II GSK 1431/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Stukan-Pytlowany Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 23 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 marca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2685/10 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich i płatności uzupełniających oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 8 marca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2685/10 objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, zasądził od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego oraz orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu 8 maja 2008 r. do Biura Powiatowego ARiMR W. w W. wpłynął wniosek M. S. o przyznanie płatności bezpośrednich i uzupełniających na rok 2008. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR W. w W., na podstawie art. 7 ust. 1, 2, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051), dalej jako: ustawa o płatnościach, oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako: k.p.a., odmówił skarżącej przyznania płatności z tytułu jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności na rok 2008 wynosiła 1,12 ha, natomiast powierzchnia do której wniosek został rozpatrzony wynosiła 0,87 ha. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. W uzasadnieniu wskazał, że w gospodarstwie rolnym skarżącej zostały przeprowadzone dwie kontrole na miejscu w dniu [...] sierpnia 2008 r. oraz [...] października 2008 r. W oparciu o wynik ostatniej kontroli organ wskazał, że łączna powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności wyniosła 0,87 ha. W ocenie organu złożony wypis z rejestru gruntów nie mógł stanowić dowodu na potwierdzenie powierzchni faktycznie użytkowanej, zaś skarżąca nie przedstawiła dowodów na potwierdzenie faktycznego użytkowania powierzchni wskazanej do przyznania płatności. M. S. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Następnie, w piśmie z dnia 25 sierpnia 2009 r. wskazała, że Starosta Powiatu S. decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. dokonał aktualizacji operatu ewidencyjnego obrębu R. gmina S., co zdaniem skarżącej decydowało o braku podstawy do pozbawienia jej dopłat bezpośrednich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 672/09 uchylił decyzję wskazując, że podstawą do ustalenia, iż powierzchnia posiadanych przez skarżącą działki nie przekracza 1 ha były dwie kontrole na miejscu, w czasie których dokonano pomiaru metodą GPS zadeklarowanych działek. Pomiary te wykazały, że zadeklarowane powierzchnie różnią się od stwierdzonych. Sąd uwzględnił jednak dowód, który skarżąca złożyła dopiero w toku postępowania sądowego, uznając, że miał on wpływ na ocenę prawidłowości pomiarów dokonanych w trakcie wspomnianych kontroli. Z decyzji z [...] lipca 2009 r., Sąd wywiódł, że pomiary kontrolne dokonane na działce nr 37 w 2008 r. mogły być obarczone błędem, gdyż osoby dokonujące pomiaru nie miały widocznych punktów granicznych, niezbędnych, aby pomiar był dokładny i precyzyjny. W chwili obecnej granice są wznowione, zostały wykonane nowa mapa i pomiar - bardziej precyzyjne niż te wykonane przez Agencję. Realizując wytyczne Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., odmówił M. S. przyznania płatności na rok 2008 z tytułu jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw innych roślin, gdyż uznał, że beneficjentka nie spełniła warunków posiadania działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha (w sprawie ustalono, iż była to wielkość 0,87 ha). Realizując wytyczne zawarte w wyroku Sądu organ wskazał, iż dowód w postaci decyzji Starosty Powiatowego o dokonaniu aktualizacji operatu ewidencyjnego obrębu R. gmina S. działki ewidencyjnej nr 37 oraz wykaz zmian danych ewidencyjnych świadczy jedynie o wyznaczeniu nowej powierzchni całkowitej działki ewidencyjnej i jej nowych granicach. Nie może on jednak świadczyć o powierzchni faktycznie użytkowanej rolniczo przez stronę. Ewidencja gruntów i budynków nie stanowi miarodajnego dowodu w sprawie ustalenia powierzchni użytków rolnych na poszczególnych działkach, albowiem płatności przyznaje się do powierzchni faktycznie użytkowanej przez rolnika. Natomiast ewidencja gruntów i budynków obejmuje wyłącznie użytki rolne, bez wyszczególnienia powierzchni faktycznie