II SA/Gl 135/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 31 sierpnia 2018 Nr IFXIV.7840.10.22.2018 w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 31 października 2016 r. M. Sp. z o.o. w B. wystąpiła do Prezydenta Miasta K. (dalej: "organ I instancji") o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i instalacją wentylacji mechanicznej na terenie działki nr [...] k.m. 27, obręb Dz. [...] przy ul. [...] w K. . Decyzją z dnia 4 września 2017 r. organ I instancji uwzględnił wniosek i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę. Wskutek odwołania M. O.(dalej: "skarżąca"), decyzją z dnia 10 maja 2018 r. Wojewoda Śląski orzekł o uchyleniu powyższej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji celem uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie zaplanowanych ścian wspinaczkowych, określenia ich usytuowania oraz stanu technicznego obiektów istniejących w kontekście możliwości projektowanego usytuowania przewidzianych elementów oddzielenia przeciwpożarowego. Następnie decyzją z dnia 8 czerwca 2018 r. organ ten na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) – dalej: "p.b.", zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, instalacją wentylacji mechanicznej i ścianami wspinaczkowymi na przedmiotowej działce. Odwołania od powyższej decyzji wniosły skarżąca oraz I.M.. Organ odwoławczy nie uznał za słuszne zarzutów podniesionych w odwołaniach i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Skargę na decyzję Wojewody Śląskiego wniosła skarżąca do WSA w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 13 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 978/18 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 8 czerwca 2018 r. nr [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła I. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w K. , reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 13 października 2022 r., sygn. akt II OSK 3404/19 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. W dniu 18 kwietnia 2023 r. do tut Sądu wpłynęło pismo skarżącej z 3 kwietnia 20223 r. o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259) dalej: "p.p.s.a." skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Należy przy tym wyjaśnić, że co do zasady merytoryczna ocena oświadczenia o cofnięciu skargi jest dopuszczalna wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu oraz został uiszczony wpis sądowy od skargi. Jeżeli pomimo wezwania wpis od skargi nie zostanie uiszczony, bądź nie zostanie usunięty brak formalny skargi podlega ona odrzuceniu. W tych okolicznościach Sąd uznał, że cofnięcie skargi w rozpoznawanej sprawie jest skuteczne i dopuszczalne, a wola skarżącej jako dysponentki skargi jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżącej jest bowiem wynikiem przyjętej zasady, że skarżąca może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. W związku z powyższym, Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., umorzył postępowanie w niniejszej sprawie.