II SA/Ke 363/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 20 kwietnia 2023 r. znak: PSZ.IV.8641.10.2023 w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Decyzją z 20.04.2023 r. znak: PSZ.IV.8641.10.2023 Wojewoda Świętokrzyski utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Kielce z 16.02.2023 znak: RC.7100.214b.2023.AB w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 20.12.2022 r. M. Z. (zwany dalej "stroną") złożył wniosek o dokonanie rejestracji jako bezrobotny w Miejskim Urzędzie Pracy w Kielcach (dalej "MUP"), załączając m.in. świadectwo pracy z dnia 30.06.2022 r., z którego wynika, że w okresie od 1.11.2020 r. do 30.06.2022 r. był zatrudniony w firmie A, w wymiarze pełnego etatu. Decyzją z 28.12.2022 r. organ I instancji uznał stronę z dniem 20.12.2022 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 20.12.2022 r. W uzasadnieniu wskazano, że ww. stosunek pracy został rozwiązany za porozumieniem stron, dlatego zasiłek dla bezrobotnych będzie przysługiwał po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania. Decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna. W dniu 28.12.2022 r. M. Z. skierował do MUP wniosek o pozbawienie statusu osoby bezrobotnej od dnia 28.12.2022 r. – w związku z czym organ I instancji decyzją z 13.01.2023 r. rozstrzygnął o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 28.12.2022 r. W dniu 2.01.2023 r. strona dokonała ponownej rejestracji jako osoba bezrobotna – w związku z czym ostateczną decyzją dniu 17.01.2023 r. organ I instancji orzekł o uznaniu jej za osobę bezrobotną z dniem 2.01.2023 r. oraz przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 25.03.2023 r. na okres 90 dni, tj. na okres pomniejszony o okres 90 dni w związku z rozwiązaniem stosunku pracy, o którym mowa powyżej. Z dniem 16.01.2023 r. zainteresowany utracił status osoby bezrobotnej w związku z podjęciem dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej. W dniu 13.02.2023 r. M. Z. ponownie zarejestrował się jako osoba bezrobotna. Decyzją z 16.02.2023 r. organ I instancji uznał ww. za osobę bezrobotną z dniem 13.02.2023 r., przyznając prawo do zasiłku dla bezrobotnych od 22.04.2023 r. na okres pobierania 90 dni w wysokości 1.043,30 zł brutto miesięcznie. W odwołaniu od powyższej decyzji strona przyznała, że stosunek pracy został rozwiązany za porozumieniem stron, wskazując że jego przyczyną była konieczność powrotu z Krakowa do Kielc z przyczyn osobistych (zmiana miejsca zamieszkania). Po upływie kilku dni od dnia pierwszej rejestracji w MUP skarżący otrzymał informację, że nie przysługuje mu zasiłek dla osoby bezrobotnej od pierwszego dnia rejestracji, ponieważ nie upłynęło 6 miesięcy od dnia rozwiązania umowy z firmą z Krakowa – o czym uprzednio nie wiedział. Pracownik MUP poinformował skarżącego: - aby wyrejestrował się, a następnie zarejestrował na początku stycznia, gdyż wtedy okres 6 miesięcy minie i zasiłek będzie przysługiwał od dnia rejestracji (czyli od 2.01.2023 r.), - że przez okres, kiedy będzie przebywał na dobrowolnej zasadniczej służbie wojskowej, zasiłek zostanie zawieszony, czyli od dnia 16.01.2023 r., a następnie będzie wypłacany od 11.02.2023 r. – w przypadku gdy nie zostanie zatrudniony i zarejestruje się w MUP. Odwołujący się wskazał, że 13.02.2022 r., po odbyciu dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej i braku zaoferowania etatu w jednostce wojskowej w Kielcach, został poinformowany w MUP, że zasiłek będzie przysługiwał od 25.03.2023 r. Pomimo poinformowania MUP na piśmie i telefonicznie nie został wyrejestrowany z dniem 16.01.2023 r., kiedy to odbywał dobrowolną zasadniczą służbą wojskową. Wówczas też dokonano wyrejestrowania z datą wsteczną tzn. 16.01.2023 r. Tym samym strona została ukarana z uwagi na zbyt wczesną rejestrację, która miała miejsce 20.12.2022r. (a nie 1.01.2023 r.) brakiem możliwości uzyskania zasiłku od dnia rejestracji. Jednocześnie strona została poinformowana, że w przypadku gdy