I FZ 299/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mariusz Golecki po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Wr 504/20 odrzucające skargę A. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2020 r. nr 0201-IOV1.4103.5.2020 w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od maja 2014 r. do lutego 2016 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 24 stycznia 2022 r., sygn. akt. I SA/Wr 504/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A. F. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 31 lipca 2020 r., nr 0201-IOV1.4103.5.2020 w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od maja 2014 r. do lutego 2016 r. W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że pismem z 4 listopada 2021 r. Skarżącego wezwano do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie zostało doręczone Skarżącemu 24 listopada 2021 r. (przesyłka po dwukrotnym awizowaniu została pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia k. 40 akt sądowoadministracyjnych). Jak wynika z akt sprawy, wpis nie został uiszczony do chwili obecnej. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga podlega odrzuceniu. W zażaleniu z dnia 11 marca 2022 r. Skarżący wskazał, że nie otrzymał na swój adres zamieszkania pisma z dnia 4 listopada 2021 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi pod rygorem jej odrzucenia jak również żadnego awiza, które by zostało przez niego odebrane na poczcie. W konsekwencji nic nie wiedział o konieczności uiszczenia wpisu od skargi. Skarżący wniósł ponadto o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") w razie niemożności doręczenia pisma do rąk własnych adresata lub dorosłego domownika, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (§ 1), a zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym, jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Wskazana regulacja przewiduje fikcję doręczenia, gdy adresat, pomimo dwukrotnego zawiadomienia go o możliwości odbioru przesyłki, nie podejmuje jej w ciągu czternastu dni od dnia pozostawienia pierwszego awiza. Ostatniego dnia, tj. czternastego dnia od dnia pierwszej próby doręczenia, realizuje się skutek procesowy, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., a zatem następuje fikcja prawna doręczenia przesyłki adresatowi. Skarżący twierdzi w swym zażaleniu, że nie otrzymał na swój adres zamieszkania pisma z dnia 4 listopada 2021 r. jak również żadnego awiza, przy czym nie przytacza żadnych okoliczności nie tyle udowadniających, co tylko uprawdopodabniających wskazane przez niego okoliczności. Nadto wskazany przez niego adres zamieszkania widnieje również na adresowanej do niego kopercie zawierającej stosowne pismo (k. 40 akt sądowoadministracyjnych), nie sposób, więc przyjąć, że doszło do pomyłki, co do miejsca zamieszkania Skarżącego. Ocena Sądu pierwszej instancji wyrażona na tym polu była, zatem prawidłowa. Z akt sądowoadministracyjnych wynika, że przesyłka zawierająca "wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia" wysłana została droga pocztową na adres Skarżącego, tj. "U. [...], [...]-[...] O.". Zgodnie z adnotacjami na kopercie, przesyłkę awizowano po raz pierwszy w dniu 18 listopada 2021 r., (o czym świadczy umieszczona na kopercie), natomiast w dniu 25 listopada 2021 r., po uprzednim powtórnym awizowaniu, przesyłkę zwrócono do nadawcy, jako niepodjętą w terminie. Obie z wymienionych informacji opatrzone zostały podpisem doręczającego. Na przekazanym do sądu dokumencie – "Potwierdzenie odbioru" dołączonym do koperty, w której przesłano odpis ww. wezwania, pracownik poczty umieścił informację, że przesyłki nie doręczono, pozostawiono ją w placówce pocztowej, o czym w dniu 10 listopada 2021 r. umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. W konsekwencji stwierdzić należało, że Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu. WSA we Wrocławiu w sposób nienaruszający wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. podał motywy stojące za przyjętym rozstrzygnięciem, wskazując przepisy na których się oparł, jak również w zwięzły sposób odniósł się do okoliczności zaistniałych na obszarze procesu awizacji przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia opłaty sądowej. Skarżący zaś w swym zażaleniu nie podał obiektywnych okoliczności świadczących o tym, iż istniały niezależne od niego przeszkody uniemożliwiające uiszczenie wpisu sądowego od skargi w terminie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.