III SAB/Gl 38/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie wpisu do rejestru zgromadzeń postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu [...] r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga M.J. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie wpisu do rejestru publicznego - rejestru zgromadzeń. W uzasadnieniu wskazał, że zawiadomieniem z 25 grudnia 2020 r. skarżący notyfikował zgromadzenie publiczne zwołane na [...]. W udzielonych skarżącemu odpowiedziach z dnia 28 i 30 grudnia 2020 r. organ poinformował skarżącego o warunkach odbycia zgromadzenia, przeszkodach w jego odbyciu, sugerując zmianę daty zgromadzenia. Jednak do dnia sporządzenia skargi nie zarejestrowano zgromadzenia w rejestrze publicznym, zaś w ocenie skarżącego nie istnieje podstawa do niezałatwienia jego zawiadomienia poza jakąkolwiek procedurą. W odpowiedzi na skargę organ podkreślił, że zgłoszone przez skarżącego zgromadzenie, odbywające się w K. w dniu [...], ze względu na treść § 26 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem epidemii, formalnie niemożliwe było przemieszczanie się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej w zgłoszonych przez organizatora godzinach 19 - 31 grudnia 2020 r.– 6 rano 1 stycznia 2021 r. Negatywne stanowisko w kwestii odbycia zgromadzenia zajął również Państwowy Inspektor Sanitarny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. w sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej: K.p.a.). Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.); do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.). Wreszcie na mocy art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powołanych wyżej przepisów bezspornie wynika, że wnosząc skargę na bezczynność organu administracji skarżący obowiązany jest wykazać, że skorzystał z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Pismem z 10 marca 2021 r. Sąd wezwał skarżącego do wskazania czy i kiedy skierował ponaglenie do organu wyższego stopnia – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W odpowiedzi na nie skarżący wskazał, że postępowanie przez organem gminy jest postepowaniem jednoinstancyjnym, SKO nie jest w tej sprawie organem nadrzędnym, bo odwołanie wnosi się do Sądu Okręgowego. Zaś ten sąd nie jest właściwy w sprawie o bezczynność. Zgodnie z art. 6 ustawy z 24 lipca 2015 r. Prawo o zgromadzeniach (tekst jednol . Dz. U. z 2019 r. poz. 631) zadania w zakresie postępowania w sprawach dotyczących zgromadzeń należą do zadań zleconych gminie, na obszarze której jest organizowane zgromadzenie. Są to zatem zadania z zakresu administracji publicznej, prowadzone także w oparciu o przepisy K.p.a, o ile z samej ustawy nie wynika nic innego. Takim wyjątkiem jest wspomniane przez skarżącego wniesienie odwołania do sądu powszechnego od decyzji zakazującej zgromadzenia, wydanej na podstawie art. 14 Prawa o zgromadzeniach. Zatem, jeżeli organ nie rejestruje zgromadzenia, to jego negatywne stanowisko winno przybrać formę decyzji administracyjnej, o jakiej mowa w art. 107 K.p.a. W konsekwencji podmiot ubiegający się o rejestrację zgromadzenia, przed wniesieniem skargi na bezczynność jest zobowiązany do wyczerpania procedury wyżej opisanej. W świetle art. 17 pkt 1 K.p.a organ nadrzędnym w stosunku do gminy jest samorządowe kolegium odwoławcze. O ile przepis szczególny nie stanowi inaczej. Raz jeszcze należy zaznaczyć, ze art. 16 ust. 1 Prawa o zgromadzeniach jedynie odwołanie nakazuje wnosić do sadu okręgowego., ale już np. w odniesieniu rozprawy administracyjnej - art. 13 ustawy przewiduje stosowanie regulacji K.p.a. Zatem skoro skarżący nie skierował ponaglenia do właściwego Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., to tym samym nie wyczerpał trybu wnoszenia skarg na bezczynność organu. W konsekwencji jego skargę, jako niedopuszczalną odrzucono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.