dostarczy korektę świadectwa pracy, na którym będzie wyszczególnione, że stosunek pracy został rozwiązany na mocy porozumienia stron z powodu zmiany miejsca zamieszkania, otrzyma zasiłek od dnia 20.12.2023 r. na okresy, w których była zarejestrowana w MUP. Po kontakcie z byłym pracodawcą okazało się jednak, że brak jest takiej możliwości – co potwierdził również radca prawny. W dniu 20.03.2023 r. skarżący dostarczył do MUP pismo z 12.05.2022 r. dotyczące rozwiązania umowy o pracę na mocy porozumienia stron oraz oświadczenie byłego pracodawcy z 1.03.2023 r. dotyczące przyczyny rozwiązania umowy o pracę (zmiana miejsca zamieszkania pracownika). Wojewoda Świętokrzyski, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, stwierdził że strona, rejestrując się 13.02.2023 r. MUP, spełniała warunki do otrzymania prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres pomniejszony o okresy nieprzysługiwania zasiłku. Jest to konsekwencją decyzji z 28.12.2022 r., dotyczącej pierwotnej rejestracji 20.12.2022 r. – która jest ostateczna i prawomocna w związku z nieskorzystaniem z możliwości jej zaskarżenia. Ponadto kwestia dotycząca przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 20.12.2022 r. nie jest przedmiotem prowadzonego postępowania, zatem nie podlega ocenie w jego toku. Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że w związku z treścią odwołania strona, rejestrując się w dniu 13.02.2023 r., otrzymała prawo do kontynuowania pobierania wcześniej przyznanego zasiłku, a nie prawo do otrzymania zasiłku "po raz pierwszy". W związku z tym prawo do zasiłku przysługuje przez okres pomniejszony o okres nieprzysługiwania zasiłku, o którym mowa powyżej, gdyż zgodnie z art. 73 ust. 7 ustawy z 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 690 ze zm.) do okresu, od którego zależy nabycie zasiłku na okres uzupełniający sprawdzane są okresy pracy ostatnio wykonywanej i tej, która była już zaliczona na poczet utraconego uprawnienia, nie zaś sposób zakończenia zatrudnienia wliczanego do 365 dni. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że zgodnie z art. 71 ust. 6 ww. ustawy w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1. Przepis ten, zdaniem organu, należy interpretować literalnie, w związku z czym udokumentowanie "okresu uprawniającego do zasiłku" w okresie do 7 dni od dnia rejestracji bezrobotnego skutkuje przyznaniem prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia dokonania rejestracji, w wysokości i okresie wynikającym z ustawy. Natomiast udokumentowanie "okresu uprawniającego do zasiłku" po upływie 7 dni od dnia rejestracji, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, skutkuje przyznaniem zasiłku, w wysokości i na okres przypisany ustawą, od dnia udokumentowania swoich uprawnień do tego prawa przez stronę. Niemniej jednak, powyższe musi nastąpić w okresie posiadania statusu bezrobotnego. W związku z powyższymi regulacjami prawnymi Wojewoda Świętokrzyski stwierdził, że dołączone oświadczenie z 1.03.2023r., z którego wynika, iż rozwiązanie umowy o pracę na mocy porozumienia stron wynikało z powodu zmiany miejsca zamieszkania pracownika, mogłoby stanowić podstawę do niezastosowania okresu karencji przy przyznaniu prawa do zasiłku – ale podczas rejestracji 20.12.2022 r. Musiałoby to jednak nastąpić w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej (czyli w okresie od 20.12.2022 r. do 27.12.2022 r.). Tymczasem status osoby bezrobotnej M. Z. utracił 28.12.2022 r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M. Z. podniósł zarzuty naruszenia: - art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie przez organ całości materiału dowodowego; - art. 75 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu. W uzasadnieniu skarżący ponownie wskazał, że przyczyną rozwiązania stosunku pracy za porozumieniem stron była zmiana miejsca zamieszkania, natomiast okoliczność nieujawnienia w świadectwie pracy powodów, dla których rozwiązano umowę, pozostaje