II OSK 237/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 23 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku J. H. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 237/11 o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 757/05 o oddaleniu skargi kasacyjnej J. H. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. akt III SA/Lu 361/04 o odrzuceniu skargi J. H. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2004 r., Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić wniosek o uzupełnienie postanowienia. UZASADNIENIE Postanowieniem z 29 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 237/11 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę J. H. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 757/05. Pismem z 21 sierpnia 2012 r. J. H. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o zasądzenie zwrotu uiszczonej opłaty w kwocie 1 000 (tysiąc) złotych za sporządzenie i złożenie skargi o wznowienie postępowania od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 kwietnia 2006 r., II OSK 757/5. Załączył fakturę na 1 000 (tysiąc) złotych wystawioną przez pełnomocnika, który sporządził skargę o wznowienie postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 5 września 2010 r., III SO/Lu 9/12 stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismo skarżącego należy potraktować jako wniosek o uzupełnienie wyroku (w niniejszej sprawie uzupełnienie postanowienia – por. art. 157 w zw. z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.), co do zwrotu kosztów postępowania. Wyrok (postanowienie) Naczelnego Sądu Administracyjnego będzie podlegać uzupełnieniu, jeżeli sąd ten nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek skarżącego nie jest jednak zasadny. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.). Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 200, 201, 203 i 204 tej ustawy i tylko w tych wypadkach sąd może orzekać o zwrocie kosztów postępowania między stronami (art. 209). Zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, wyłącznie w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji (art. 200 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie tylko nie uwzględnił skargi o wznowienie postępowania, lecz w oparciu o art. 285 p.p.s.a. orzekł jej odrzuceniu. Z tego względu art. 200 p.p.s.a. nie mógł mieć zastosowania. Skarżący samodzielnie dokonał wyboru pełnomocnika, który w jego imieniu sporządził skargę o wznowienie postępowania i kierując pismo do sądu administracyjnego i powinien liczyć się z koniecznością poniesienia całości kosztów związanych ze swoim udziałem w sprawie. Odrzucając skargę o wznowienie postępowania Naczelny Sąd Administracyjny mógł zastosować jedynie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Ponieważ jednak wpis od skargi o wznowienie postępowania nie został uiszczony, w postanowieniu z 29 marca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o jego zwrocie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.