II SO/Wr 17/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie z wniosku H. K. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu w przedmiocie nieprzekazania skargi postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 300 (słownie: trzysta) złotych; II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Pismem z 2 czerwca 2022 r. strona skarżąca, złożyła wniosek o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu wobec nieprzekazania skargi na bezczynność organu. Strona w uzasadnieniu wniosku podała, że jej skarga na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego wpłynęła do organu w dniu 28 marca 2022 r. zatem termin przekazania skargi do WSA we Wrocławiu upłynął po 30 dniach, tj 29 kwietnia 2022 r. Do wniosku dołączono kserokopię dowodu nadania skargi i skargi. Wniosek o wymierzenie organowi grzywny w niniejszej sprawie wpłynął do tutejszego Sądu w dniu 22 czerwca 2022 r. Wojewoda Dolnośląski, któremu doręczono odpis wniosku o ukaranie grzywną, pismem z dnia 20 października 2022 r wniósł o jego oddalenie, wskazując że opóźnienie wynosiło 122 dni i spowodowane było obiegiem dokumentów. Jednocześnie wskazał, powołując się na art. 100 c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy z związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, że wymierzę grzywny za kilkudniowe opóźnienie nie jest uzasadnione. Skarga przekazana została przez organ do sądu w dniu 29 lipca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 329 259 zm., dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do tych obowiązków, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 55 § 1 p.p.s.a). Grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie ma charakter mieszany, dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Przepis art. 54 § 2 p.p.s.a., jasno stanowi, że organ ma wykonać określony w tym przepisie obowiązek w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania skargi. Z akt wynika, że skarga wpłynęła do organu administracji w dniu 28 marca 2022 r., a zatem trzydziestodniowy termin na przekazanie skargi do Sądu upłynął 29 kwietnia 2022 r. Organ przekazał skargę na bezczynność w dniu 29 lipca 2022 r., a zatem z trzymiesięcznym opóźnieniem. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Uwzględniając powyższe Sąd uznał wniosek strony skarżącej za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 300 zł. Określając wysokość grzywny Sąd miał na uwadze treść wniosku i charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność), a także brak obiektywnych okoliczności usprawiedliwiających taki stan rzeczy. Sąd nie podziela stanowiska Wojewody Dolnośląskiego, jakoby na podstawie ustawy z dnia 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 830), w tym dodany wskazaną ustawą art. 100c ust. 1-4, dotyczący prowadzonych przez wojewodę postępowań w zakresie udzielenia cudzoziemcom zezwoleń na pobyt czasowy, pobyt stały, pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiego oraz zmian i cofnięcia tych zezwoleń, niezasadne było wymierzenie organowi grzywny. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarga będąca przedmiotem niniejszego postępowania dotyczy wniosku o wydanie zezwolenia, który złożony został w 2020 r. Nie dotyczy zatem osoby do której skierowana jest ustawa tzw. pomocowa, bowiem bezsprzecznie nie pochodzi od osoby, która przybyła na terytorium RP w związku z konfliktem zbrojnym z dnia 24 lutego 2022 r. Oceniając wprowadzone regulacje Sąd uznał, że wobec ściśle określonego w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy zakresu podmiotowego i przedmiotowego tej ustawy, przepisy te nie mają zastosowania w postępowaniu toczącym się przed Wojewodą Dolnośląskim w tej sprawie. Z tych wszystkich względów oraz mając na uwadze dyscyplinująco - restrykcyjny charakter omawianej instytucji Sąd stwierdził, że celowym i zasadnym jest nałożenie na Wojewodę Dolnośląskiego grzywny za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Wymiar grzywny został wyliczony na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd postanowił zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty postępowania złożyły się kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od wniosku, opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika 480 zł.