II SA/Sz 709/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik,, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.), Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi H. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją nr 363/24 z dnia 24 maja 2024 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725, dalej: "p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku B. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "inwestor"), Prezydent Miasta S. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym zlokalizowanego przy ul. [...] w S. (dz. nr [...] z obrębu [...]) wraz z zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą techniczną. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawiając przebieg postępowania oraz odnosząc się do uwag i zarzutów H. w L. Oddział w S. (dalej: "skarżąca", "Spółka") stwierdził, że inwestor spełnił wymogi określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 p.b. i w związku z tym brak było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Od decyzji tej odwołanie złożyła Spółka, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 32 ust. 1 pkt 1 p.b. przez nieprzeprowadzenie przez organ oceny oddziaływania na środowisko lub też niezamieszczenie w decyzji informacji, że nie jest ona wymagana, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko; 2. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. poprzez uznanie przez organ, że dokumenty przedłożone przez inwestora są zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego; 3. art. 156 § 1 pkt 3 oraz art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez niedozwolone procedowanie wniosku inwestora z dnia 17 listopada 2023 r. w sytuacji gdy inwestor ten do dnia 7 maja 2024 r. posiadał inną ostateczną decyzję, wydaną przez ten sam organ (decyzję nr 575/2008 z dnia 25 kwietnia 2008 r.) udzielającą pozwolenia na zupełnie inny obiekt zlokalizowany na tej samej działce; 4. art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. przez niedopuszczalne stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta S. nr 575/08 z dnia 25 kwietnia 2008 r.; 5. art. 109 § 1 k.p.a. przez niedoręczenie Spółce decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji wskazanej w pkt 4; 6. naruszenie przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym § 152 ust. 8; 7. art. 394 ustawy Prawo wodne przez nieprzedłożenie wymaganego pozwolenia wodnoprawnego; 8. niezgodne z prawem pominięcie zaplanowanej przez wnioskodawcę stalowej kraty obudowy brył budynków A1 i A2 i nie uznanie, że jest ona elementem całkowicie zintegrowanym z obiektem, także posadowionym na gruncie; 9. art. 10 k.p.a. przez kilkukrotne zawiadamianie Spółki o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, podczas gdy czynności tej dokonuje się tylko przed wydaniem decyzji jako jednej z ostatnich, w sytuacji w której wiadomym było z góry, że pojawią się nowe dowody, a zdaniem Spółki służyło to poznaniu z wyprzedzeniem jej stanowiska co do planowanej przez wnioskodawcę inwestycji; 10. błędną wykładnię zapisów planu miejscowego oraz niewłaściwe ich zastosowanie w sprawie objętej wnioskiem. Wojewoda Zachodniopomorski, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 10 lipca 2024 r., nr AP-2.7840.115.2024.MJ(1), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b., organ ma obowiązek zbadania kompletności projektu budowlanego, zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także zgodności projektu zagospodarowania terenu z innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W przypadku spełnienia ww. wymagań oraz warunków wynikających z art. 32 ust. 4 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązany jest wydać decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Dalej organ odwoławczy wskazał, że działka inwestycyjna nr [...], obręb S. [...] położona jest na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] w S. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z dnia 7 marca 2023 r. (Dz. Urz. Woj. Zachód, z 2023 r., z dnia 16 marca 2023 r., poz. [...], dalej: "m.p.z.p."), na terenie elementarnym [...]