II SA/Lu 192/24

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanny Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Maciej Gapski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2024 r. sprawy ze skargi D. P., G. P., Z. S., K. P., A. P. na postanowienie Wojewody z dnia [...] stycznia 2024 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia 22 stycznia 2024 r., znak: [...] Wojewoda (dalej jako: Wojewoda lub organ) po rozpatrzeniu zażalenia D. P., G. P., Z. S., K. P., A. P. (dalej jako: strony lub skarżący), a także R. P. utrzymał w mocy postanowienie Starosty L. z dnia 6 listopada 2023 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wystąpienia z wnioskiem o zwrot udziałów w nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej jako aktualna działka ewidencyjna nr [...] (obr. 50, ark. 1) o pow. 0,0561 ha, stanowiącej część wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej dawnymi nr [...], [...], [...] i [...].. Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Nieruchomość stanowiąca własność I. P., oznaczona jako działki nr [...], [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 1,1500 ha, wywłaszczona została na rzecz Skarbu Państwa decyzją Prezydenta Miasta L. znak: [...] z przeznaczeniem pod budowę zbiornika retencyjnego w Z. . Przejęcia nieruchomości dokonano w trybie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. nr 10 poz. 64 z 1974 r.) oraz w trybie art. 339 i 341 Kodeksu Cywilnego. Wnioskiem z dnia 3 listopada 2020 r. (data wpływu do organu 10.11.2020) jeden ze spadkobierców byłego właściciela nieruchomości - D. P. wystąpił z wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości w części stanowiącej aktualną działkę ewidencyjną nr [...] znajdującą się w Z. K.. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że do chwili obecnej cel wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości nie został zrealizowany. Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2021 r. znak: [...] Wojewoda wyłączył Prezydenta Miasta L. od prowadzenia sprawy o zwrot nieruchomości oznaczonej jako dawne działki nr [...], [...], [...] i [...], położonej w L. przy ul. [...] w obszarze aktualnej działki ewidencyjnej nr [...] (obr. 50, ark. 1), wobec wystąpienia przesłanek wyłączenia określonych w art. 24 § 1 pkt. 1 i 4 oraz art. 26 § 2 i § 3 k.p.a. w związku z art. 142 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy wyznaczono Starostę L.. Pismem z dnia 14 kwietnia 2021 r. (wpływ do organu 16.04.2021 r.) do wniosku w sprawie zwrotu nieruchomości przyłączyli się A. P., K. P., Z. S., M. P. - G. i G. P. reprezentowany przez D. P.. W dalszym toku postępowania do wniosku przyłączyli się R. P. (pismem z dnia 15 listopada 2021 r.) oraz A. P. i M. P. (pismem z dnia 8 grudnia 2021 r.). Stwierdzając, że wnioskodawcy nie zachowali terminu do złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, wynikającego z art. 136 ust. 7 u.g.n., dodanego do tej ustawy wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2019 r. poz. 801, dalej jako "zm.u.g.n."), Starosta L., na podstawie art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm., dalej jako "ustawa COVID-19"), pismami zawiadomił strony o uchybieniu terminu oraz wyznaczył im 30-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. W treści pisma organ wyjaśnił, że wskutek wejścia w życie zm.u.g.n., wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości mógł zostać skutecznie złożony do dnia 14 maja 2020 r., przy czym z uwagi na zawieszenie biegu terminów w okresie stanu zagrożenia epidemicznego oraz stanu epidemii, powyższy termin upłynął z dniem 24 lipca 2020 r. Wskazując na możliwość złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, organ stwierdził, że z ww. przepisu ustawy COVID-19 nie wynika, jakoby strona zobowiązana była do wskazania przyczyn uchybienia terminu. Postanowieniami Starosty L.: z dnia 11 stycznia 2022 r. znak: [...], z dnia 28 września 2021 r., znak: [...], z dnia 8 grudnia 2021 r. znak: [...] przywrócono D. P., K. P., G. P., Z. S., A. P., R. P., A. P. oraz M. P. wskazany powyżej termin do wystąpienia z wnioskiem o zwrot przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniach postanowień organ I instancji wskazał, że art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 ustawy COVID-19 kształtuje instytucję przywrócenia terminu niezależnie od art. 58 k.p.a. Unormowanie to znajduje zastosowanie do wszystkich terminów, o których mowa w jego treści, w tym terminów materialnoprawnych. Organ podniósł jednocześnie, że z treści tego przepisu nie wynika, by strona zobowiązana była do wskazania przyczyn, z powodu których uchybiła terminowi. W ocenie Starosty, w przypadku złożenia przez stronę stosownego wniosku, organ jest zatem zobligowany do przywrócenia terminu na dokonanie czynności. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ I instancji stwierdził, że wnioskowana do zwrotu działka nr ewid.[...] o powierzchni 0,0561 ha (obr. 50 ark 1), położona w L. przy ul. [...], stanowiąca część wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej dawnymi nr [...], [...], [...] i [...], nie została wykorzystana pod budowę zbiornika retencyjnego w Z. , czyli na cel na jaki wywłaszczono nieruchomość określony w decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 17 maja 1977 r. Działka ta stanowi teren wolny od zabudowy, porośnięty roślinnością porządkowaną przez wnioskodawców przez jej teren przebiega kanalizacja sanitarna oraz kablowa linia energetyczna. Zdaniem organu znajdująca się na działce infrastruktura techniczna nie stanowi infrastruktury zbiornika retencyjnego, a służy obsłudze pobliskiej zabudowy jednorodzinnej. W związku z powyższym Starosta L. decyzją z dnia 3 sierpnia 2022 r. orzekł o zwrocie przedmiotowej nieruchomości na rzecz wnioskodawców, tj. D. P. P. – w udziale [...] części, G. T. P. – w udziale [...] części, K. S. P. – w udziale [...], R. P. – w udziale [...], A. J. P. – w udziale [...], Z. T. S. – w udziale [...] części, A. E. P. – w udziale [...] części i M. T. P.-S. – w udziel [...] części. Jednocześnie organ zobowiązał wnioskodawców do zwrotu zwaloryzowanej kwoty odszkodowania wypłaconego za wywłaszczoną działkę, w częściach adekwatnych do zwracanych im udziałów w tej nieruchomości (tj. D. P. P. do zwrotu kwoty [...]zł, G. T. P. do zwrotu kwoty [...]zł, K. S. P. do zwrotu kwoty [...]zł, R. P. do zwrotu kwoty [...]zł, A. J. P. do zwrotu kwoty [...]zł, Z. T. S. do zwrotu kwoty [...]zł, A. E. P. do zwrotu kwoty [...]zł i [...] do zwrotu kwoty [...]zł. Organ I instancji umorzył postępowanie w stosunku do M. P.-G. z uwagi na brak dokumentów potwierdzających, że osoba ta jest uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o zwrot nieruchomości jako spadkobierczyni byłego właściciela działki. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła G. L. reprezentowana przez Prezydenta Miasta L., domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją postanowień organu I instancji w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Rozstrzygnięciom tym odwołująca się zarzuciła w szczególności naruszenie art. 136 ust. 7 u.g.n. w zw. z art. 2 zm.u.g.n., art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 oraz art. 6 i art. 58 § 1 k.p.a. W ocenie G. L., przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwrot nieruchomości, pomimo braku uprawdopodobnienia przez wnioskodawców, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez ich winy, było bezprawne i sprawiło, że całe przeprowadzone w sprawie postępowanie oraz wydane rozstrzygnięcia należy uznać za wadliwe. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda, decyzją z dnia 15 listopada 2022 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W wyniku skargi złożonej do WSA w Lublinie przez G. L. decyzje organów obu instancji oraz postanowienia Starosty L. w przedmiocie przywrócenia terminu zostały uchylone wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 914/22. Sąd w uzasadnieniu powyższego wyroku wskazał przede wszystkim, że organy, rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu uchybionego w okresie stanu epidemii, nie są zwolnione od obowiązku oceny, czy strona uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu. Oczywiste jest, że w okolicznościach konkretnej sprawy argumentami świadczącymi o braku winy w uchybieniu terminu w okresie stanu epidemii, mogą być kwestie związane z tym stanem (w tym w np. fakt zachorowania przez stronę na COVID-19 i przebywanie z tego powodu na kwarantannie), jednak okoliczności te winny zostać każdorazowo przez stronę wskazane. Zdaniem Sądu kontrolowane decyzje organów obu instancji oraz poprzedzające je postanowienia organu I instancji z dnia 11 stycznia 2022 r., 28 września 2021 r. oraz 8 grudnia 2021 r., przywracające uczestnikom postępowania termin do złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej działki nr [...] położonej w L. przy ul. [...], są wadliwe, a co najmniej przedwczesne, albowiem przywrócenie uchybionego terminu nie zostało poprzedzone zbadaniem braku winy wnioskodawców w jego uchybieniu. Dlatego też rozstrzygnięcia powyższe zostały wydane w naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 oraz art. 6 i art. 58 § 1 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę, że zawiadomienia informujące wnioskodawców o uchybieniu terminu do złożenia wniosku o zwrot nieruchomości oraz wyznaczające im 30-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, zawierało błędne pouczenie o braku obowiązku uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu, tut. Sąd nakazał organowi I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy udzielenie wnioskodawcom prawidłowego pouczenia w tym zakresie i wyznaczenie im terminu do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu, o wskazanie okoliczności świadczących o braku ich winy w uchybieniu terminu. Dopiero po uzupełnieniu wniosku w tym zakresie (ewentualnie bezskutecznym upływie terminu do jego uzupełnienia) organ rozpatrzy wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwrot nieruchomości, uwzględniając przy tym kryterium braku winy w uchybieniu terminu zawarte w art. 58 § 1 k.p.a. W zależności zaś od tego, czy wniosek o przywrócenie terminu, rozpoznany według tych reguł, zostanie uwzględniony, organ wyda w sprawie decyzją merytoryczną lub umorzy postępowanie, jako bezprzedmiotowe, z powodu wygaśnięcia roszczenia o zwrot nieruchomości. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w trakcie którego Starosta L. wezwał wnioskodawców do uprawdopodobnienia braku swojej winy w uchybieniu terminu do wystąpienia z wnioskiem o zwrot udziału w wywłaszczonej nieruchomości, odmówiono przywrócenia przedmiotowego terminu. Starosta uznał powołane przez strony okoliczności w pismach R. P. z dnia 20 września 2023 r., M. P. S. z dnia 27 września 2023 r., D. P., G. P. oraz Z. S., a także K. P. i A. P. z dnia 29 września 2023 r. za niewystarczające do uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu na złożenie wniosku o zwrot udziału w wywłaszczonej nieruchomości. Organ podkreślił, że samo istnienie stanu epidemii nie stanowi przyczyn, których strona nie była w stanie przezwyciężyć nawet przy dochowaniu najwyższej staranności w zakresie prowadzenia swoich spraw, przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dla uprawdopodobnienia braku winy, o którym mowa w art. 58 § 1 k.p.a. wymagane jest, aby zaistniała przeszkoda nie była możliwa do przezwyciężenia. Wobec powyższego organ I instancji stwierdził, że strony uchybiły terminowi do złożenia wniosku o zwrot udziału w wywłaszczonej nieruchomości i postanowieniem z dnia 6 listopada 2023 r. znak: [...] orzekł o odmowie przywrócenia wskazanego powyżej terminu. Na przedmiotowe postanowienie strony wniosły zażalenie. Strony zarzuciły organowi naruszenie treści przepisu art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19, a także błędne zastosowanie przepisu art. 58 § 1 oraz § 2 k.p.a., a także nierozstrzygnięcia wątpliwości interpretacyjnych dotyczących przepisów prawa na korzyść strony. Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewoda utrzymał w mocy orzeczenie wydane przez organ I instancji. Zdaniem Wojewody organ I instancji słusznie uznał, że obowiązujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 20 marca 2020 r. stan epidemii, jakkolwiek wiązał się z wieloma ograniczeniami i utrudnieniami, to jednak nie przełożył się na całkowity paraliż funkcjonowania organów administracji publicznej, które przez cały ten okres nie zaprzestały swojej działalności; nieprzerwanie funkcjonowały również usługi pocztowe. Wojewoda podzielił pogląd organu I instancji, że zachowanie terminów określonych prawem w czasie stanu epidemii było co najwyżej utrudnione, a nie uniemożliwione, a zatem stan epidemii sam w sobie nie może stanowić okoliczności przesądzającej o zasadności przywrócenia terminu. Również nawet najpoważniejsza, przewlekła choroba, o ile nie uniemożliwia obiektywnie możliwości działania i podejmowania czynności w postępowaniach administracyjnych, czy sądowych, nie może być sama w sobie okolicznością, o której mowa w art. 58 § 1 k.p.a. Problemy zdrowotne uzasadniające przywrócenie terminu do dokonania czynności muszą być tego rodzaju, by uniemożliwiały jej dokonanie, przy jednoczesnym uniemożliwieniu posłużenia się inną osobą. Zdaniem organu odwoławczego, przepisy art. 15 zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 ustawy COVID-19 modyfikują tryb postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu w przypadku jego uchybienia w okresie stanu epidemii, jednak jednocześnie nie zawierają samodzielnej podstawy do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu - ani do uwzględnienia takiego wniosku, ani też do odmowy przywrócenia terminu. Z tego względu przepis ten nie funkcjonuje samodzielnie i nie może być stosowany w oderwaniu od przepisów kodeksu, w tym do określonych w nim warunków przywracania terminów, które nie zostały zniesione przepisem art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19. Z treści tego przepisu nie sposób wywieźć, że już sam fakt obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz związane z tym ograniczenia, same w sobie stanowią przesłankę do przywrócenia terminu. Z sytuacji przedstawionej przez