zajmowanej przez poszczególne rodzaje upraw. Dane dotyczące działek rolnych, zgłaszanych do wniosku, winny odzwierciedlać status quo, a taki stwierdza się podczas kontroli na miejscu. Organ nie znalazł podstaw do odrzucenia wyników przeprowadzonej w gospodarstwie strony kontroli na miejscu z [...] października 2008 r. oraz uznał je za wiarygodne i mogące stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Organ uznał zatem, że kontrola na miejscu przeprowadzona w gospodarstwie producenta stwierdziła następujące nieprawidłowości w zakresie płatności JPO: na działce rolnej A zadeklarowano powierzchnię 0,16 ha, natomiast stwierdzono 0,22 ha, zaś na działce rolnej B zadeklarowano powierzchnię 0,96 ha, natomiast stwierdzono 0,65 ha. W wyniku kompensacji powierzchni działek przedeklarowanych oraz nieoszacowanych stwierdzono przedeklarowanie powierzchni o 0,25 ha. Dla płatności uzupełniających stwierdzono następujące nieprawidłowości: na działce rolnej B1 zadeklarowano powierzchnię 0,96 ha, natomiast stwierdzono 0,65 ha. W wyniku niedoszacowania ww. działki, stwierdzono zaniżenie powierzchni o 0,31 ha. Na podstawie powyższych wyników ustalono że powierzchnia stwierdzona dla płatności jednolitej wyniosła 0,87 ha, natomiast dla płatności UPO - 0,65 ha. Mając na uwadze, że warunkiem otrzymania płatności jednolitej jest posiadanie działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, a w sprawie stan ten wyniósł 0,87 ha, organ odmówił przyznania płatności. Odmowa przyznania JPO skutkowała zaś odmową przyznania płatności uzupełniającej. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. Od powyższej decyzji skargę wniosła M. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzasadniając swoje rozstrzygnięcie zauważył, że decyzja Starosty Powiatowego w S. z dnia [...] lipca 2009 r. została wydana "(...) po ustaleniu granic nieruchomości oznaczonej numerem 37. Geodeta uprawniony (...) dokonał wznowienia granic oraz pomiaru w/w nieruchomości, w których uczestniczyła wnioskodawczyni oraz właściciele działek sąsiednich". Kontrola w gospodarstwie skarżącej nastąpiła przed tą datą – w dniu [...] sierpnia 2008 r. Wobec tego Sąd uznał, że można mieć do niej istotne zastrzeżenia skoro wówczas granice działki były wadliwie oznaczone, na co wskazują motywy decyzji Starosty. Dlatego też WSA stwierdził, że w ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego należy ponownie przeprowadzić kontrolę, celem ponownego ustalenia wielkości obszaru działek objętych decyzją starosty. Sporządzony protokół winien także odzwierciedlać wielkość obszarów, które nie były wykorzystane rolniczo, a wykonane wówczas fotografie należy uczynić załącznikiem do protokołu. Do akt administracyjnych należy także dołączyć fotografię z dnia 8 sierpnia 2004 r., której brak WSA stwierdził, co utrudniało mu ocenę, czy rzeczywiście "na część działki występują zakrzewienia". Biorąc pod uwagę powyższe WSA orzekł powołując w podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a. oraz art. 152 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W., zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucił: Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie: 1) przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez ich błędną wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie, 2) przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez ich błędną wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organy poddały analizie dokument przedstawiony w postępowaniu sądowym tj. decyzję o dokonaniu aktualizacji operatu ewidencyjnego obrębu R. gm. S. z dnia [...] lipca 2009 r. Z dokumentu tego wynika, że działka ewidencyjna nr 37 o pow. 1,12 ha obecnie posiada powierzchnię całkowitą 1, 0394 ha, a zatem powierzchnia całkowita działki ewidencyjnej nr 37 uległa zmniejszeniu. Według organu omawiana zmiana w operacie ewidencyjnym, dokonana w lipcu 2009 r., w sprawie przyznania płatności na rok 2008 w tym kontroli na miejscu przeprowadzonej w październiku 2008 r., nie mogła mieć znaczenia zasadniczego. Zmiana ta mogłaby zostać uwzględniona w sprawie płatności na 2009 r. Nadto ARiMR nie może ponosić odpowiedzialności za niezgłoszenie przez rolnika zmian gruntowych do aktualizacji danych w Ewidencji gruntów i budynków i posługiwanie się takimi danymi. Omawiana zmiana