. Analizując przedmiotową inwestycję w odniesieniu do ustaleń szczegółowych m.p.z.p. organ odwoławczy stwierdził, że projekt zgodny jest z postanowieniami planu. Inwestycja to budynek mieszkalno-usługowy w zabudowie śródmiejskiej. Obrys i lokalizacja projektowanego budynku są zgodne z m.p.z.p. Od zachodu ściana frontowa budynku znajduje się za wyznaczoną nieprzekraczalną linią zabudowy. Od strony północnej działki zaprojektowano ciąg pieszy również zgodny z wytycznymi. Inwestycja spełnia również wymogi dotyczące minimalnej powierzchni biologicznie czynnej oraz maksymalnej powierzchni zabudowy. Organ odwoławczy stwierdził również, że ustalenia w przedmiocie maksymalnej wysokości zabudowy zgodne są z ustaleniami szczegółowymi i spójne z ustaleniami ogólnymi m.p.z.p., bowiem zapis § 6 ust. 3 pkt 12 dopuszcza, że wysokość nowej zabudowy, określonej w ustaleniach szczegółowych dla terenów elementarnych, może być realizowana z dokładnością do 1 m. Wysokość budynku mierzona od poziomu terenu przy wejściach do klatek schodowych do najwyższego punktu pokrycia dachu wynosi 24,48 m, co przy podaniu tej wartości z dokładnością do 1 m spełnia wymogi m.p.z.p. Warunek minimalnej wysokości zabudowy frontowej - 16 m do najwyższego punktu przykrycia dachu – także został spełniony. W ramach błękitno-zielonej infrastruktury przewidziano na wszelkich możliwych powierzchniach, rozwiązania naturalne i techniczne podnoszące jakość życia mieszkańców w postaci: na terenie - zieleń niska (trawniki), zieleń średniowysoka (zakrzewienia), zieleń wysoka (nasadzenia drzew), mała architektura (donice, ławki); na stropodachu pomiędzy segmentami A1 i A2 - zielony dach użytkowy - ogródki przynależne do lokali mieszkalnych, zieleń ekstensywna (trawniki). Dodatkowo na stropodachach segmentów A1 i A2 - dachy użytkowe - tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, mała architektura (ławki, sprzęt rekreacyjno-wypoczynkowy siłowni plenerowej i placu zabaw), nawierzchnie zielone (zieleń ekstensywna, zieleń estetyczna, zakrzewienia, krata elewacyjna tworząca pergole dachu jako baza pod roślinność pnącą), nawierzchnie przepuszczalne (mineralna i bezpieczna). Ponadto na stropodachach segmentu A3 - zielony dach nieużytkowy (zieleń ekstensywna). Krata elewacyjna na całej wysokości segmentów A1, A2, A3 - jako baza dla roślin pnących ("zielona" elewacja). Projekt zakłada wykorzystanie na poziomie terenu wszelkich nie utwardzonych powierzchni pod wykonanie nawierzchni zieleni niskiej w postaci trawników (w tym wydzielonych ogródków przyporządkowanych do mieszkań w parterze) czy wewnętrznej drogi pożarowej wykonanej z geokraty umożliwiającej przerost traw. Wszelkie miejsca poza obrysem garażu podziemnego wykorzystano pod nasadzenia zieleni wysokiej. W zakresie ustaleń ekologicznych projekt nie przewiduje wprowadzenia gatunków roślin wykazanych z m.p.z.p. jako niepożądane. Obowiązuje ochrona dziko występujących roślin, zwierząt i ich siedlisk objętych ochroną oraz siedlisk przyrodniczych, zgodnie z przepisami z zakresu ochrony przyrody. Dla inwestycji została wykonana inwentaryzacja dendrologiczna, w której nie wykazano występowania stanowisk gatunków chronionych roślin, zwierząt oraz siedlisk przyrodniczych. Uzyskano zgodę właściwego organu na wycinkę drzew i zakrzewień z nakazem dokonania nasadzeń zastępczych, w której to wykazano zasady z zakresu ochrony przyrody zgodnie, z którymi należy przeprowadzić wycinkę. Spełniono również wymagania w zakresie ilości miejsc parkingowych w przeliczeniu na lokale mieszkalne oraz miejsc dla rowerów. Dla inwestycji przewidziano obsługę poprzez drogę wewnętrzną ul. [...] zlokalizowanej w terenie [...] co jest zgodne z zapisami m.p.z.p. Ponadto dla inwestycji uzyskano zgodę na prowadzenie badań archeologicznych u właściwego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Na podstawie wydanej decyzji ustalono, że zgodnie z uaktualnioną wojewódzką ewidencją zabytków, działka zainwestowania znajduje się poza strefą ochrony stanowiska archeologicznego. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, przedłożony projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 1225 ze zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"). Budowę zaprojektowano zgodnie z przepisami działu II rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w szczególności zachowane zostały przewidziane w § 12 ust. 1 odległości budynku od granicy działki. Mając na uwadze wysokość projektowanego budynku, jego usytuowanie na działce inwestycyjnej oraz w stosunku do najbliższej zabudowy, organ odwoławczy stwierdził także, że planowana inwestycja spełnia wymogi § 13 i § 60 ww. rozporządzenia dotyczących naturalnego oświetlenia i czasu nasłonecznienia dla budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że brak jest podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko lub też zamieszczenia w decyzji informacji, że nie jest ona wymagana. Wojewoda wyjaśnił przy tym, że w art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm., dalej: "u.i.o.