II SA/Lu 649/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Anna Ostrowska (sprawozdawca) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agata Jakimiuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 21 czerwca 2024 r., znak: IF-VII.7840.7.2024.PK w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Zamojskiego z 28 lutego 2024 r., znak: B.6743.3.4.2024; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Wojewody Lubelskiego na rzecz skarżącego M. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z 21 czerwca 2024 r., znak: IF.VII.7840.7.4.2024.PK, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.) oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725, dalej: Prawo budowlane) po rozpatrzeniu odwołania M. S., Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję Starosty Zamojskiego z dnia 28 lutego 2024 r., znak: B.6743.3.4.2024 o sprzeciwie od zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku wiaty magazynowej na cele mieszkaniowe, garażowe oraz magazynowe na płody rolne, usytuowanego na działce nr [...] położonej w obrębie G. Z.. Stan sprawy przedstawia się następująco. W dniu 27 lutego 2024 r. M. S. zgłosił zamiar zmiany sposobu użytkowania budynku wiaty magazynowej na cele mieszkaniowe, garażowe oraz magazynowe na płody rolne, usytuowanego na działce nr [...] położonej w obrębie G. Z.. Do zgłoszenia inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy, projekt zmiany sposobu użytkowania, ekspertyzę przeciwpożarową i ekspertyzę techniczną. Decyzją z dnia 28 lutego 2024 r., znak: B.6743.3.4.2024, Starosta Zamojski, działając na podstawie art. 71 ust. 4 i ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego, wniósł sprzeciw w przedmiotowej sprawie. Organ I instancji stwierdził, że obiektem objętym opracowaniem jest istniejący budynek handlowo-usługowy, który obecnie pełni funkcje mieszkalno-usługowe oraz budynek magazynowy. Zgodnie z informacją katastralną powiatu zamojskiego, na działce nr [...] usytuowany jest dwukondygnacyjny budynek handlowo-usługowy o pow. 93 m˛ oraz pozostałe budynki niemieszkalne o pow. zabudowy 681 m˛. Według pkt 1.4 opisu do projektu budowlanego obiekt obecnie pełni funkcję mieszkaniowo-magazynową. Starosta Zamojski stwierdził, że zmiany sposobu użytkowania budynku dokonano przed zgłoszeniem organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Ponadto zmiana sposobu użytkowania obiektu jest niezgodna z decyzją Wójta Gminy R. o warunkach zabudowy. W decyzji nr 1/2024 z dnia 23 stycznia 2024 r. ustalono warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania wiaty znajdującej się na działce nr [...] na cele mieszkaniowe, garażowe oraz magazynowe na płody rolne. Decyzja nie obejmuje budynku handlowo-usługowego, natomiast ustala warunki zabudowy dla budynku wolnostojącego o pow. zabudowy ok 755 m˛ o jednej kondygnacji nadziemnej - zgodnie z ust. 3 pkt 5 decyzji. Odwołanie od tej decyzji wniósł M. S.. Organ II instancji pismem z dnia 20 marca 2024 r. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zamościu o sprawdzenie stanu zainwestowania działki nr [...]. W dniu 4 kwietnia 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zamościu przeprowadził oględziny działki nr [...] i stwierdził, że inwestor nie dokonał samowolnie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu przed dokonaniem zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Po analizie akt sprawy, z uwagi na występujące w protokole kontroli rozbieżności i nieścisłości, organ odwoławczy zwrócił się pismem z dnia 10 maja 2024 r. o ponowne przeprowadzenie oględzin z udziałem przedstawicieli PINB w Zamościu oraz organu stopnia powiatowego. W dniu 23 maja 2024 r. organ przeprowadził oględziny działki nr [...]. Z protokołu oględzin obiektu budowlanego wynika, że od strony południowej do budynku dobudowano trzy wiaty: nr 1 o wymiarach 2,5 m na 6,8 m, nr 2 o wymiarach 4,3 m na 15,7 m oraz nr 3 o wymiarach 8,3 m na 17,0 m, a także pomieszczenie znajdujące się między wiatą nr 1 i 2 o wymiarach 5,8 m na 3,0 m. Wiaty nr 1 i 3 są konstrukcji stalowej wsparte są na budynku, natomiast wiata nr 2 posiada samodzielną konstrukcję stalową. Pod wiatą nr 1 znajduje się stalowy kontener. Organ nadzoru budowlanego stwierdził, że budynek jest nieużytkowany, a wyposażenie parteru części dwukondygnacyjnej wskazuje na pełnioną w przeszłości funkcję biurową. Wschodnia, parterowa część budynku prawdopodobnie pełniła funkcję składowo-garażową. Zgodnie z informacją zawartą w wypisie z rejestru budynków Starostwa Zamojskiego z dnia 24 maja 2024 r., obiekt powstał w 1985 r. Powołaną na wstępie decyzją z 21 czerwca 2024 r. organ II instancji utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Organ przytoczył treść art. 71 ust. 2, ust. 5 i ust. 6 Prawa budowlanego. Następnie wyjaśnił, że zaskarżona decyzja dotyczy zmiany sposobu użytkowania budynku wiaty magazynowej na cele mieszkaniowe, garażowe oraz magazynowe na płody rolne na działce nr [...]