przezeń niezawiniona. Świadectwo pracy zawiera bowiem wyłącznie informacje wyliczone w art. 97 § 2 Kodeksu pracy. Tym niemniej, organ I instancji był informowany o przyczynach rozwiązania umowy. W tym zakresie strona powołała się na orzecznictwo, zgodnie z którym organ ma obowiązek zbadania przyczyn, ze względu na które zawarto porozumienie rozwiązujące stosunek pracy. Tymczasem organy obu instancji oparły się wyłącznie na treści przedłożonego przez stronę świadectwa pracy, nie przeprowadzając, wbrew wskazanej powinności, postępowania wyjaśniającego w powyższym zakresie. W złożonym odwołaniu wyraźnie powołał się na przyczyny dotyczące wypowiedzenia umowy o pracę wyjaśniając, że był zmuszony rozwiązać umowę z uwagi na konieczność przeprowadzki z Krakowa do Kielc. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a, b w zw. z art. 135 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634), zwanej dalej "p.p.s.a.". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Wojewody Świętokrzyskiego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą: - uznano skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 13.02.2023 r., - przyznając prawo do zasiłku dla bezrobotnych od 22.04.2023 r. na okres pobierania 90 dni w wysokości 1.043,30 zł brutto miesięcznie. Skarżący tymczasem domagał się przyznania zasiłku od dnia rejestracji w dniu 13.02.2023 r. na pełne 180 dni, powołując się na fakt, udokumentowany po wydaniu decyzji przez organ I instancji pismem z dnia 12.05.2022 r. o rozwiązaniu umowy o pracę za porozumieniem stron i oświadczeniem z dnia 1.03.2023 r. Prezesa Zarządu Spółki A, z którego wynika, że przyczyną rozwiązania umowy o pracę była zmiana miejsca zamieszkania przez M. Z.. Co do zasady, jak wynika z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.", prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105. Okres pobierania zasiłku wynosi: 1) 180 dni - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju; 2) 365 dni - dla bezrobotnych: a) zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub b) powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku, lub c) którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego, lub d) samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat (art. 73 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.). Zarówno zaskarżona decyzja Wojewody Świętokrzyskiego, jak i utrzymane nią w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, zostały wydane na podstawie art. 73 ust. 7 i art. 75 ust. 1 i 2 pkt 2 u.p.z. Zgodnie z art. 73 ust. 7 u.p.z. osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których mowa w ust. 4. Art. 73 ust. 4 ustawy stanowi, że okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3, ulega skróceniu o okres zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych oraz o okres odbywania stażu, szkolenia lub przygotowania zawodowego dorosłych przypadających na okres, w którym przysługiwałby zasiłek, oraz o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1-3. W niniejszym przypadku zdaniem organów na podstawie powyższych przepisów należało skrócić skarżącemu okres pobierania zasiłku o okres nieprzysługiwania zasiłku, o jakim mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2 u.p.z., a to z powodu rozwiązania ze skarżącym umowy o pracę za porozumieniem stron – o czym rozstrzygnięto już w ostatecznej i prawomocnej decyzji z dnia 28.12.2022 r. Przepis art. 75 ust. 1 pkt 2 u.p.z. stanowi, że prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. Wówczas zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 u.p.z. bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 2 i 8. Jak należy wnosić z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w rozpatrywanym przypadku o konieczności skrócenia okresu pobierania zasiłku w decyzji z dnia 16.02.2023 r. decyduje nie tyle fakt rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron, ile to, że na tej podstawie orzeczono już o nieprzysługiwaniu skarżącemu