ś.") skonkretyzowano w jakich sprawach taki obowiązek istnieje. Odnosząc się do zarzutów dotyczących niezgodności projektowanej inwestycji z m.p.z.p. zdaniem organu odwoławczego przyjęte przez skarżącą założenia dotyczące zwartego terenu rekreacyjno-wypoczynkowego nie znajdują poparcia w zapisach planu. W ocenie Wojewody nie można zakładać, że zawarte w różnych częściach m.p.z.p. pojęcie "teren" w każdym z jego ustaleń oznacza dokładnie to samo. Co do zasady "teren " w potocznym, powszechnym rozumieniu jest to obszar odnoszący się do ziemi jako części lądowej, jednakże w przytaczanej przez skarżącą definicji "zwartego terenu rekreacyjno-wypoczynkowego" zawartej w m.p.z.p. nie zawęża się już tylko do obszaru ziemi, gdyż jest zdefiniowany tak, że należy rozumieć przez to pewien obszar usytuowany na wszystkich możliwych do zagospodarowania powierzchniach, w tym na powierzchni ziemi i stropodachów (to sformułowanie organu planistycznego wskazuje właśnie na możliwość takiej lokalizacji tego terenu - właśnie na "stropodachach"). Nie można też zdaniem organu odwoławczego rozbijać definicji "zwartego terenu rekreacyjno-wypoczynkowego" na elementy w ten sposób, aby rozumieć, iż tylko "zróżnicowaną gatunkowo zieleń" można było lokalizować na wszystkich możliwych do zagospodarowania powierzchniach, a więc nie tylko na zwartym terenie rekreacyjno-wypoczynkowym, ale także na powierzchni ziemi lub stropodachach. Na błędne w tym zakresie ustalenia Spółki wskazuje choćby konstrukcja zdania zawartego w definicji "zwartego terenu rekreacyjno-wypoczynkowego" - jest to teren zieleni urządzonej, dostępny dla wszystkich mieszkańców nowoprojektowanego budynku lub zespołu budynków wielorodzinnej zabudowy mieszkaniowej, wyposażony w urządzenia rekreacyjne, wypoczynkowe i sportowe dla różnych grup wiekowych oraz zróżnicowaną gatunkowo zieleń niską, średnią lub wysoką usytuowaną na wszystkich możliwych do zagospodarowania powierzchniach, w tym na powierzchni ziemi lub stropodachach; w ramach podstawowego programu zwartego terenu rekreacyjno-wypoczynkowego obowiązuje usytuowanie placu z urządzeniami do zabaw i gier oraz siłowni plenerowej; obowiązuje minimalna powierzchnia jednego zwartego terenu rekreacyjno-wypoczynkowego 200 m˛, chyba że ustalenia szczegółowe stanowią inaczej. Wyraz "oraz" to spójnik. Ma takie samo znaczenie i funkcję jak spójnik "i", dlatego mówimy i piszemy albo "oraz", albo "i" w zależności od kontekstu i złożoności zdania. Zatem, zwarty teren rekreacyjno-wypoczynkowy jest to teren zieleni urządzonej dostępny dla wszystkich mieszkańców (...) wyposażony w urządzenia (...) oraz zróżnicowaną gatunkową zieleń (...) usytuowaną na wszystkich możliwych do usytuowania powierzchniach. Powyższe potwierdza dalsza część definicji zawarta po średniku: "w ramach podstawowego programu zwartego terenu rekreacyjno-wypoczynkowego obowiązuje usytuowanie placu z urządzeniami do zabaw i gier oraz siłowni plenerowej". Stąd w ocenie organu odwoławczego organ I instancji poprawnie przyjął i zinterpretował definicję "zwartego terenu rekreacyjno-wypoczynkowego" i dokonał prawidłowych ustaleń w tym przedmiocie. Podobnie analiza przedłożonego projektu nie wykazała również nieprawidłowości w tym zakresie. Inwestor zgodnie z ustaleniami m.p.z.p. posiada zwarty teren rekreacyjno-wypoczynkowy usytuowany zgodnie z planem (możliwość lokalizacji na stropodachach). Dostępny jest on dla mieszkańców, zlokalizowany na stropodachach kondygnacji +0,8 segmentu A1 (powierzchnia ok. 269 m˛) i segmentu A2 (powierzchnia ok. 288 m˛) połączonych zielonym stropodachem kondygnacji +0,1 (stanowiących razem architektoniczną całość), zatem należy uznać ten teren za zwarty (połączony) - co przedstawia rysunek nr A_PZT_ T.04. Spełnia on również wymóg powierzchni tego terenu określony na końcu definicji zawartej w m.p.z.p. (dla 104 mieszkań wymaganie minimalne 550 m˛ - a jest łącznie - 557 m˛). Za nieuzasadniony uznał organ odwoławczy zarzut dotyczący niezachowania odpowiednich odległości oraz wymaganego odstępstwa dla zlokalizowanych na dachach wyrzutni powietrza. Stosownie do treści § 40 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wymogi dotyczące odległości od placów zabaw dla dzieci boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych zostały zachowane. Podobnie organ odwoławczy nie znalazł w przypadku wyrzutni wentylacyjnych podstaw do zastosowania § 152 ww. rozporządzenia - tj. uzyskania na ich zastosowanie zgody państwowego inspektora sanitarnego. Stosownie do § 152 ust. 