. Zgodnie z protokołem kontroli przeprowadzonej przez PINB w Zamościu w dniu 29 marca 2024 r. oraz przedstawicieli Starostwa Powiatowego w Zamościu z dnia 23 maja 2024 r. na przedmiotowej działce usytuowany jest budynek konstrukcji murowanej nie pełniący aktualnie żadnej funkcji użytkowej, o wymiarach 9,90 m na 77,06 m. W obiekcie składowane są rzeczy właściciela nieruchomości. Obiekt jest nieużytkowany, wyposażenie parteru wskazuje na to, że kiedyś część ta pełniła funkcję usługową/biurową. Piętro budynku aktualnie znajduje się w trakcie prac remontowych - brak jest wyposażenia. Inwestor przedstawił do wglądu inwentaryzację budowlaną z dnia 24 listopada 2023 r. dotyczącą przedmiotowego obiektu, jednak jest ona niezgodna ze stanem faktycznym, ponieważ z załączonej do protokołu dokumentacji fotograficznej od strony południowej do budynku dobudowano trzy wiaty: nr 1 o wymiarach: 2,5 m na 6,8 m, nr 2 o wymiarach 4,3 m na 15,7 m oraz nr 3 o wymiarach 8,3 m na 17,0 m, a także pomieszczenie znajdujące się między wiatą nr 1 i 2 o wymiarach 5,8 m na 3,0 m. Wobec ustalenia wybudowania nowych obiektów budowlanych właściwym organem do prowadzenia postępowania jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Następnie organ II instancji stwierdził, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy nr 1/2024 z dnia 23 stycznia 2024 r. Powyższa decyzja ustala warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania wiaty znajdującej się na działce nr [...] na cele mieszkaniowe, garażowe oraz magazynowe na płody rolne. Zgodnie z pkt 2 tej decyzji ustala się funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu: budynek mieszkaniowy jednorodzinny, garaż, magazyn na płody rolne i urządzenia budowlane. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji błędnie uznał w oparciu o wyciąg z ewidencji gruntów i budynków, że na przedmiotowej działce jest usytuowany budynek handlowo-usługowy o pow. 93 m˛. Wskazał następnie, że pomimo iż nie podziela w pełni stanowiska organu I instancji, faktem jest, że inwestor nie przedstawił spójnych dokumentów wymaganych w przedmiotowej sprawie. Inwestor dołączył do zgłoszenia projekt budowlany zmiany sposobu użytkowania budynku wiaty magazynowej na cele mieszkaniowe, garażowe oraz magazynowe na płody o kategorii obiektu I i II. Według punktu 1.4. istniejący stan zagospodarowania: "Budynek objęty opracowaniem zlokalizowany jest na działce o nr [...]. Obecnie obiekt pełni funkcje mieszkalno-magazynowe. W przeszłości pełnił funkcje mieszkalno-magazynowe". Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zamościu wskazał, że obecny obiekt stanowi budynek, a nie wiatę, jak przedstawiono w zgłoszeniu. W związku z tym niewłaściwie określono rodzaj obiektu budowlanego. Również przedłożona decyzja o warunkach zabudowy obejmuje zmianę sposobu użytkowania wiaty. Wojewoda wyjaśnił następnie, że przedstawiona inwentaryzacja jest niezgodna ze stanem faktycznym, co jest potwierdzone w protokole oględzin. Wobec powyższego zasadnym jest utrzymanie w mocy decyzji Starosty Zamojskiego z dnia 28 lutego 2024 r., znak: B.6743.3.4.2024 wnoszącej sprzeciw w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje bowiem przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania decyzji w tym przedmiocie. W konsekwencji organ odwoławczy nie może na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylić decyzji o wniesieniu sprzeciwu i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w sytuacji, gdy upłynął termin do wniesienia sprzeciwu. W takim przypadku organ powinien ograniczyć się do rozstrzygnięcia o utrzymaniu decyzji o sprzeciwie w mocy lub uchyleniu takiej decyzji i umorzeniu postępowania (patrz wyrok NSA z dnia 14 marca 2012 r., I OSK 2471/10, wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2011 r., II OSK 1048/10). W skardze na decyzję Wojewody M. S. zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 4 oraz ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego przez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części narusza decyzję o warunkach budowy i zagospodarowania terenu oraz że dokonana zmiana nastąpiła przed