II SA/Sz 666/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 9 maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Starosta [...] wydał w dniu 7 lutego 2023 r. decyzję nr 97/2023 na podstawie art. 151 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.; dalej "K.p.a."), art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.; dalej "u.p.b.), w której odmówił M. G. (dalej "skarżący") uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia 11 marca 2021 r. nr 285/2021 o pozwoleniu na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, w dwóch zespołach oznaczonych symbolami A i B oraz C i D, z zewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej - dla budynków A i B odprowadzenie ścieków do sieci, dla budynków C i D do zbiorników bezodpływowych, gazu, energii elektrycznej, kanalizacji deszczowej ze zbiornikami bezodpływowymi, z urządzeniami zagospodarowania terenu, do realizacji na terenie działki nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w M. , obręb M. 2, gm. D., wydanej na rzecz A. F., prowadzącej działalność gospodarczą pn. "M. " H. A. F. (dalej "inwestor"). Organ I instancji wskazał, że pismem z 30 czerwca 2021 r. (wpływ do organu - 7 lipca 2021 r.) skarżący złożył wniosek, w którym domagał się m.in. żeby organ wstrzymał prace budowlane, odmówił inwestorowi pozwolenia na budowę, uznał skarżącego za stronę postępowania i nakazał rozbiórkę niezgodnie z prawem postawionej ściany. Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2022 r. organ I instancji odmówił skarżącemu wznowienia niniejszego postępowania, uznając za podstawową przesłankę, iż nie posiada on legitymacji procesowej do złożenia takiego wniosku. Wojewoda, po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, postanowieniem z dnia 6 października 2022 r. uchylił postanowienie organu I instancji z dnia 10 sierpnia 2022 r. i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien dokonać oceny posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony postępowania oraz zachowania terminu przewidzianego w art. 148 K.p.a. Postanowieniem z dnia 26 października 2022 r. organ I instancji ponownie odmówił skarżącemu wznowienia niniejszego postępowania, uznając za podstawową przesłankę do odmowy wznowienia - upływ terminu z art. 148 § 2 K.p.a., gdyż termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wojewoda, po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, postanowieniem z dnia 7 grudnia 2022 r. uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji z 26 października 2022 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, wskazując, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien dokonać oceny posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony postępowania. Organ I instancji wydał w dniu 4 stycznia 2023 r. postanowienie, w którym wznowił postępowanie w sprawie uchylenia własnej decyzji z dnia 11 marca 2021 r. nr 285/2021. Zdaniem organu I instancji, przywołane przez skarżącego okoliczności, takie jak sfera majątkowa czy estetyka okolicy, nie przemawiają za posiadaniem przez niego interesu prawnego i na ich podstawie nie może być on uznany za stronę postępowania. Organ I instancji wyjaśnił, że nie każde ograniczenie i nie każda uciążliwość związana z realizacją danej inwestycji przemawia od razu za posiadaniem interesu prawnego (w odróżnieniu interesu faktycznego), niezbędnego do posiadania przymiotu strony postępowania. Podstawy takiej nie może również stanowić subiektywne, niepoparte konkretnymi dowodami, przekonanie skarżącego o negatywnym wpływie projektowanego zamierzenia budowlanego. W ocenie organu, skarżący nie wskazał takich ograniczeń, które pozwoliłoby na objęcie jego nieruchomości obszarem oddziaływania, a tym samym stanowiłyby podstawę do uznaniem go za stronę przedmiotowego postępowania. Organ I instancji wskazał, że Wojewoda w piśmie z dnia 2 czerwca 2021 r. poinformował skarżącego, że planowana inwestycja jest zgodna z założeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Stanowisko to potwierdził Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. (pismo z dnia 10 sierpnia 2021 r.) i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (pismo z dnia 10 września 2021 r.). Organ I instancji podał, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. następuje tylko na żądanie strony. W myśl tego przepisu podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest wyłącznie podmiot, który pomimo przysługującego mu statusu strony, został bez własnej winy pozbawiony udziału w tym postępowaniu. Ogólne zasady dotyczące stron postępowania reguluje art. 28 K.