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, usytuowanie wyrzutni powietrza na poziomie terenu jest dopuszczalne tylko za zgodą i na warunkach określonych przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego. Zastosowane w projekcie wyrzutnie nie stanowią elementów zagospodarowania terenu. Według organu odwoławczego nie zachodzi również podstawa do uznania za zasadny zarzut dotyczący przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu. Stosownie do rozwiązań przewidzianych w projekcie w zakresie ochrony przed hałasem, projektowany budynek spełnia normy hałasu w środowisku jak dla strefy śródmiejskiej miast powyżej 100 tysięcy mieszkańców, zgodnie z przepisami z zakresu ochrony środowiska. Budynek nie będzie stanowił źródła uciążliwego, ponadnormatywnego hałasu - zastosowano bowiem rozwiązania techniczne w postaci obudów estetycznych wentylatorów dachowych wentylacji bytowej garażu ograniczające negatywne skutki akustyczne dla otoczenia. Ponadto projekt zakłada zredukowanie poziomów hałasu na wyjściu z poszczególnych urządzeń poprzez zastosowaną obudowę estetyczną do poziomu dopuszczalnego LDWN ? 55 dB (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku). Odnosząc się do kwestii posadowienia obiektu oraz zabezpieczenia wykopu budowlanego, organ odwoławczy podkreślił, że sposób ten został wskazany w części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego (PAB_1) w pkt 9.1.7.1 zatytułowanym: "Fundamenty", gdzie wskazano założoną technologię posadowienia. Przewidziano konieczność wykonania żelbetowej płyty fundamentowej, na palach, których rozkład przedstawiono w części rysunkowej projektu. Kwestia zabezpieczenia wykopu i zastosowane technologie oraz szczegółowe rozwiązania etapu budowlanego nie są przedmiotem projektu, bowiem nie są wymagane na etapie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. Organ odwoławczy nie znalazł też podstaw w tym przypadku do zgłoszenia czy uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Odnośnie kwestionowanej przez skarżącą fasadowej kraty obudowy bryły budynków, organ odwoławczy, za inwestorem, wyjaśnił, że poza walorami estetycznymi, stanowi ona jedynie wsparcie (element pomocniczy) dla balkonów. Nie jest ona elementem kubaturowym (zamkniętym poziomymi czy pionowymi przegrodami) i stanowi drugorzędny element budynku, co zgodnie z przywołaną przez skarżącą normą PN-ISO 9836, nie stanowi elementu, który należy uwzględnić przy wyliczaniu powierzchni czy kubatury. Ponadto podnoszona przez Spółkę kwestia niezachowania odległości do granic działki sąsiedniej nie ma w tym przypadku poparcia w obowiązujących przepisach, bowiem odległość liczona od kraty okalającej fasadę budynku do działki nr [...] nie jest mniejsza niż 4 m wskazane w § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Co do zarzutu niezgodnej z zapisami m.p.z.p. wysokości projektowanego budynku, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z § 4 ust. 3 m.p.z.p. ustalenia planu formułowane są na dwóch poziomach - ogólnym i szczegółowym. Ustalenia ogólne obowiązują na całym obszarze planu. Ustalenia szczegółowe obowiązują dla terenu elementarnego. Pełny tekst ustaleń dla określonego obszaru zawiera ustalenia ogólne i ustalenia szczegółowe. Zgodnie z zapisami szczegółowymi m.p.z.p. dla terenu elementarnego [...], na którym położona jest działka inwestycyjna, zawartymi w § 50 ust. 3 pkt 6 maksymalna wysokość zabudowy, zmienna do 24 m do najwyższego punktu przekrycia dachu. Zaś w ustaleniach ogólnych w § 6 ust. 3 pkt 12 m.p.z.p. wskazano, że wysokość nowej zabudowy, określona w ustaleniach szczegółowych dla terenów elementarnych, może być realizowana z dokładnością do 1 m. Ustalenia powyższe należy czytać jak wyżej wskazano na dwóch poziomach ogólnym i szczegółowym, a zatem dla nowo projektowanego budynku przewiduje się wysokość maksymalną zmienną do 24 metrów z dokładnością do 1 metra. W konkretnym przypadku wysokość budynku może być określona z dokładnością do 1 metra czyli osiągnąć nawet do 25 metrów wysokości. Na powyższe wskazuje użyte w planie określenie wysokość "zmienna" - czyli, że może przyjmować różne wartości. Jest to niezbyt precyzyjne określenie planu, jednakże obydwa zapisy wysokość maksymalna zmienna do 24 metrów z dokładnością do 1 metra pozwala na przyjęcie założenia, że wskazana przez inwestora wysokość 24,48 m jest wielkością, która jest akceptowalna w świetle istniejących zapisów m.p.z.p. Zatem zaprojektowany budynek o wysokości całkowitej 24,48 m mieści się w zapisach planu z dokładnością do 1 metra. W kwestii niedozwolonego - zdaniem skarżącej - procedowania wniosku inwestora z dnia 17 listopada 2023 r., w sytuacji dysponowania przez niego ostateczną decyzją nr 575/08 z dnia 25 kwietnia 2008 r. udzielającą mu pozwolenia na budowę na tej samej działce, organ odwoławczy podkreślił, że w dniu 7 maja 2024 r. została wydana decyzja wygaszająca ww. decyzję o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta stała się prawomocna z dniem 22 maja 2024 r. Zatem postępowanie w tej sprawie zostało skutecznie zakończone przed wydaniem kolejnej decyzji dotyczącej przedmiotowej działki. Stąd nie istniały w obrocie prawnym dwie decyzje dotyczące tej samej sprawy. Odnosząc się zaś do zarzutów związanych z decyzją nr 575/08 z dnia 25 kwietnia 2008 r. dotyczących niedopuszczalności jej wygaszenia czy też niedoręczenia jej Spółce Wojewoda wyjaśnił, że pozostają one poza zakresem postępowania odwoławczego. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia przez organ I instancji art. 10 k.p.a. Konkludując, Wojewoda stwierdził, że przedłożony projekt budowlany zgodny jest z ustaleniami m.p.z.p. i spełnia pozostałe wymogi art. 35 p.b., a zatem należało utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. Niezadowolona z decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 9 ust. 1 p.b. przez uznanie że nie jest konieczne uzyskanie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7 w zw. z § 152 ust. 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, dla lokalizacji wyrzutni terenowych, tj. wyrzutni powietrza bytowego z lokali mieszkalnych i usługowych, wyrzutni powietrza technologicznego z lokali usługowych, wyrzutni spalin z garażu, wywiewek kanalizacji sanitarnej w środku terenów rekreacyjnych, w tym terenów sportowych i placów zabaw dla dzieci (adresowanych w ustaleniach m.p.z.p. dla "terenu inwestycji"); 2. art. 32 ust. 1 pkt 1 p.b. przez nieprzeprowadzenie przez organ I stopnia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub też nie zamieszczenie w decyzji Prezydenta Miasta S. informacji, że nie jest ona wymagana zgodnie przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 3. art. 35 ust. 1 pkt 1 ppkt a p.b. przez to, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo dokonania czynności sprawdzenia zgodności złożonego wraz z wnioskiem projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bezpodstawnie uznano, że dokumenty te są z wymienionym planem zgodne, podczas gdy owe ustalenia naruszają; 4. art. 156 § 1 pkt 3 oraz art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. przez niedozwolone procedowanie wniosku inwestora z dnia 17 listopada 2023 r., złożonego przed wydaniem zaskarżonej decyzji, w sytuacji w której inwestor do dnia 7 maja 2024 r. posiadał inną ostateczną decyzję, wydaną przez ten sam organ (decyzję nr 575/2008 z dnia 25 kwietnia 2008 r.) udzielającą pozwolenia na zupełnie inny obiekt zlokalizowany na tej samej działce; 5. art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. przez niedopuszczalne stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta S. nr 575/08 z dnia 25 kwietnia 2008 r.; 6. art. 109 § 1 k.p.a. przez nie doręczenie Spółce decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji wskazanej powyżej, w pkt 4; 7. przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w tym § 152 ust. 8; 8. art. 394 ustawy Prawo wodne przez nie przedłożenie wymaganego pozwolenia wodnoprawnego; 9. niezgodne z prawem pominięcie zaplanowanej przez wnioskodawcę stalowej kraty obudowy brył budynków A1 i A2 i nie uznanie, że jest ona elementem całkowicie zintegrowanym z obiektem, na każdym poziomie użytkowym, także posadowionym na terenie; 10. art. 10 k.p.a. przez kilkukrotne zawiadamianie Spółki o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie wywołanej wnioskiem złożonym przez inwestora, podczas gdy czynności tej dokonuje się przed wydaniem decyzji, jako jednej z ostatnich, w sytuacji w której z góry wiadomym było, że w sprawie pojawią się nowe dowody, do złożenia których wnioskodawca był obligowany działaniem samego organu, a zdaniem Spółki, miało to na celu wyłącznie zapoznanie się, z wyprzedzeniem, z jej stanowiskiem, co do zaplanowanego przez wnioskodawcę przedsięwzięcia; 11. błędną wykładnię zapisów planu miejscowego oraz niewłaściwe ich zastosowanie w sprawie objętej wnioskiem inwestora. W uzasadnieniu skargi Spółka uszczegółowiła zarzuty. Podniosła, że przyjęta przez organ wykładnia definicji: "zwartego terenu rekreacyjno-wypoczynkowego" zawarta w m.p.z.p. jest błędna, tym samym wadliwy jest w tym zakresie projekt. Spółka posługując się ogólną definicją "terenu" zawartą w Słowniku Języka Polskiego oraz Wikipedii, wskazała, że jest to obszar ziemi lub np. część powierzchni ziemi wraz z jej rzeźbą i pokryciem, jak też dowolnie określony fragment powierzchni lądowej, nie zaś jakakolwiek powierzchnia, w tym przestrzeń na dachu i dodatkowo przestrzeń na dachu tylko jednego z budynków. Zdaniem skarżącej złożony projekt ominął ograniczenia wynikające w tym zakresie z ustaleń m.p.z.p. i zlokalizował te tereny nad 8 kondygnacją, na wysokości ponad 24 m. Ponadto nie wykazano przy tym, że tak usytuowane tereny rekreacyjne są w odpowiednich czy też wymaganych odległościach od źródeł emisji zanieczyszczeń i hałasu od ulokowanych na dachach wyrzutni powietrza bytowego z lokali mieszkalnych i usługowych, wyrzutni powietrza technologicznego z lokali usługowych oraz wyrzutni spalin z garażu czy wywiewek kanalizacji sanitarnej. Zdaniem skarżącej wyrzutnie winny podlegać procedurze odstępstwa wymaganej w § 152 ust. 