II SAB/Wr 430/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi S. A. na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. UZASADNIENIE Pismem z 01.03.2024 r. S. A. wniosła skargę na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie opisanym w sentencji. W wykonaniu zarządzenia z 07.05.2024 r. została wezwana do usunięcia braków skargi m.in. poprzez nadesłania kopii ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. Pismem z 26.06.2024 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do usunięcia "braku z 10.06.2024 r." wyjaśniając, że w tym czasie znajdowała się za granicą kraju, a jej syn będący pełnomocnikiem nie mógł odebrać przesyłki zawierającej wezwanie. Wskazała, że niezbędne jest przedłużenie terminu, gdyż zakreślony termin jest za krótki. Do pisma załączono kserokopię paszportu skarżącej, karty Polaka oraz zaświadczenia o zameldowaniu, do którego przypięto kartkę z numerem PESEL. W wykonaniu zarządzenia z 15.07.2024 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu poprzez nadesłanie kopii ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. oraz dowodu potwierdzającego fakt jego złożenia. Na wykonanie powyższych czynności został zakreślony termin 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Z uwagi na braku usunięcia przez skarżącą braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu, zarządzeniem z 12.09.2024 r. Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi bez rozpoznania. Przesyłka zawierająca powyższe zarządzenie została przesłana na adres wskazany w skardze oraz awizowana 30.09.2024 r. Powtórna awizacja dokonana została 08.10.2024 r., a w konsekwencji nie podjęcia przesyłki w terminie została ona zwrócona do Sądu w dniu 21.10.2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) – dalej: p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jak stanowi art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 2 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) – dalej: k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.). W okolicznościach niniejszej sprawy, skarżąca do wniesionej skargi nie załączyła kopii ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. ani dowodu potwierdzającego fakt jego złożenia. W związku z tym, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 07.05.2024 r. została wezwana do nadesłania w terminie 7 dni - pod rygorem odrzucenia skargi - kopii ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. oraz dowodu potwierdzającego fakt jego złożenia. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została wysłana do skarżącej na adres podany w skardze i uznana za doręczoną – po dwukrotnym awizowaniu – w dniu 31.05.2024 r. Tym samym siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku skargi upłynął z dniem 07.06.2024 r. W terminie tym nie został uzupełniony wskazany brak skargi. Zamiast tego skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do nadesłania dowodu złożenia ponaglenia przed wywiedzeniem skargi. Zwrócić należy uwagę, że w sprawie nie uwzględniono wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia wskazanego braku skargi, ponieważ zarządzeniem z 12.09.2024 r. pozostawiono wniosek ten bez rozpoznania wobec braku przedłożenia przez skarżącą dowodu złożenia ponaglenia przed wywiedzeniem skargi. Skarżąca w ustawowym terminie nie wniósł zażalenia na powyższe zarządzenie. Z powyższych względów, z uwagi na nienadesłanie dowodu złożenia ponaglenia przed wywiedzeniem skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt. I sentencji postanowienia. Odnosząc się do wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego w sprawie to zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia z uwagi na brak wyczerpania środków zaskarżenia (por. postanowienia NSA: z 22.11.2012 r., sygn. akt I OZ 864/12 oraz z 05.03.2014 r., sygn. akt I OZ 146/14). W ocenie Sądu, powyższe stanowisko orzecznicze zachowuje aktualność, pomimo wprowadzenia od 01.06.2017 r. zmian w p.p.s.a. W przypadku skargi na przewlekłość postępowania nie zachodzi bowiem sytuacja opisana w art. 52 § 3 oraz art. 54a p.p.s.a, która przewiduje, że jeśli stronie przysługuje prawo zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa, co uzasadnia brak stosowania do takich przypadków art. 247 p.p.sa., pomimo braku wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia na drodze administracyjnej. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczy skargi na przewlekłość podlegającej odrzuceniu, a to z kolei stanowi o oczywistej bezzasadności skargi i tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt. II sentencji postanowienia.