złożeniem wniosku o zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego, 2) przepisów prawa procesowego - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji przyjęcie, że skarżący dokonał zmiany sposobu użytkowania przed złożeniem wniosku i że przedmiotowy budynek nie jest wiatą, lecz stanowi budynek, gdy tymczasem jest to wiata parterowa obudowana pustakami z częścią poddasza użytkowego, która nigdy nie była przez skarżącego użytkowana. Mając na względzie powyższe, skarżący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu zarzutów skargi skarżący podniósł, że oględziny dokonane 4 kwietnia 2024 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego potwierdziły, że nie dokonał on samowolnie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu przed dokonaniem zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Skarżący podkreślił brak jakiegokolwiek uzasadnienia dla stwierdzenia organu odwoławczego, że zmiana sposobu użytkowania jest niezgodna z decyzją Wójta Gminy R. z 23 stycznia 2024 r., ponieważ warunki zabudowy zostały wydane na cele mieszkalne, garażowe oraz magazynowe na płody rolne zgodnie z wnioskiem skarżącego. Skarżący nie zgodził się ponadto ze stanowiskiem Wojewody, że przedstawiona przez niego inwentaryzacja jest niezgodna ze stanem faktycznym. Inwentaryzacja ta nie obejmuje jedynie zadaszenia nad kontenerem i osłonięcia składowanego drewna, które jest tymczasowe i nie jest związane na stałe z gruntem, ponadto te elementy nie były objęte przedmiotem wniosku o zmianę sposobu użytkowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W myśl art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sporu jest sprzeciw od zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiektu określonego w zgłoszeniu jako "budynek wiaty magazynowej" na cele mieszkaniowe, garażowe oraz magazynowe na płody rolne, usytuowanego na działce nr [...] położonej w obrębie G. Z.. Podstawę prawną zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiekty budowlanego lub jego części stanowi art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć: 1) opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania; 2) zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi; 3) oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2; 4) zaświadczenie lub kopię zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub kopię tej decyzji, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 5) w przypadku zmiany sposobu użytkowania, o której mowa w ust. 1 pkt 2 - ekspertyzę techniczną wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności, lub kopię takiej ekspertyzy; 6) w zależności od potrzeb - pozwolenia, uzgodnienia i opinie, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, w szczególności decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub kopie tych pozwoleń, uzgodnień i opinii. W rozpoznawanej sprawie inwestor dołączył do zgłoszenia wymagane dokumenty w postaci oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (k. 2), ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (k. 4-5), projektu zmiany sposobu użytkowania obiektu (k. 6-27), ekspertyzy przeciwpożarowej z 2 lutego 2024 r. i ekspertyzy technicznej z grudnia 2023 r. wykonanych przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. W myśl art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia, wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Organ pierwszej instancji nie wezwał skarżącego do uzupełnienia zgłoszenia oraz dołączonej do niego dokumentacji. Tymczasem w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji wskazano, że inwestor nie przedstawił spójnych dokumentów wymaganych w przedmiotowej sprawie, ponieważ dołączył do zgłoszenia projekt zmiany sposobu użytkowania budynku, w którym wskazano: "Obecnie obiekt pełni funkcje mieszkalno-magazynowe. W przeszłości pełnił funkcje mieszkalno-magazynowe". Tę wątpliwość organ pierwszej instancji powinien był wyjaśnić w trybie art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego, czego nie uczynił, zaś organ odwoławczy tego uchybienia nie dostrzegł. Zresztą ten mankament dokumentacji projektowej nie dawał podstawy do wniesienia sprzeciwu, co zostanie wyjaśnione poniżej. Stosownie do treści art. 71 ust. 4 Prawa budowlanego zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2, należy dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji błędnie ustalił, że skarżący dokonał zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu już po faktycznie dokonanej zmianie sposobu użytkowania, co w myśl art. 71 ust. 7 Prawa