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zaś do projektu nie dołączono takiego dokumentu. Ponadto we wniosku i załącznikach nie wykazano stanu rzeczywistego tj. nie wykazano zgodności z normami i przepisami przewidywanej emisji zanieczyszczeń z ww. źródeł, zarówno na tereny rekreacyjne jak i na działkę sąsiednią. Dotyczy to stężenia gazów, pyłów, skażeń jak też przewidywanej emisji hałasu. Skarżąca podniosła także, że projektowaną zabudowę posadowiono w sposób pośredni w gruncie nienośnym, o pierwszym poziomie użytkowym (podziemie) znacznie niżej swobodnego zwierciadła wód gruntowych. Nie wskazano zaś w projekcie na sposób posadowienia pośredniego. Zastosowane technologie wskazują, że istnieje poważne zagrożenie drganiami oraz uplastycznieniem gruntu w trakcie robót budowlanych. Wykonanie zaś ekranu/przepony jest ingerencją w istniejące wody gruntowe co spowoduje ich zanieczyszczenie i wyparcie. Proces ten zgodnie z art. 394 Prawa wodnego, zdaniem skarżącej wymaga uzyskania i przedłożenia pozwolenia/zgłoszenia wodnoprawnego. Ponadto według skarżącej wszystkie odległości, powierzchnie i kubatury powinny być obliczone z uwzględnieniem stalowej kraty obudowy brył budynków A1 i A2 jako elewacji. Skarżąca zarzuciła również że wysokość projektowanego budynku, tj. 24,48 m do najwyższego przekrycia dachu, jest niezgodna z zapisami m.p.z.p. zdaniem skarżącej skoro według ustaleń ogólnych m.p.z.p. wysokość nowej zabudowy, określona w ustaleniach szczegółowych na maksymalnie 24 m, może być realizowana z dokładnością do 1 metra, to nie może być zaprojektowana bez zachowania tej dokładności oraz z przekroczeniem nieprzekraczalnych i maksymalnych 24 m. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym zlokalizowanego przy ul. [...] w S., na działce nr [...] z obrębu [...]. Na wstępie wyjaśnić zatem należy, że zgodnie z art. 32 ust. 4 p.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2023 r. poz. 960, 1688 i 2029), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) przedłożył decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o wyznaczeniu go operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub gazowego lub operatorem systemu połączonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli pozwolenie na budowę ma być wydane dla obiektu liniowego będącego siecią przesyłową elektroenergetyczną lub siecią przesyłową gazową, o których mowa w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266), lub dla obiektu liniowego będącego połączeniem z system elektroenergetycznym albo gazowym innego państwa. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) (uchylona), b) (uchylona), c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) (uchylona); 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Stosownie do art. 35 ust. 3 p.b., w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Na podstawie art. 35 ust. 4 p.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 5 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę: 1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3; 2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; 3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu oraz udzielenia pozwolenia na budowę jest decyzją związaną. Oznacza to, że jeżeli przedłożona przez inwestora dokumentacja spełnia wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązany jest wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że projekt jest zgodny z ustaleniami m.p.z.p. i spełnia wszystkie niezbędne warunki. Wbrew wywodom skargi projektowana inwestycja nie narusza ustaleń m.p.z.p. w zakresie zwartego terenu rekreacyjno-wypoczynkowego, obowiązującego - zgodnie z § 50 ust. 3 pkt 14 m.p.z.p. - dla zabudowy mieszkaniowej na terenie elementarnym [...], na którym położona jest działka inwestycyjna. Organ planistyczny określił co należy rozumieć pod tym pojęciem. Zgodnie z definicją zawartą w § 5 pkt 30 m.p.z.p. zwarty teren rekreacyjno-wypoczynkowy to teren zieleni urządzonej, dostępny dla wszystkich mieszkańców nowoprojektowanego budynku lub zespołu budynków wielorodzinnej zabudowy mieszkaniowej, wyposażony w urządzenia rekreacyjne, wypoczynkowe i sportowe dla różnych grup wiekowych oraz zróżnicowaną gatunkowo zieleń niską, średnią lub wysoką usytuowaną na wszystkich możliwych do