II GSK 1741/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2021 r. sygn. akt VIII SA/Wa 738/20 w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku kwarantanny oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE I Wyrokiem z dnia 11 lutego 2021 r. sygn. akt VIII SA/Wa 738/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt § lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako: "p.p.s.a.") w sprawie ze skargi M. N. (dalej jako: "skarżąca") na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2020 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieprzestrzeganie obowiązku kwarantanny, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radomiu z dnia [...] lipca 2020 r. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Radomiu decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. wymierzył skarżącej karę pieniężną w kwocie 5.000 zł za naruszenie w dniu 2 lipca 2020 r. oraz 6 lipca 2020 r. obowiązku kwarantanny. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że skarżąca obowiązana była do odbycia obowiązkowej kwarantanny. Skarżąca nie podporządkowała się obowiązkowi kwarantanny, naruszając ją w dniu 2 lipca 2020 r. o godzinie 10.10 oraz 6 lipca 2020 r. o godzinie 10.25, co zostało utrwalone w postaci notatki sporządzonej przez służby porządkowe. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Mazowiecki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca została objęta obowiązkiem odbycia kwarantanny z powodu zakażenia się wirusem SARS-CoV-2 i miała ją odbyć wraz z osobami wspólnie zamieszkującymi lub gospodarującymi w miejscu wskazanym przez nią do jej odbywania. Z zawartych w aktach sprawy notatek urzędowych sporządzonych w dniu 2 lipca 2020 r. oraz 6 lipca 2020 r. przez funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w Radomiu dokonującego sprawdzenia, czy skarżąca objęta kwarantanną faktycznie przebywała pod wskazanym przez nią adresem wynikało, że został przez skarżącą naruszony obowiązek kwarantanny polegający na samowolnym opuszczeniu miejsca jej odbywania. Funkcjonariusz Policji w ww. dniach dokonywał jednocześnie także próby skontaktowania się ze skarżącą za pomocą domofonu, jak i telefonu. Wobec czego, zdaniem organu odwoławczego, funkcjonariusz Policji jako naoczny świadek zaistniałego zdarzenia prawidłowo stwierdził w notatce służbowej nieobecność strony w miejscu odbywania kwarantanny. W ocenie organu odwoławczego w związku z samowolnym opuszczeniem przez skarżącą miejsca wskazanego do odbycia obowiązku kwarantanny nastąpiło rażące naruszenie przez nią obowiązku kwarantanny. W związku z tym, na skarżącą nałożona została kara z powodu świadomego lekceważenia obowiązków wprowadzonych przez Państwo Polskie oraz stwarzanie zagrożenia dla zdrowia i życia osób postronnych wskutek możliwości niekontrolowanego rozprzestrzeniania się wirusa. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego złożyła skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radomiu. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że ustalenia organów inspekcji sanitarnej obu instancji były co najmniej przedwczesne. Organy obu instancji nie podjęły bowiem wyczerpujących kroków do wyjaśnienia sprawy, tak aby możliwe było zgodnie z prawem nałożenie na skarżącą kary pieniężnej. Zdaniem Sądu, organy wzięły pod uwagę przede wszystkim zasadę szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej jako: "k.p.a."), jednak umknęło ich uwadze, że w przywołanym przepisie ustawodawca, obok szybkości postępowania, nakazał organom wnikliwość działania. Sąd wyjaśnił, że analiza akt administracyjnych wskazuje, że jedynym dowodem w sprawie na okoliczność naruszenia przez skarżącą kwarantanny były notatki urzędowe sporządzone przez funkcjonariusza Policji, które następnie zostały przekazane organowi pierwszej instancji. W ocenie jednak Sądu pierwszej instancji notatka taka nie jest dowodem, który zwalnia organ administracji publicznej z dalszego prowadzenia postępowania dowodowego i prowadzenia innych dowodów w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. Notatka nie jest bowiem dokumentem urzędowym w rozumieniu k.p.a. W świetle okoliczności przedstawionych przez skarżącą notatki służbowe nie mogły także stanowić wyłącznej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Wiarygodność przedmiotowych notatek powinna zostać potwierdzona za pomocą innych środków dowodowych. Organy pominęły zaś całkowicie wszelkie inne źródła dowodowe, które mogły być wykorzystane do wyjaśnienia wątpliwości istniejących w sprawie. Sąd podkreślił, że organy rozważyły nawet czy dostępne są inne dowody, jak choćby zeznania świadków (np. policjanta sporządzającego przedmiotowe notatki urzędowe, czy też narzeczonego skarżącej, który jak wynika z wyjaśnień skarżącej wraz z nią odbywał w tym samym czasie i miejscu kwarantannę). Nie przesłuchano również skarżącej jako strony postępowania na podstawie art. 86 k.p.a. W ocenie Sądu, wobec powyższego uznać należało, ż organy obu instancji, czyniąc ustalenia faktyczne wyłącznie na podstawie dwóch notatek funkcjonariusza Policji, naruszyły art. 77 § 1 k.p.a. Sąd wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ pierwszej instancji, mając na uwadze art. 153 p.p.s.a. oraz wskazania Sądu, przeprowadzi w rzetelny sposób postępowanie wyjaśniające w sprawie. Dopiero bowiem wówczas możliwe będzie ewentualnie nałożenie kary pieniężnej na skarżącą za naruszenie obowiązku kwarantanny. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył organ, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istoty wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 81 k.p.a. w zw. Z art. 10 § 2 k.p.a. i art. 12 k.p.a. oraz art. 12 k.p.a oraz art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że organ administracji opierając się wyłącznie na notatce służbowej funkcjonariusza Policji, która zdaniem Sądu nie mogła stanowić podstawy faktycznej wydania decyzji administracyjnej, dokonał oceny niepełnego materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu; b. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organy pierwszej instancji z naruszeniem prawa, pomimo że organy administracji prowadziły postepowanie zgodnie z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa; c. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego z treścią zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego i dowolne uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że organy administracji pomijając inne – niż notatki policyjne – źródła dowodowe, nie zebrały w sposób wyczerpujący materiau dowodowego w sprawie i zaniechały jego rozpatrzenia; d. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnieni Sądu pierwszej instancji: • na jakiej podstawie stwierdził, że fakt dwukrotnego braku kontaktu telefonicznego funkcjonariuszy Policji ze skarżącą w dniach 2 oraz 6 lipca 2020 r. nie oznacza, iż doszło do zebrania przez organy administracji w sposób wyczerpujący materiału dowodowego raz nie jest wystarczający zarazem do nałożenia kary pieniężnej na skarżącą; • jakie wnioski należy wywodzić z sytuacji, w której każdorazowi, skarżąca pomimo świadomości przebywania na kwarantannie oraz braku domofonu w klace jej bloku, nie odbierała telefonu funkcjonariuszy Policji, pomimo że informując zwrotnie Policję o problemach z dostępem do jej mieszkania, dalej nie odbierała telefonu; e. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 135 p.p.s.a. skutkujące mylnym ustaleniem, iż organy administracji publicznej zaniechały wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w rozumieniu art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., a w związku z tym nie istniały warunku do orzeczenia o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej za naruszenie obowiązku kwarantanny. Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie właściwemu WSA do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Ponadto, autor skargi kasacyjnej w obydwu żądaniach oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wnoszący skargę kasacyjną organ złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, zaś będąca stroną tego postępowania skarżąca, w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie wskazuje na naruszenie przepisów postępowania, a więc oparta została na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieprzestrzeganie zakazu odbywania kwarantanny stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem zasad obowiązujących w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego, co w ocenie Sądu pierwszej instancji doprowadziło do niewyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych stanowiących podstawę faktyczną do zastosowania przepisów prawa materialnego dotyczących nałożenia kary pieniężnej za nieprzestrzeganie nałożonego obowiązku. Przystępując do oceny zasadności zarzutów kasacyjnych podkreślić należy, że z uwagi na konstrukcję i sposób przedstawienia zarzutów w skardze kasacyjnej, ocenę tę poprzedzić należy kilkoma uwagami natury ogólnej dotyczącymi ustawowych wymogów stawianych przed autorem skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy należy przypomnieć, że w świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom, tzn. powinna zawierać poza innymi wymogami, m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia (vide: wyrok NSA z dnia 1 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 2790/17, wyrok NSA z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt II GSK 1136/18). W ocenie NSA w pełni należy podzielić prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że nie można skutecznie zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenia wskazywanych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd Administracyjny nie orzeka bowiem na podstawie przepisów k.p.a., lecz na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. To w oparciu o przepisy tej ustawy sąd administracyjny ocenia legalność postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie k.p.a. Stąd prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) powinien przywoływać odpowiednie przepisy procedury sądowoadministracyjnej, ale w powiązaniu z przepisami k.p.a. Już chociażby z tego względu zarzuty skargi kasacyjnej, które bezpośrednio zarzucają Sądowi naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie zawierają usprawiedliwionych podstaw (vide: wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2572/20). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do przyjęcia, że zasadny jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 p.p.s.a. Jak trafnie podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego z naruszeniem tego przepisu moglibyśmy mieć do czynienia wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Jednakże mimo, że art. 3 § 1 p.p.s.a. ma zasadniczo charakter ustrojowo-procesowy i bezpośrednio nie podpada wprost pod żadną z dwóch podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., to jednak z uwagi na fakt, że w wyniku działania danego organu w oparciu o przepisy prawa ustrojowego mogą powstać, ustać lub przekształcić się stosunki prawne, uprawnione jest przyjęcie, że zarzuty naruszenia przepisów ustrojowych mogą być powołane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (vide: wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 748/11, LEX nr 12439680), o ile zarzut naruszenia art. 3 p.p.s.a. powiązany jest z innymi przepisami procesowymi (vide: postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1375/09, LEX nr 582850, wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 277/07, LEX nr 481336; wyrok NSA z dnia 11 maja 2012 r., I OSK 70/12, LEX nr 1166069). W rozpatrywanej sprawie żadna z opisanych sytuacji nie występuje, bowiem Sąd pierwszej instancji dokonując oceny zaskarżonej decyzji dokonał oceny tej decyzji przy zastosowaniu kryterium zgodności z prawem i zastosował środki przewidziane w ustawie. Oznacza to, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania opisany w punkcie b petitum skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest również podstaw do uznania za zasadny zarzut opisany w punkcie c petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 133 § 1 p.p.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Wynikający z art. 133 § 1 p.p.s.a. obowiązek wydania wyroku "na podstawie akt sprawy" oznacza zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach (vide: wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt I GSK 1377/13, LEX nr 1773008). Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania, a przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego (vide: wyrok NSA z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2506/14, LEX nr 2100628). Wynikający z art. 133 p.p.s.a. obowiązek wydania wyroku "na podstawie akt sprawy" oznacza zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach danej sprawy. Do naruszenia tego przepisu może dojść wówczas, gdy sąd pierwszej instancji oparłby swoje rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który został zgromadzony w aktach sprawy. Podstawą oceny, przez sąd administracyjny zaskarżonego wyroku, jest bowiem materiał dowodowy zgromadzony przez organy w toku postępowania toczącego się przed organem pierwszej i drugiej instancji (vide: wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt I GSK 1745/14, LEX nr 2032575). Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach oraz powinność uwzględnienia przez sąd stanu faktycznego istniejącego w momencie wydania kontrolowanych aktów lub czynności. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. mógłby więc zostać naruszony, gdyby sąd pierwszej instancji na przykład przesłuchał świadków lub oparł swe rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który zawarty jest w aktach sprawy. Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego (vide: wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2929/14, LEX nr 2119367, a także wyrok NSA z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 1422/14, LEX nr 2035971). Również nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób opisany w punkcie d petitum skargi kasacyjnej. W związku z powyższym zauważyć należy, że w orzecznictwie NSA wielokrotnie podnoszono, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, do których zalicza się zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdanie drugie tego przepisu dotyczy sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia skargi, sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji i przewiduje, że uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 nr 3, poz. 39, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08, niepublikowany). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Uwzględniając powyższe uwagi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy konstrukcyjne uzasadnienia: przedstawia stan sprawy przyjęty za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, prezentuje zarzuty skargi, wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że nie zostały wyjaśnione okoliczności niezbędne do rozpoznania niniejszej sprawy. Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy i doszedł do prawidłowego wniosku, że organy nie wyjaśniły należycie okoliczności istotnych dla rozpatrzenia tej sprawy. W szczególności dotyczy to treści sporządzonych dwóch notatek przez funkcjonariuszy policji, których treść może budzić uzasadnione wątpliwości, bowiem zawiera niezweryfikowane w sposób przewidziany w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, informacje dotyczące okoliczności, których ustalenie skutkuje uznaniem spełnienia przesłanki warunkującej zastosowanie sankcji w postaci kary pieniężnej. W tym stanie rzeczy, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej przy rozpoznawaniu tej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów wskazanych w punkcie e petitum skargi kasacyjnej. Tak więc zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu pierwszej instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.