I GSK 868/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek (spr.) Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ł. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Ol 760/15 w sprawie ze skargi Ł. G. na decyzję Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ł. G. na rzecz Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 760/15 oddalił skargę Ł. G. na decyzję Dyrektora W.-M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej z sankcjami na rok 2014. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzją z [...] marca 2015 r. nr [...] przyznał producentowi rolnemu płatności rolnośrodowiskowe w łącznej wysokości 35.827,35 zł. Rozstrzygnięcie zostało oparte na wynikach kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach od [...] listopada 2014 r. do [...] grudnia 2014 r. na działkach rolnych zgłoszonych przez skarżącego we wniosku z dnia [...] maja 2014 r. o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej. Kontrola wykazała, że na działkach A, NN, ZZ stwierdzono nieprawidłowości oznaczone kodem P020. W raporcie pokontrolnym stwierdzono, że w gospodarstwie strony nie zostały spełnione wymogi pakietowe. W przypadku działki rolnej A zadeklarowanej do wariantu 4.1 (ochrona siedlisk lęgowych ptaków) oraz na działce rolnej NN i ZZ deklarowanej do wariantu 5.1 (ochrona siedlisk lęgowych ptaków) - stwierdzono pozostawienie nieskoszonej niewłaściwej części działki rolnej, w szczególności innej niż zaznaczona na materiale graficznym, skutkiem czego zastosowano wobec działki rolnej A kodu P020, a działki rolnej NN i ZZ kodu N020. Na działce rolnej A (deklarowana do wariantu 4.1) oraz na działkach rolnych NN i ZZ (deklarowane do wariantu 5.1) stwierdzono, że zachowany obszar niekoszenia pozostawiono wbrew deklaracji w innym miejscu. Skarżący nie zgłosił zmiany do wniosku. W wyniku złożenia odwołania Dyrektor W.-M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wskazując, że organ ten w sposób prawidłowy przyznał skarżącemu płatność rolnośrodowiskową z sankcjami na 2014 rok. Organ odwoławczy powołując się na § 38 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. poz. 361 ze zm., dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe) przedstawił wyliczenie płatności za poszczególne pakiety zgłoszone przez skarżącego do realizacji. Wyliczył też kwoty sankcji za poszczególne działki (A sankcja w kwocie 3.594 zł, NN – 198,65 zł, ZZ – 2. 397,50 zł). Stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość płatności. Do wyliczenia wysokości należnych płatności organ uwzględnił zatwierdzoną na podstawie kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej powierzchnię ewidencyjno-gospodarczą (PEG) działek zgłoszonych do poszczególnych pakietów. W przypadku pakietu 4 przy naliczaniu wysokości płatności uwzględniono także fakt, odnotowania naruszenia wymogów pakietowych powodujące nałożenie sankcji zmniejszające płatności za działkę A, na której stwierdzono uchybienie P020. W przypadku pakietu 5 wysokość płatności została ustalona w oparciu o powierzchnię zatwierdzoną w czasie kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej, jednocześnie została ona pomniejszona w związku z odnotowanym naruszeniem pakietowym N020 (pozostawienie obszaru niekoszenia w innym miejscu niż deklarowano na załączniku graficznym) stwierdzonym na działce rolnej NN i ZZ, co skutkowało przyznaniem płatności do tych działek w wysokości 50%. Dyrektor ARiMR wyjaśnił, że ww. naruszenia nie można kwalifikować jako nieprawidłowości niewynikających z winy rolnika, bowiem to rolnik dokonuje koszenia i wyznacza zgodnie z planem rolnośrodowiskowym wymaganą powierzchnię niekoszoną. W sytuacji faktycznego stwierdzenia przez rolnika siedliska ptaków w innym miejscu niż to określono w planie działalności rolnośrodowiskowej, na rolniku spoczywa obowiązek dokonania zmian takiego planu w porozumieniu z osobą sporządzającą plan działalności rolnośrodowiskowej jak również poinformowanie właściwego Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o zdezaktualizowaniu się danych zawartych we wniosku. Skarżący powyższego wymogu nie dopełnił. Przedłożone w dniu [...] maja 2015r. dokumenty, tj. wyjaśnienie eksperta przyrodniczego ornitologa z dnia [...] marca 2015r., jak i oświadczenie eksperta przyrodniczego na okoliczność zmiany miejsca niekoszonego w roku 2014, złożone dopiero na etapie postępowania odwoławczego, w ocenie organu II instancji nie zasługiwały na uwzględnienie, tym bardziej, że przed dokonaniem kontroli na miejscu skarżący nie informował organu o wystąpieniu okoliczności nadzwyczajnych, bądź działaniu siły wyższej, które miałyby wpływ na realizację programu rolnośrodowiskowego, nie przedstawił również dowodów wskazujących na wystąpienie tych okoliczności. W wyniku złożenia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Ł. G. Zdaniem Sądu I instancji, organy poczyniły w tej sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, a skarżący nie podważył ich skutecznie w toku prowadzonego postępowania. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia zasad sporządzania dokumentacji pokontrolnej. Kontrola oraz protokół z czynności kontrolnych został sporządzony zgodnie ze stosowaną na terenie całego kraju metodologią, w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Organ zasadnie uznał, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na możliwość odstąpienia od zastosowania obniżek i wyłączeń w myśl art. 30 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. L 25 z 28.1.2011r., str. 8-23, dalej rozporządzenie nr 65/2011). Skarżący jednostronnie odstąpił od wykoszenia traw na działkach oznaczonych jako A, NN i ZZ. Nie powiadomił o tym Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. Producent rolny dokonuje koszenia i wyznacza zgodnie z planem rolnośrodowiskowym wymaganą powierzchnię niekoszoną. Wystąpienie suszy w 2014 r. i bardzo słabe przyrosty traw, powoływane w skardze i wcześniej w odwołaniu, stanowią okoliczności, które mógł ocenić organ I instancji po otrzymaniu zgłoszenia od rolnika. Samowolna modyfikacja planów koszenia mająca wynikać z suszy nie może mieć miejsca, natomiast w niniejszej sprawie nie są oceniane podniesione w skardze szkody wyrządzane przez zwierzynę leśną. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Opiera się na protokole z kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego, wyniki której nie zostały skutecznie podważone w toku postępowania administracyjnego. Organ wyjaśnił zasadność przesłanek, które doprowadziły do zastosowania przepisów prawa materialnego i wobec stwierdzonych nieprawidłowości - do obniżenia płatności rolnośrodowiskowej. Odniesiono się też do zebranych dowodów i wyjaśnień skarżącego. Ocena dowodów oraz podjęte wnioski odpowiadają zasadom logiki i doświadczenia życiowego i powodują, że zarzuty naruszenia przez organ przepisów art. 7, art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) są nieuzasadnione. Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie złożył Ł. G. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] marca 2015 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania zgodnie ze spisem złożonym przed zamknięciem rozprawy albo, w przypadku nie złożenia, według norm przepisanych. Ponadto wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie w przedmiocie zasadzenia kosztów procesu według norm przepisanych. I. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego w związku z: 1) prima facie wadliwym zastosowaniu pkt. II załącznika nr 7 rozporządzenia rolnośrodowiskowego z dnia 13 marca 2013 r. polegającym na przyjęciu, iż sankcja nałożona na skarżącego winna być wyliczona w oparciu o 10 krotnie zawyżoną stawkę; 2) niezastosowanie przepisu art. 30 ust. 1 akapit 4 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. wskutek błędnego przyjęcia, iż niewykonanie przez skarżącego obowiązku określonego w przepisie art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. UE L 368, s. 15 ze zm.) wyłącza zastosowanie pierwszego z wymienionych przepisów . II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu II instancji, pomimo dopuszczenia się przez ten organ oraz organ I instancji uchybień przepisom postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77, art. 86 i art. 136 k.p.a., wskutek ustalenia winy skarżącego, w doprowadzeniu do uchybień w realizacji programu rolnośrodowiskowego na działkach A, NN i ZZ, pomimo nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań Z. Z. (ekspert przyrodniczy – ornitolog) i M. B. (ekspert przyrodniczy) i to na okoliczność informacji przekazanych przez świadków skarżącemu – dotyczących wymogów związanych z ochroną siedlisk ptaków na wymienionych działkach. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie powyższych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z powodu braku usprawiedliwionych podstaw prawnych. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem to sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 ppsa. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty oparte zostały na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W tej sytuacji, co do zasady, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje w pierwszej kolejności zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ ich uwzględnienie mogłoby uczynić przedwczesnym albo bezprzedmiotowym odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. wyroki NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z 26 marca 2010r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025). Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania zauważyć należy, że zarzuty te są nieuprawnione. Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi i instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu II instancji, pomimo dopuszczenia się przez ten organ oraz organ I instancji uchybień przepisom postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77, art. 86 i art. 136 k.p.a., wskutek ustalenia winy skarżącego, w doprowadzeniu do uchybień w realizacji programu rolnośrodowiskowego na działkach A, NN i ZZ, pomimo nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań Z. Z. (ekspert przyrodniczy – ornitolog) i M. B. (ekspert przyrodniczy) i to na okoliczność informacji przekazanych przez świadków skarżącemu – dotyczących wymogów związanych z ochroną siedlisk ptaków na wymienionych działkach. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji bowiem organy obu instancji nie naruszyły przepisów postępowania, o których mowa w petitum, skargi kasacyjnej. Sąd I instancji słusznie zaakceptował pogląd organów, że przedłożone w dniu [...] maja 2015r. dokumenty, tj. wyjaśnienie eksperta przyrodniczego ornitologa z dnia [...] marca 2015r., jak i oświadczenie eksperta przyrodniczego na okoliczność zmiany miejsca niekoszonego w roku 2014, złożone dopiero na etapie postępowania odwoławczego, nie zasługiwały na uwzględnienie. Tym bardziej, że przed dokonaniem kontroli na miejscu skarżący nie informował organu o wystąpieniu okoliczności nadzwyczajnych, bądź działaniu siły wyższej, które to okoliczności miałyby wpływ na realizację programu rolnośrodowiskowego, nie przedstawił również dowodów wskazujących na wystąpienie tych okoliczności. W tej sytuacji przesłuchiwanie ww. osób jako świadków było zbędne. Należy dodać, że art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., na który powołuje się skarżący kasacyjnie, został ograniczony tylko do obowiązku rozpoznania przez organ administracji publicznej zgromadzonego materiału dowodowego, ale już nie do podejmowania działań z urzędu, o czym stanowi art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o Wspieraniu Rozwoju Obszarów Wiejskich z udziałem środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 173). Zgodnie z tym przepisem strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2 powołanego wyżej przepisu są zobowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy, zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar dowodu co do faktów, z których strona wywodzi skutki prawne spoczywa na stronie. Rozstrzygnięcie w sprawie przyznania rolnikowi płatności rolnośrodowiskowej w łącznej wysokości 35.827,35 zł zostało oparte na wynikach kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach od [...] listopada 2014 r. do [...] grudnia 2014 r. na działkach rolnych zgłoszonych przez skarżącego we wniosku z dnia [...] maja 2014 r. o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej. Kontrola wykazała, że na działkach A, NN, ZZ stwierdzono nieprawidłowości oznaczone kodem P020. W raporcie pokontrolnym w gospodarstwie strony stwierdzono, że nie zostały spełnione wymogi pakietowe. W przypadku działki rolnej A zadeklarowanej do wariantu 4.1 (ochrona siedlisk lęgowych ptaków) oraz na działce rolnej NN i ZZ deklarowanej do wariantu 5.1 (ochrona siedlisk lęgowych ptaków) - pozostawienie nieskoszonej niewłaściwej części działki rolnej, w szczególności innej niż zaznaczona na materiale graficznym, czego skutkiem było zastosowanie wobec działki rolnej A kodu P020, a działki rolnej NN i ZZ kodu N020. Na działce rolnej A (deklarowana do wariantu 4.1) oraz na działkach rolnych NN i ZZ (deklarowane do wariantu 5.1) zachowany obszar niekoszenia pozostawiono wbrew deklaracji w innym miejscu. Skarżący nie zgłosił zmiany do wniosku. Organ odwoławczy powołując się na § 38 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. poz. 361 ze zm.), prawidłowo przedstawił wyliczenia płatności za poszczególne pakiety zgłoszone przez skarżącego do realizacji. Zgodnie z prawem wyliczył kwoty sankcji za poszczególne działki (A sankcja w kwocie 3.594 zł, NN – 198,65 zł, ZZ – 2. 