zagospodarowania powierzchniach, w tym na powierzchni ziemi lub stropodachach (...). Z definicji tej jednoznacznie wynika, że zwarty teren rekreacyjno-wypoczynkowy może być usytuowany na stropodachach. Nie jest przy tym trafne twierdzenie skarżącej, że tylko "zróżnicowaną gatunkowo zieleń" można lokalizować "na wszystkich możliwych do zagospodarowania powierzchniach, w tym na powierzchni ziemi lub stropodachach". Nie jest również właściwe odwoływanie się przez skarżącą do poszczególnych ustaleń m.p.z.p., w których użyto sformułowania "teren" czy też do potocznego, powszechnego rozumienia tego słowa i wywodzenie na tej podstawie, że zwarty teren rekreacyjno-wypoczynkowy, może być zlokalizowany wyłącznie na powierzchni ziemi. Według uchwałodawcy lokalnego zwarty teren rekreacyjno-wypoczynkowy na potrzeby planu należy bowiem rozumieć jako określony obszar (zieleni urządzonej, dostępny dla wszystkich mieszkańców (...), wyposażony w urządzenia rekreacyjne, wypoczynkowe i sportowe (...) oraz zróżnicowaną gatunkowo zieleń (...)), który może być umiejscowiony na wszystkich możliwych powierzchniach (również - co zostało jasno wyartykułowane - na stropodachach). W związku z powyższym zaprojektowanie zwartego terenu rekreacyjno-wypoczynkowego zlokalizowanego na stropodachu budynku (segmentu A.1 i A.2) nie narusza ustaleń m.p.z.p. Nie są również uzasadnione zarzuty skarżącej dotyczące niezgodności z m.p.z.p. wysokości projektowanego budynku. Zgodnie z § 50 ust. 3 pkt 6 m.p.z.p. maksymalna wysokość zabudowy na terenie elementarnym, na którym położona jest działka inwestycyjna określona została jako zmienna do 24 m do najwyższego punktu przekrycia dachu. Zgodnie zaś z ustaleniami ogólnymi, zawartymi w § 6 ust. 3 pkt 12 m.p.z.p. wysokość nowej zabudowy, określona w ustaleniach szczegółowych dla terenów elementarnych, może być realizowana z dokładnością 1 m. Słuszne jest zatem stanowisko organów, że projekt przewidujący budynek o wysokości całkowitej 24,48 m nie jest niezgodny z m.p.z.p. W związku z podnoszoną przez skarżącą kwestią konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko należy wyjaśnić, że stosownie do art. 59 ust. 1 u.i.o.ś. przeprowadzenie takiej oceny jest wymagane w przypadku realizacji przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 albo jeżeli o jej przeprowadzenie wystąpi podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia lokalizowanego na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). Planowane przedsięwzięcie nie jest inwestycją zaliczaną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stąd też brak jest podstaw do przyjęcia, że przeprowadzenie oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko było wymagane. Ponadto z przepisów prawa nie wynika aby organ miał obowiązek zamieszczenia w decyzji o pozwoleniu na budowę informacji, iż taka ocena nie jest wymagana. Nie są uzasadnione zarzuty dotyczące usytuowania wyrzutni wentylacyjnych, niezachowania odpowiednich odległości oraz konieczności uzyskania odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Wskazać należy, że brak jest regulacji dotyczących odległości wyrzutni powietrza od placów zabaw czy miejsc rekreacyjnych. Przepisy dotyczące placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych odnoszą się do odległości od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, od miejsc gromadzenia odpadów oraz od miejsc postojowych (§ 19 ust. 1 i § 40 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Wskazać również należy, że wyrzutnie wentylacyjne usytuowane na dachu budynku nie stanowią elementów zagospodarowania terenu, zatem nie wymagają, stosownie do § 152 ust. 8 ww. rozporządzenia - tak jak to podnosi skarżąca - zgody państwowego inspektora sanitarnego na ich lokalizację. Jak wynika z projektu budynek spełnia normy hałasu w środowisku jak dla strefy śródmiejskiej miast powyżej 100 tysięcy mieszkańców, zgodnie z przepisami z zakresu ochrony środowiska. Budynek nie będzie stanowił źródła uciążliwego, ponadnormatywnego hałasu - zastosowano rozwiązania techniczne w postaci obudów estetycznych wentylatorów dachowych wentylacji bytowej garażu ograniczające negatywne skutki akustyczne dla otoczenia. Projekt zakłada zredukowanie poziomów hałasu na wyjściu z poszczególnych urządzeń poprzez zastosowaną obudowę estetyczną do poziomu dopuszczalnego LDWN ? 