zasiłku w decyzji z dnia 28.12.2022 r., która jest ostateczna i prawomocna, a na mocy której zarejestrowano skarżącego jako bezrobotnego z dniem 20.12.2023 r., odmawiając przyznania prawa do zasiłku. W ocenie Sądu stanowisko to w tej konkretnej sprawie nie zasługuje na aprobatę. Po pierwsze, jak wspomniano, zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostały wydane na podstawie art. 73 ust. 7 u.p.z., który odsyła do art. 73 ust. 4 tej ustawy, a ten z kolei stanowi o okresach nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1-3 ustawy. Organ w tym przypadku wprost stosuje zatem m.in. art. 75 ust. 1 pkt 2 u.p.z., z którego wynika nie tylko to, że prawo do zasiłku nie przysługuje jeżeli bezrobotny w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, ale też że wyłączenie to nie ma zastosowania w przypadku gdy rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania. Jak słusznie zwrócił uwagę skarżący, w orzecznictwie, którego stanowisko Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, przyjmuje się, że organy mają obowiązek zbadania nie tylko trybu rozwiązania stosunku pracy, ale również przyczyn, z jakich do niego doszło. Przy czym organy nie mogą poprzestać wyłącznie na treści świadectwa pracy (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 5 sierpnia 2021 r., sygn. II SA/Op 263/21 i przywołane tam orzeczenia). Podobne stanowisko wynika zresztą ze znajdującego się w aktach organu II instancji pisma Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej (k. 91-92). W ocenie Sądu obowiązek ten dotyczy również organów orzekających w niniejszej sprawie, a istotne znaczenie w tym kontekście ma fakt, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżący dokonując zarówno pierwszej rejestracji w dniu 20.12.2022 r., jak i kolejnej w dniu 2.01.2023 r. został pouczony o treści przepisu art. 75 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.p.z., co po pierwsze spowodowało, że nie odczekał z rejestracją do końca 2022 r., kiedy to przysługiwałoby mu pełne prawo do zasiłku (stąd zresztą wyrejestrowanie w dniu 28.12.2022 r. i kolejna rejestracja w dniu 2.01.2023 r. – jak twierdzi skarżący za radą pracownika Urzędu, co też wynika z notatki służbowej z dnia 27.02.2023 r.), a po drugie, że zarówno przy pierwszej jak i drugiej rejestracji nie był świadomy konieczności wykazania, iż rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło co prawda za porozumieniem stron, ale z uwagi na zmianę miejsca zamieszkania. Z tego powodu dopiero na etapie postępowania odwoławczego (dotyczącego decyzji z dnia 16.02.2023 r.) przedłożył stosowne dokumenty w tym zakresie, tj. wspomniane wyżej pismo z dnia 12.05.2022 r. o rozwiązaniu umowy o pracę za porozumieniem stron i oświadczenie z dnia 1.03.2023 r. Prezesa Zarządu Spółki A, z którego wynika, że przyczyną rozwiązania umowy o pracę była zmiana miejsca zamieszkania przez M. Z. Zgodnie z art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Z zasady tej wynika bezwzględny zakaz wykorzystywania przez organy administracji nieznajomości prawa przez obywateli lub przerzucanie skutków nieznajomości prawa przez urzędników na obywateli. Trudno przy tym oczekiwać aby to w świadectwie pracy, którego treść reguluje art. 97 § 2 Kodeksu pracy, zamieszczono informację o tym, że do rozwiązania stosunku pracy doszło z powodu zmiany miejsca zamieszkania. Jednocześnie powoływanie się przez organ na naruszenie terminu przewidzianego w art. 71 ust. 6 u.p.z. nie ma istotnego znaczenia prawnego albowiem przepis ten dotyczy innej sytuacji faktycznej niż ta, która zaistniała w niniejszej sprawie, tj. udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku. Okres ten w niniejszym przypadku był natomiast niesporny. Pomijając zatem w zaistniałej sytuacji ocenę i znaczenie ww. dokumentów, złożonych na etapie postępowania odwoławczego, w ocenie Sądu Wojewoda naruszył dyspozycję przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy uwzględni powyższą argumentację.