nastąpiła na skutek wniosku M. S. Niezależnie od powyższego kasator podał, że z dokumentacji pokontrolnej wynika, że z całej zadeklarowanej powierzchni tj. 1,12 ha do przyznania płatności kwalifikuje się obszar 0,87 ha. Po zmniejszeniu powierzchni całkowitej działki trudno oczekiwać by powierzchnia użytkowana rolniczo uległa zwiększeniu, tym bardziej, że jak wynika z załącznika graficznego (data zdjęcia 8 sierpnia 2004 r.) na części działki występują zadrzewienia. W ocenie organu przeprowadzenie w gospodarstwie skarżącej kontroli na miejscu w chwili obecnej, w zakresie uprawnienia do płatności na 2008 r. jest bezcelowe, ponieważ ustalenie powierzchni uprawnionej do przyznania płatności po tak długim czasie nie jest możliwe. Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu WSA w W. naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. na skutek tego, że w uzasadnieniu własnego wyroku zamieścił błędną ocenę prawną oraz błędne wskazania dla organu co do dalszego toku postępowania. Ponadto Sąd I instancji naruszył art. 153 p.p.s.a., gdyż będąc związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zaprezentowanymi w prawomocnym wyroku WSA z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 672/09, które organ w całości wykonał, ponownie uchylił z tych samych przyczyn decyzję ostateczną Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] września 2010 r., oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji ARiMR. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosła M. S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą środek zaskarżenia, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna zawiera dwa zarzuty naruszenia przepisów postępowania, przy czym jednocześnie wskazuje na naruszenie przepisów postępowania przez ich błędną wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie. Przypomnieć należy, że błędna wykładnia, to najkrócej rzecz ujmując, wadliwe rozumienie przepisu prawa. Stosując taki zarzut kasator powinien wskazać błąd i wyjaśnić na czym on polega. Z reguły czyni się to wskazując jakie rozumienie przepisu w ocenie kasatora byłoby prawidłowe. Błędne zastosowanie przepisu, to wadliwe zastosowanie prawidłowo rozumianego przepisu lub też jego niezastosowanie w sytuacji, w której powinien być zastosowany. Skarga kasacyjna oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania zostanie uwzględniona jedynie wtedy, gdy uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie przez ustawodawcę słowa "wpływ" oznacza, że między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy. Związek ten nie musi być realny – wystarczy, że zaistniała hipotetyczna możliwość odmiennego wyniku sprawy. W literaturze zgodnie przyjmuje się, że wystarczy, iż skarżący uprawdopodobni istnienie potencjalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym, a wynikiem postępowania. Wpływ naruszenia prawa procesowego na wynik sprawy musi być "istotny", a zatem nie wystarczy wskazanie w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania. Skarżący musi jeszcze wykazać, że "następstwa stwierdzonych wadliwości były tego rodzaju lub skali, iż ukształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w skardze kasacyjnej orzeczenia" (Hanna Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Lexis-Nexis, W-wa 2009, s.234-235). We wniesionej skardze kasacyjnej w zarzucie pierwszym podniesiono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a przez ich błędną wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stanowi prawidłowego określenia podstawy skargi kasacyjnej wskazanie jedynie przepisu regulującego sposób rozstrzygnięcia sprawy, a więc przepisów art. 145-151 p.p.s.a. Powyższe przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, gdyż błąd w postaci uwzględnienia lub oddalenia skargi sąd pierwszej instancji popełnia w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, to jest w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia. Podstawą skargi kasacyjnej mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepisy określające samo rozstrzygnięcie. Dla skuteczności zarzutu naruszenie przepisu określającego sposób rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej przez sąd pierwszej instancji konieczne jest zatem powiązanie zarzutu naruszenia powyższego przepisu ze wskazanymi enumeratywnie