55dB, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Ponadto budynek nie będzie emitował innych zanieczyszczeń w stopniu mogącym mieć znaczący wpływ na środowisko, w tym również na nieruchomość skarżącej. Brak zatem było podstaw do pogłębionej analizy m.in. stężeń gazów, pyłów jak i skażeń związanej z projektowanym budynkiem. Jak to już bowiem wskazano powyżej planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem wymagającym przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wbrew twierdzeniu skarżącej z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zostaną zachowane odległości od granic działek sąsiednich, określone w § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Odnośnie zarzutu skarżącej dotyczącego stalowej kraty obudowy bryły budynku, Sąd podziela stanowisko organów, że stanowi ona jedynie wsparcie (element pomocniczy) dla balkonów i oparcie dla roślin pnących. Nie jest ona elementem kubaturowym (zamkniętym poziomymi czy pionowymi przegrodami) i stanowi drugorzędny element budynku, co zgodnie z przywołaną przez skarżącą normą PN-ISO 9836, nie stanowi elementu, który należy uwzględnić przy wyliczaniu powierzchni czy kubatury. Ponadto wyjaśnić należy, że podnoszone przez skarżącą kwestie dotyczące szczegółowych rozwiązań posadowienia budynku, technologii prowadzenia robót ziemnych, odwodnienia i zabezpieczenia wykopu budowlanego stanowią etap prac przygotowawczych do budowy i ich szczegółowe rozwiązania nie są wymagane na etapie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę – w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022 r. poz. 1679 ze zm.). Niezależnie od powyższego należy wskazać, że założoną technologię posadowienia budynku przedstawiono w części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego. Podkreślić przy tym należy, że z przytoczonych powyżej przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 p.b. organ administracji organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi i zasadami wiedzy technicznej. Zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi bada tylko w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu. Nie jest zatem uprawniony do oceny, czy zastosowane rozwiązania techniczne i materiałowe rzeczywiście zapewnią spełnienie warunków określonych w przepisach prawa, w tym w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Odpowiedzialność za opracowanie projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej – zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 p.b. - spoczywa na projektancie. W świetle powyższego Sąd nie znajduje podstaw do wymagania od inwestora na tym etapie procesu budowlanego, tj. wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, pozwolenia wodnoprawnego czy też zgłoszenia wodnoprawnego, stosownie do wskazywanego przez skarżącą art. 394 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1478 ze zm.). Nie są trafne zarzuty skarżącej dotyczące procedowania wniosku inwestora i wydania zaskarżonej decyzji w sytuacji funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta S. nr 575/2008 z dnia 25 kwietnia 2008 r. o pozwoleniu na budowę. Wskazać należy, iż istotnie, w chwili złożenia przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę w obiegu prawnym pozostawała ostateczna decyzja Prezydenta Miasta S. nr 575/08 z dnia 25 kwietnia 2008 r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno-usługowego z garażem podziemnym oraz niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej przy ul. [...] w S., na działce nr [...] z obrębu [...]. Jednak decyzja ta została wygaszona na mocy decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 7 maja 2024 r., nr WAiB-II.6740.8.24.2024.BG, która to stała się ostateczna w dniu 22 maja 2024 r. Zatem w chwili wydania decyzji przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie nie istniały w obrocie prawnym dwie decyzje o pozwoleniu na budowę dotyczące tej samej nieruchomości. Zarzuty dotyczące niedopuszczalnego - w ocenie skarżącej - wygaszenia decyzji Prezydenta Miasta S. nr 575/08 z dnia 25 kwietnia 2008 r. czy też niedoręczenia skarżącej decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 7 maja 2024 r., nr WAiB-II.6740.8.24.2024.BG, nie podlegają ocenie, bowiem odnoszą się do innego postępowania administracyjnego. Nie jest słuszny zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez organ I instancji art. 10 k.p.a. Stosownie do treści tego przepisu organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wbrew stanowisku skarżącej z przepisu tego nie wynika, aby zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów organ miał kierować do strony wyłącznie raz, tuż przed wydaniem decyzji. Ponadto skorzystanie z możliwości wypowiedzenia się w sprawie jest prawem strony, nie jej obowiązkiem. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kierując się przytoczonym powyżej art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł żadnej przesłanki, jaka mogłaby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.