397,50 zł). Do wyliczenia wysokości należnych płatności organ uwzględnił zatwierdzoną na podstawie kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej powierzchnię ewidencyjno-gospodarczą (PEG) działek zgłoszonych do poszczególnych pakietów. W przypadku pakietu 4 przy naliczaniu wysokości płatności uwzględniono także fakt, że odnotowano naruszenie wymogów pakietowych powodujące nałożenie sankcji zmniejszające płatności za działkę A, na której stwierdzono uchybienie P020. W przypadku pakietu 5 wysokość płatności została ustalona w oparciu o powierzchnię zatwierdzoną w czasie kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej, jednocześnie została ona pomniejszona w związku z odnotowanym naruszeniem pakietowym N020 (pozostawienie obszaru niekoszenia w innym miejscu niż deklarowano na załączniku graficznym) stwierdzonym na działce rolnej NN i ZZ, co skutkowało przyznaniem płatności do tych działek w wysokości 50%. Wskazać należy, że to rolnik dokonuje koszenia i wyznacza zgodnie z planem rolnośrodowiskowym wymaganą powierzchnie niekoszenia. W sytuacji stwierdzenia przez rolnika siedliska ptaków w innym miejscu niż to zostało określone w planie działalności rolnośrodowiskowej, na rolniku spoczywa obowiązek dokonania zmian takiego planu w porozumieniu z osobą sporządzającą plan działalności rolnośrodowiskowej, jak również poinformowanie właściwego kierownika Biura powiatowego AR i MR o zdezaktualizowaniu się danych zawartych we wniosku. Skarżący powyższego wymogu nie spełnił składając dopiero na etapie postępowania odwoławczego wyjaśnienia ornitologa i oświadczenie eksperta przyrodniczego z dnia [...] marca 2015 r. Tak więc nie może być mowy o tym, że skarżący bez swojej winy nie wykonał zobowiązania rolnośrodowiskowego. Sąd I instancji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji prawidłowo zaakceptował pogląd organów i dokonane przez te organy wyliczenia. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w petitum skargi kasacyjnej są więc nieuprawnione. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego polegającego na wadliwym zastosowaniu pkt. II załącznika nr 7 rozporządzenia rolnośrodowiskowego z dnia 13 marca 2013 r. i przyjęciu, iż sankcja nałożona na skarżącego winna być wyliczona w oparciu o 10 krotnie zawyżoną stawkę wskazać należy, że zarzut ten jest również niesłuszny. Z załącznika nr 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2013 r., a w szczególności jego załącznika nr 7 pakiet 4 wariant 4.1. Ochrona siedlisk lęgowych ptaków i wariant 5.1. Ochrona siedlisk lęgowych ptaków - wynika bezspornie, że niewykoszenie całej powierzchni działek rolnych lub wykoszenie w miejscach nieoznaczonych w planie rolnośrodowiskowym, oznaczonych jako A, NN i ZZ, bez powiadomienia o tym kierownika Biura powiatowego AR i MR w Braniewie skutkuje sankcją w wysokości 50%. Nie jest zasadny zarzut zawarty w pkt I ppk 2) petitum skargi kasacyjnej wskutek błędnego przyjęcia, że niewykonanie przez skarżącego obowiązku określonego w przepisie art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1974/2006 z 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w prawie wsparcia Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) wyłącza zastosowanie art. 30 ust. 1 akapit 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 r. z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 r. w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia obszarów wiejskich. W sprawie bezspornym jest, że nie zachodziły okoliczności wskazujące na możliwość odstąpienia od zastosowania obniżek i wyłączeń w myśl art. 30 rozporządzenia Komisji (UE) nr 64/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. Skarżący jednostronnie odstąpił od wykoszenia traw na działkach oznaczonych jako A, NN i ZZ i nie powiadomił o tym właściwego organu. Jak już wyżej wskazano producent rolny dokonuje koszenia i wyznacza koszenie częściowe działek zgodnie z planem rolnośrodowiskowym wymaganej powierzchni niekoszonej. Samowolna modyfikacja planów koszenia mająca wynikać z suszy nie może mieć miejsca. Art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. stanowi, że " przypadki siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności są zgłaszane przez beneficjenta lub przez upoważnioną do tego osobę na piśmie właściwemu organowi, wraz z odpowiednimi dowodami wystarczającymi dla właściwych organów, w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba, są w stanie dokonać tej czynności". Skarżący obowiązku tego nie dopełnił. Wystąpienie suszy i bardzo słabe przyrosty traw, powoływane w skardze, w odwołaniu i w skardze kasacyjnej stanowią okoliczności, które mógł ocenić organ I instancji po otrzymaniu zgłoszenia od skarżącego. Dokumenty złożone prze skarżącego na etapie postępowania odwoławczego, a więc dnia [...] maja 2015 r., nie mogły zasługiwać na uwzględnienie wobec kategorycznego stwierdzenia zawartego w art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. W ocenie NSA, Sąd I instancji zasadnie uznał, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na możliwość odstąpienia od zastosowania obniżek i wyłączeń w myśl art. 30 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. L 25 z 28.1.2011r., str. 8-23, dalej rozporządzenie nr 65/2011). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił jako nie posiadającą usprawiedliwionych podstaw prawnych. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).