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Natomiast w odniesieniu do postępowania prowadzonego w trybie przepisów u.p.b. stosuje się art. 28 ust. 2 u.p.b., zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor, oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 K.p.a. Celem przepisu art. 28 ust. 2 u.p.b., w odróżnieniu od przepisu art. 28 K.p.a. jest zawężenie kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę do wymienionych w tym przepisie podmiotów, dla których planowane zamierzenie budowlane może powodować ograniczenia w zabudowie ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające z konkretnych przepisów prawa, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów w zakresie zabudowy ich nieruchomości. Organ I instancji wyjaśnił, że interes prawny strony z art. 28 ust. 2 u.p.b. nie wynika z samej racji bycia właścicielem nieruchomości sąsiedniej, lecz konieczne jest wykazanie, że planowane zamierzenie będzie oddziaływać na ową nieruchomość w sposób ograniczający jej zabudowę. Organ I instancji podał, że definicję obszaru oddziaływania obiektu zawiera art. 3 pkt 20 u.p.b. Zgodnie z jego brzmieniem tego przepisu przed 19 września 2020 r. przez obszar oddziaływania obiektu należało rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Po 19 września 2020 r. z definicji obszaru oddziaływania obiektu wykreślono wyrażenie "w zagospodarowaniu". W niniejszej sprawie wniosek inwestora o pozwolenie na budowę wpłynął do organu I instancji w dniu 16 grudnia 2020 r. należało posługiwać się obecnie obowiązującą definicją obszaru oddziaływania, tj. przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Oznacza to, że przed nowelizacją, ustalając obszar oddziaływania obiektu, brano pod uwagę wszystkie ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Pojęcie ograniczeń w zagospodarowaniu terenu ma znacznie szerszy zakres znaczeniowy od aktualnie obowiązujących ograniczeń w zabudowie terenu. Obejmuje ono także inne formy ograniczeń zagospodarowania terenu niż zabudowa, takie jak hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczenia powietrza, wody, gleby. Ograniczenia w zabudowie terenu odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, która uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) ze względu na niespełnienie wymagań wynikających z przepisów techniczno-budowlanych i przepisów szczególnych a nie ze względu na to, że obiekt wprowadzi jakiekolwiek subiektywne uciążliwości. Zgodnie z definicją obszaru oddziaływania obiektu teren ten wyznacza się na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów odrębnych. Na ich podstawie zapada decyzja o tym, czy określonemu podmiotowi przysługuje uprawnienie strony. Tylko ograniczenia w zabudowie nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Natomiast ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie, wówczas bowiem istnieje interes faktyczny, a nie interes prawny. Organ I instancji podał, że zgodnie z projektem budowlanym inwestycja obejmuje budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, w dwóch zespołach oznaczonych symbolami A i B oraz C i D (projektowane budynki to budynki dwukondygnacyjne o wysokości maksymalnej 8,42 m, dachach kopertowych o kącie nachylenia połaci dachowych 25°).Projektowane budynki usytuowane zostały w stosunku do granicy z działką nr [...] (działka skarżącego) w odległości 3 m ścianą bez okien i drzwi, w stosunku do granicy z działką m [...] (dr) w odległości 7,00 m, w stosunku do granicy z działką nr [...] w odległości 5,00 m, w stosunku do działki nr [...] w odległości 4,00 m (najbliżej usytuowanego budynku oznaczonego symbolem D). Na działce zaprojektowano osiem miejsc postojowych - jedno na każdy lokal mieszkalny, usytuowane na powierzchni utwardzonej ekokratą przy budynkach w odległości 3,00 m od granicy działek nr ewid. [...] i [...]