przepisami postępowania, które były stosowane przez organ administracji publicznej, a sąd administracyjny – zdaniem skarżącego – dokonał błędnej oceny działań tego organu i w efekcie niesłusznie oddalił lub uwzględnił skargę (H. Knysiak-Molczyk: op. cit. oraz wskazane tam orzecznictwo NSA), wymóg ten nie został we wniesionej skardze kasacyjnej spełniony. Kasator w pierwszym zarzucie wskazał także na naruszenie regulacji z art. 141 § 4 p.p.s.a, zgodnie z którą uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Kasator nie wskazuje jednak na czym polegała błędnie dokonana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia art. 141 § 4 p.p.s.a, jak również jego nieprawidłowe zastosowanie. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika jedynie, że organ ją wnoszący nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji o konieczności ponownego ustalenia wielkości obszaru działek. Jednak kwestionowanie zaprezentowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowiska nie może być podstawą zarzutu z art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a, tylko wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 958/11, baza orzeczeń nsa.gov.pl). W skardze kasacyjnej podniesiono także zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art.153 p.p.s.a przez ich błędną wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie. Kasator w tym zarzucie, tak jak w przypadku pierwszego zarzutu, na co zwrócono powyżej uwagę, nie wyjaśnił na czym polegała dokonana przez Sąd pierwszej instancji błędna wykładnia przepisów. Z uzasadnienia zawartego na stronie 4 skargi kasacyjnej wynika, że sąd ten będąc związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zaprezentowanymi w poprzednio wydanym w tej sprawie wyroku z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 672/09, który zdaniem kasatora organ w całości wykonał, ponownie uchylił z tych samych przyczyn zaskarżoną do sądu decyzję. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazanie co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przypomnieć należy, że WSA w W. uchylając wyrokiem z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 672/09 decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] marca 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. stwierdził, że "z decyzji z [...] lipca 2009 r., z której sąd dopuścił dowód w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a, wynika, iż zachodziła potrzeba wznowienia granic i po ustaleniu granic działka nr 37 ma powierzchnię 1.0394. Treść tej decyzji oznacza, w ocenie sądu, że pomiary kontrolne dokonane na działce nr 37 w 2008 r. mogły być obarczone błędem, gdyż osoby dokonujące pomiaru nie miały widocznych punktów granicznych, niezbędnych aby pomiar był dokładny i precyzyjny. Dlatego też decyzja z [...] lipca 2009 r. musi zostać wzięta pod uwagę, chociaż została wydana po wydaniu zaskarżonej decyzji". Podkreślić także należy, że organ nie wniósł od tego wyroku skargi kasacyjnej, natomiast ponownie rozpoznając sprawę organy I i II instancji uznały, że dowód w postaci decyzji Starosty Powiatowego o dokonaniu aktualizacji operatu ewidencyjnego obrębu R., gmina S. działki ewidencyjnej nr 37 oraz wykaz zmian ewidencyjnych świadczy jedynie o wyznaczeniu nowej powierzchni całkowitej działki ewidencyjnej w jej nowych granicach. Nie może on jednak świadczyć o powierzchni faktycznie użytkowanej rolniczo przez stronę. Jednak organy nie zwróciły uwagi, że Sąd w wyroku z dnia 8 sierpnia 2009 r. nabrał poważnych wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzonych pomiarów, a wynika to z użytego sformułowania "pomiary kontrolne dokonane na działce nr 37 w 2008 r. mogły być obarczone błędem, gdyż osoby dokonujące pomiaru nie miały widocznych punktów granicznych, niezbędnych aby pomiar był dokładny i precyzyjny". Z powyższego wynika, że koniecznym stało się zweryfikowanie dokonanych w dniu [...] października 2008r. pomiarów przez uwzględnienie prawidłowo wyznaczonych granic działki nr 37, co jest możliwe jedynie przez dokonanie ponownej kontroli, na co właśnie wskazał Sąd pierwszej instancji w wyroku z 8 marca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2685/10. Z podanych przyczyn Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną. D. Skupień B. Stukan-Pytlowany J. Kabat-Rembelska