budowlanego powoduje, że zgłoszenie nie wywołuje skutków prawnych. Wadliwość tego ustalenia jednoznacznie potwierdził Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zamościu, który w protokole kontroli z dnia 29 marca 2024 r. stwierdził, że sporny obiekt nie był użytkowany przez skarżącego przed zgłoszeniem zamiaru zmiany sposobu jego użytkowania. W konsekwencji powyższego Wojewoda Lubelski w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyjął, że obiekt nie był użytkowany przed dokonaniem powyższego zgłoszenia, eliminując tym samym uchybienie organu pierwszej instancji. Zarzut skargi w tym zakresie jest zatem bezzasadny. Organ odwoławczy dopuścił się jednak innych uchybień, które skutkowały uchyleniem zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim Wojewoda, w ślad za organem pierwszej instancji, bezpodstawnie uznał, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy nr 1/2024 z dnia 23 stycznia 2024 r. Stanowiło to, według organu, podstawę wniesienia sprzeciwu określoną w art. 71 ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego. Tymczasem powyższa decyzja ustala warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania wiaty magazynowej znajdującej się na działce nr [...] na cele mieszkaniowe (budynek mieszkaniowy jednorodzinny), garażowe oraz magazynowe na płody rolne i urządzenia budowlane. Tak określony cel zmiany sposobu użytkowania obiektu odpowiada treści dokonanego przez skarżącego zgłoszenia. Wprawdzie sporny obiekt budowlany wadliwie zakwalifikowano jako wiatę magazynową, ponieważ posiada on wszystkie cechy budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, nie zaś wiaty, jednak uchybienie to samo w sobie nie może stanowić podstawy wniesienia sprzeciwu. Gdyby w decyzji lokalizacyjnej użyto zamiast sformułowania "budynek wiaty magazynowej" określenia "obiekt magazynowy", czy "budynek magazynowy", nie wpłynęłoby to w żaden sposób na treść tej decyzji, pozytywnej dla inwestora. Ponadto ponownie należy podkreślić, że organ pierwszej instancji, dysponując projektem zmiany sposobu użytkowania i ekspertyzami, w których wielokrotnie konsekwentnie użyto sformułowania "budynek", a także decyzją o ustaleniu warunków zabudowy miał obowiązek – w razie wątpliwości co do ich treści, wezwać skarżącego do uzupełnienia dokumentacji, w tym wyjaśnienia tych wątpliwości, czego zaniechał. Wbrew stanowisku Wojewody, podstawą wniesienia sprzeciwu nie mógł być też fakt istnienia dwóch wiat opartych na spornym budynku. Przede wszystkim, jak wskazał skarżący, przedmiotowe wiaty nie zostały objęte zgłoszeniem zmiany sposobu użytkowania. Ponadto fakt ich istnienia nie mieści się w żadnej z podstaw wniesienia sprzeciwu wymienionych w art. 71 ust. 5 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części: 1) wymaga wykonania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innych aktów prawa miejscowego albo decyzji o warunkach budowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 3) może spowodować niedopuszczalne: a) zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, b) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, c) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, d) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Również z protokołu kontroli przeprowadzonej przez PINB w Zamościu nie wynika, aby organ ten znalazł podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie legalności przedmiotowych wiat (k. 9 akt organu odwoławczego). Podsumowując, żaden podniesiony przez organy obu instancji argument nie uzasadniał wniesienia sprzeciwu od dokonanego przez skarżącego zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania spornego budynku. Sąd z urzędu również nie dopatrzył się wystąpienia jakiejkolwiek podstawy wniesienia sprzeciwu w tej sprawie. Stąd decyzje organów obu instancji należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ oraz art. 135 p.p.s.a jako wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt I sentencji wyroku), zaś postępowanie administracyjne w sprawie sprzeciwu umorzyć jako bezprzedmiotowe w oparciu o dyspozycję art. 145 § 3 p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). W konsekwencji uprawomocnienia się powyższego wyroku skarżący będzie miał prawo przystąpić do objętej zgłoszeniem zmiany sposobu użytkowania spornego budynku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu skarżącemu od organu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi w kwocie 500 zł, zostało wydane na podstawie art. 200 i art. 205 1 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.