. Zaprojektowana powierzchnia zabudowy wynosi 329,02 m2 co stanowi 34,9 % powierzchni zabudowy, powierzchnia terenu zielonego wynosi 472,06 m2, co daje 50,1 % powierzchni biologicznie czynnej działki. Zachowano nieprzekraczalne linie zabudowy, które zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zostały ustalone w odległości 5,00 m od granicy drogi dojazdowej 08 KD i 7,00 m od granicy drogi gminnej 02 DG. Obsługa komunikacyjna terenu inwestycji odbywa się z drogi dojazdowej 08 KD. Zbiorniki na nieczystości ciekłe zaprojektowano w odpowiednich odległościach zarówno od granic nieruchomości oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Miejsce gromadzenia odpadów stałych zostało usytuowane zgodnie z § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.; dalej "rozporządzenie MI z 2002 r."). Lokalizacja budynków spełnia przepisy przeciwpożarowe, tj. § 271, § 272 rozporządzenia MI z 2002 r. Organ I instancji wskazał, że uwzględniając typ inwestycji, sposób usytuowania projektowanych budynków, ich funkcje, formę, konstrukcję, jak i plan miejscowy określający przeznaczenie terenu inwestycji, w tym terenu znajdującego się w jej otoczeniu, zdaniem organu obszar odziaływania inwestycji nie obejmuje działek sąsiadujących. Wymieniona inwestycja nie przewiduje sytuowania obiektów w zbyt bliskim sąsiedztwie działek sąsiednich, emisji nadmiernego hałasu, spalin, wibracji, wstrząsów, fal elektromagnetycznych, promieniowania, pyłów, gazów, czy nieprzyjemnych zapachów. Nie nastąpi odprowadzanie wód opadowych na tereny sąsiednie, ani pogorszenie stosunków wodnych na działkach sąsiednich. Planowana inwestycja nie narusza zatem interesów osób trzecich, ani nie powoduje pogorszenia warunków użytkowania nieruchomości zgodnie z przepisami rozporządzenia MI z 2002 r. Organ I instancji uznał, że planowana zabudowa nie spowoduje ograniczenia możliwości zagospodarowania działki skarżącego, co oznaczało, iż obszar oddziaływania planowanego obiektu nie obejmuje działki skarżącego, a tym samym skarżącego jako właściciela tej działki nie można uznać za stronę w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Organ I instancji uznał, że w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę zostały spełnione przez inwestora przesłanki z art. 35 ust. 4 u.p.b., tj. inwestor spełnił wymogi formalno-prawne, projekt budowlany zatwierdzony w decyzji o pozwoleniu na budowę zarówno mieści się w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i został sporządzony zgodnie z przepisami prawa. Organ I instancji nie znalazł zatem podstaw do uchylenia ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji, w którym podniósł, że posiada legitymację procesową, gdyż jego działka znajduje się w obszarze oddziaływania powstającego budynku. Wskazał, że organ dopuścił do powstania budynków wielorodzinnych, a nie budynków jednorodzinnych. Skarżący wskazał, że powstają domy dwurodzinne, a nie bliźniaki, bo strop w nich nie został rozdzielony; odległość ściany z otworami okiennymi wynosi mniej niż 4m od granicy działki; otwór drzwiowy jest w ścianie w odległości 3m od granicy działki; odległość okien balkonowych budowanego domu od okna jego łazienki jest mniejsza niż 7m. Skarżący podniósł, że prowadzona inwestycja utrudni dostęp do drogi publicznej dalej położonym działkom, gdyż inwestor planuje miejsca parkingowe w pasie drogi dojazdowej. Skarżący podał, że razem z sąsiadami zaprojektował i wykonał własnymi środkami instalację wodno-kanalizacyjną na tym terenie i była ona przeznaczona dla domów jednorodzinnych z poddaszem użytkowym, a nie budynków wielorodzinnych. Tymczasem organ zgadza się na wybudowanie szamba, co jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wskazał również, że inwestor bezprawnie podniósł teren. Wojewoda wydał w dniu 9 maja 2023 r. decyzję nr AP-2.7840.33.2023.PZ(2), w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i wyjaśnił instytucję wznowienia postępowania. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 16 § 1, art. 145 § 1 pkt 4, art. 28 K.p.a., art. 28 ust. 2 u.p.b. i wskazał, że skarżący jest właścicielem działki nr [...], która od strony zachodniej graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu przedmiotem inwestycji jest budowa czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej wraz z instalacjami zewnętrznymi. Budynki usytuowane będą: - budynek A i B w zachodniej części działki inwestycyjnej, w odległości 5 m od zachodniej granicy działki inwestycyjnej (działki nr [...], stanowiącej wraz z działką nr [...] ulicę P. ), 4 m od granicy z działką nr [...] (od strony południowej), 7 m od granicy z działką nr [...], a następnie działką nr [...] (stanowiącą ulicę N. , od strony północnej) oraz w odległości ponad 20 m od granicy z działką wnioskodawcy - działką nr [...] (od strony wschodniej), - budynki C i D w środkowo-wschodniej części działki inwestycyjnej, w odległości od 4 m do 5,25 m od granicy z działką nr [...] (strona południowa), 8 m od granicy z działką nr [...], a następnie działką nr [...], ponad 15 m od granicy z działką nr [...] oraz 3 m od granicy z działką wnioskodawcy nr [...] (strona wschodnia) - zaprojektowane w budynku D wejście zostało cofnięte na odległość 4 m od granicy z działką nr [...]. Zgodnie z projektem architektoniczno-budowlanym projektowane budynki składać się będą z dwóch kondygnacji, w tym druga w dachu stromym, bez podpiwniczenia. Całość budynków stanowi bryłę zwartą. Dach budynków kopertowy o prostej formie i nachyleniu 25°. Wysokość budynków A i B od poziomu terenu do kalenicy wynosi 8,42 m, zaś budynków C i D 8,37 m. Wysokość do okapu budynku C i D od poziomu posadzki wynosi 5,54 m. Organ odwoławczy uznał, że usytuowanie nowych budynków nastąpiło stosownie do przepisów techniczno- budowlanych, zawartych w rozporządzeniu MI z 2002 r., tj. w odległości co najmniej 4 m od granicy działki w przypadku ściany z oknami lub drzwiami zwróconymi w stronę tej granicy, oraz co najmniej 3 m od granicy działki w przypadku ściany pełnej. Przewidziane w parterze budynku D wejście w odległości 4 m od granicy działki inwestycyjnej nie stanowi o naruszeniu § 12 ust. 1 rozporządzenia MI z 2002 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że biorąc pod uwagę usytuowanie projektowanych budynków na działce inwestycyjnej, ich formę architektoniczną, wysokość (wysokość budynku D do okapu nie przekracza 6 m), usytuowanie obiektów w stosunku do zabudowy zlokalizowanej na nieruchomości wnioskodawcy (budynek D zlokalizowany jest w odległości 6 m do istniejącej na działce nr [...] zabudowy) w analizowanym stanie faktycznym nie występuje zjawisko przesłaniania (§ 13 ww. rozporządzenia) oraz nie nastąpi zmniejszenie wymaganego warunkami technicznymi nasłonecznienia budynku zlokalizowanym na działce wnioskodawcy (§ 60 ww. rozporządzenia). Wskazał, że spełnienie minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń, w przypadku mieszkania wielopokojowego dotyczyć powinno przynajmniej dla jednego pokoju, a nie zaś dla wszystkich pomieszczeń (§ 60 ust. 2 ww. rozporządzenia). Lokalizacja miejsc postojowych nastąpiła stosownie do wymagań § 19 rozporządzenia MI z 2002 r. Lokalizacja miejsca na gromadzenie odpadów stałych nastąpiła zgodnie z § 23 ust. 4 rozporządzenia MI z 2002 r., w świetle którego w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej nie określa się odległości usytuowania miejsc do gromadzenia odpadów stałych od okien i drzwi budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz od granicy działki budowlanej. Podobnie w zakresie usytuowania zbiorników bezodpływowych zachowano normy, o których mowa w § 36 ust. 2 rozporządzenia MI z 2002 r., zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej odległość pokryw i wylotów wentylacji zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe należy usytuować w odległości co najmniej 5 m od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i 2 m od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego. W zakresie spełnienia wymagań dotyczących usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe (§ 271 ww. rozporządzenia) organ wskazał, że zgodnie z § 213 ww. rozporządzenia wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej budynków określone w § 212 oraz dotyczące klas odporności ogniowej elementów budynków i rozprzestrzeniania ognia przez te elementy określone w § 216, z zastrzeżeniem § 271 ust. 8a (odległość do lasu), nie dotyczą budynków do trzech kondygnacji nadziemnych włącznie mieszkalnych: jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, z zastrzeżeniem § 217 ust. 2 (klasa odporności ogniowej ściany oddzielającej segmenty jednorodzinnych budynków ZL IV: bliźniaczych, szeregowych lub atrialnych, powinna wynosić co najmniej - R E I 60; warunek jest spełniony: pomiędzy budynkami A i B oraz C i D projektuje się ściany oddzielenia pożarowego w klasie R E I 60 odporności ogniowej (projekt zagospodarowania terenu — pkt 11 "Dane dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej). Organ odwoławczy podał, że brzmienie § 213 rozporządzenia MI z 2002 r. wyłącza w konsekwencji zastosowanie § 271 ww. rozporządzenia w stosunku do obiektów w nim wymienionych, tj. budynków mieszkalnych jednorodzinnych do trzech kondygnacji nadziemnych włącznie. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z projektem budowlanym odprowadzanie ścieków dla budynków A i B nastąpi do sieci kanalizacji sanitarnej zlokalizowanej w ul. [...], zaś dla budynków C i D do dwóch zbiorników szczelnych o pojemności do 10 m3. Rozwiązania projektowe w zakresie odprowadzania ścieków przyjęte zostały zgodnie z wydanymi warunkami przyłączenia. Każdy lokal zasilany będzie w wodę z istniejącej sieci wodociągowej. Wody opadowe odprowadzane będą (do czasu realizacji sieci kanalizacji deszczowej) do dwóch betonowych zbiorników bezodpływowych o pojemności 10 m3 każdy, zlokalizowanych na działce inwestora. Nie zaprojektowano zmiany spływu wód opadowych na terenie działki oraz nie nastąpi spływ w stronę działek sąsiednich. Warunki gruntowo-wodne dla przedmiotowego obiektu określono jako proste odpowiadające pierwszej kategorii geotechnicznej. Poziom wód gruntowych znajduje się poniżej poziomu posadowienia ławy fundamentowej. Usytuowanie obiektów nastąpiło z zachowaniem nieprzekraczalnych linii zabudowy, obsługę komunikacyjną zapewniono z ul. [...], stanowiącą w planie miejscowym drogę wewnętrzną KD, zachowano wymaganą liczbę miejsc postojowych (zaprojektowano 8 miejsc postojowych), co odpowiada ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. obręb geodezyjny M. , S. , przyjętego uchwałą Rady Gminy w D. z 16 października 2003 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. Z. Nr [...], poz. [...]; dalej "m.p.z.p.") - działka inwestycyjna położona jest na terenie elementarnym oznaczonym w planie miejscowym symbolem 1MNJ, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zdaniem organu odwoławczego, z uwagi na powyższe ustalenia działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący nie wykazał, żeby sposób realizacji przedmiotowej inwestycji wprowadzałyby ograniczenia w zabudowie jego działki. Zabudowa zlokalizowana na działce skarżącego zbliżona jest do granicy działki inwestycyjną na maksymalną odległość wymaganą przepisami § 12 rozporządzenia MI z 2002 r. - 3 m. W ocenie organu odwoławczego, nie było zatem podstaw do przyznania skarżącemu statusu strony, a w konsekwencji przyznania legitymacji procesowej do skutecznego żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę. Tym samym z uwagi na powyższe nie było możliwe rozpatrzenie merytorycznych zarzutów zawartych w odwołaniu. Skarżący złożył skargę na ww. decyzję i wskazał, że nie zgadza się ze stanowiskiem organów administracji, że nie jest stroną postępowania. W jego ocenie, jego działka znajduje się w obszarze analizowanym. Podał, że w odległości 5 m od jego okna w łazience usytuowany jest balkon spornego budynku. Podkreślił, że błędna interpretacja przepisów umożliwiła wybudowanie na działce przeznaczonej pod zabudowę jednorodzinną - czterech domów dla ośmiu rodzin. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje: Spór dotyczy odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowych budynków. Zgodnie z art. 145 § 1 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Stosownie do art. 148 § 1 i § 2 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Na podstawie art. 149 § 1 K.p.a. , wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 3 K.p.a). Na postanowienie, o którym mowa w § 3, służy zażalenie (art. 149 § 4 K.p.a). Wznowienie postępowania jest instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą procesową, wymienioną w art. 145 § 1 K.p.a. Przesłanki wznowienia są ściśle określone. Podkreślić należy, że ocena legitymacji procesowej wnioskodawcy, w tym ocena podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., następuje w pierwszej kolejności. W przypadku ustalenia, że wnioskodawcy nie przysługuje legitymacja do skutecznego żądania wznowienia postępowania nie jest możliwa dalsza weryfikacja decyzji podlegającej wznowieniu. Zgodnie z art. 28 ust. 2 u.p.b., stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 K.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Oznacza to, że status strony w postępowaniach o udzielenie pozwolenia na budowę oceniany jest wyłącznie w oparciu o art. 28 ust. 2 u.p.b. Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu, oprócz inwestora stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę może być jedynie właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości znajdującej się na obszarze oddziaływania obiektu. Ustalenie kręgu stron postępowania, poza inwestorem, wymaga zatem prawidłowego określenia obszaru oddziaływania. Stosownie do definicji z art. 3 pkt 20 u.p.b., obszarem oddziaływania obiektu jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Obszar oddziaływania ustala się zatem na podstawie przepisów odrębnych, które z uwagi na cechy obiektu budowlanego wprowadzają ograniczenia w zabudowie terenu. Bezsporne jest, że skarżący jest właścicielem nieruchomości sąsiedniej, która graniczy z działką inwestycyjną. Jak wynikało z zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy szczegółowo opisał zamierzenie budowlane i stwierdził zgodność usytuowania obiektów z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zapisami m.p.z.p. Usytuowanie budynków i urządzeń budowlanych w projekcie względem granicy jego działki znajduje się w odległościach dozwolonych na podstawie przepisów rozporządzenia MI z 2002 r. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji oraz że skarżący nie wykazał, żeby sposób realizacji inwestycji wprowadził ograniczenia w zabudowie jego działki. Podkreślić należy, że przedmiotem postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę nie jest analiza wszelkich utrudnień, czy oddziaływań inwestycji na działki sąsiednie, a tylko takich które z uwagi na przepis prawa ograniczają zabudowę działki sąsiedniej. Wszelkie inne utrudnienia mogą stanowić podstawę do ewentualnych roszczeń cywilnych wobec inwestora. Jeżeli według skarżącego, inwestor wybudował budynki niezgodnie z projektem np. w zbyt bliskiej odległości, to winien on zawiadomić o tym organ nadzoru budowlanego, który jest właściwy do rozpoznania tego rodzaju spraw. Zdaniem Sądu, wobec ustalenia, że działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji brak jest podstaw do przyznania mu statusu strony postępowania, a w konsekwencji przyznania skarżącemu legitymacji procesowej do skutecznego żądania wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją o pozwoleniu na budowę. Skutkiem tego jest również brak możliwości rozpoznania przez Sąd zarzutów merytorycznych skargi. Mając na uwadze powyższe, Sad na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), orzekł o oddaleniu skargi.