargi. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie uznał, że skarga została wniesiona przez Skarżącego z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., czego następstwem było jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy, zaskarżona decyzja z 7 grudnia 2023 r., została doręczona Skarżącemu 19 grudnia 2023 r. Bezspornym jest zatem, że ustawowy termin do zaskarżenia ww. decyzji upływał 18 stycznia 2024 r. Skarga została wniesiona dopiero 19 stycznia 2024 r., a zatem z upływem przewidzianego przepisami prawa terminie. Wskazane ustalenia stanowiły zatem przesłankę do odrzucenia skargi na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Końcowo wskazać należy, że argumentacja Skarżącego zawarta w rozpoznawanym zażaleniu odnosi się do kwestii braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Podkreślić przy tym należy, że każde uchybienie terminowi określonemu w art. 53 § 1 p.p.s.a. – w tym nawet jednodniowe – obliguje sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Mając powyższe okoliczności na uwadze uznać należało zapatrywanie Sądu I instancji w kwestii uchybienia terminu do wniesienia skargi za prawidłowe, a zatem zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. W odniesieniu do wniosku pełnomocnika profesjonalnego uczestnika postępowania wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego, ponieważ przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. W myśl bowiem art. 209 p.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Przepisy art. 203 p.p.s.a. i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają jednak zastosowania do postępowania toczącego się na skutek zażalenia, na co wskazuje zakres odesłania zawartego w art. 197 § 2 p.p.s.a.