strony, które złożyły zażalenie na ww. postanowienie Starosty L. nie wynika, by były one osobami wymagającą leżenia, pobytu w szpitalu, czy nawet korzystającymi z porady lekarskiej i zwolnienia lekarskiego, co skutkowałoby tym, że nie wykluczało to możliwości złożenia w terminie wniosku o zwrot. Na żadną z tych okoliczności nie został przedstawiony jakikolwiek argument, dowód (zaświadczenie lekarskie bądź służb sanitarnych kierujących na izolację czy kwarantannę, czy chociażby dokumentujący to zdarzenie wydruk z Internetowego Konta Pacjenta), prócz stwierdzenia osób, które złożyły zażalenie na powyższe postanowienie, że w okresie obowiązywania stanu epidemii wnioskodawcy co do minimum ograniczyli kontakty międzyludzkie, albowiem, w przekonaniu skarżących panujące wówczas ryzyko zachorowania, a co za tym idzie, doznania uszczerbku na zdrowiu ocenić należy jako realne, co uniemożliwiło im dochowanie ww. terminu. Wojewoda podkreślił, że organ I instancji prawidłowo dokonał oceny braku zasadności przywrócenia dla stron terminu do złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Przyjęcie natomiast stanowiska stron, które złożyły powyższe zażalenie, dawałoby możliwość instrumentalnego wykorzystywania tej instytucji procesowej. Stanowisko to nie znajduje oparcia w treści przepisu art. 58 § k.p.a. W skardze do sądu administracyjnego D. P., G. P., Z. S., K. P. oraz A. P. zarzucili decyzjom obu instancji naruszenie: 1. naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ orzekający realizacji zasady kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu administracyjnym oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do zupełnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie ustalenia czy skarżący nie ponieśli winy w uchybieniu terminu do wystąpienia z wnioskiem o zwrot udziałów w wywłaszczonej przedmiotowej nieruchomości, jak również poprzez brak uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli w całym toku postępowania administracyjnego, poprzez brak dążenia organu do zapewniania stronom ochrony prawnej; 2. naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez niezrealizowanie obowiązku prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufania obywateli do organów państwa; 3. naruszenia art. 9 k.p.a. poprzez niezrealizowanie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz obowiązku czuwania nad tym, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości praw i w tym celu udzielały niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Wojewody oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty L. i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono także o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm prawem przypisanych. Skarżący zażądali rozpoznania sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu przedstawiono argumenty świadczące, zdaniem skarżących, o zasadności złożonego środka zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W związku z tym, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym Sąd nie uwzględnił wniosku skarżących o przeprowadzenie rozprawy. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły także przepisów prawa materialnego. Postawą wydania zaskarżonych postanowień o odmowie przywrócenia terminu określonego w art. 136 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm., dalej jako u.g.n.) były przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem, zwalczaniem COVID-19 (tj.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm.) przede wszystkim art. 15 zzzzzn2, a także regulacje zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego odnoszące się do instytucji przywrócenia terminów procesowych. Zdaniem Sądu słuszne jest stanowisko organów obu instancji, że w przypadku przywracania terminu prawa administracyjnego na podstawie art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19 mają zastosowanie przepisy k.p.a. w szczególności art. 58 § 1 i 2, w którym uregulowano przesłanki przywrócenia terminu. Kluczowe dla sprawy jest zatem rozważenie, czy skarżący spełnili ustawowe przesłanki do przywrócenia terminu do wystąpienia z wnioskiem o zwrot udziału w wywłaszczonej, opisanej powyżej, nieruchomości. Zgodnie z przepisem art. 136 ust. 7 u.g.n., dodanym do tej ustawy z dniem 14 maja 2019 r., tj. wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (zm.u.g.n.), uprawnienie do zwrotu, o którym mowa w ust. 3, wygasa, jeżeli od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, upłynęło 20 lat, a w tym terminie uprawniony nie złożył wniosku, o którym mowa w ust. 3. W takim przypadku właściwy organ nie ma obowiązku zawiadamiania oraz informowania, o którym mowa w ust. 2. Mając na względzie, że w niniejszej sprawie wniosek o zwrot dotyczy nieruchomości wywłaszczonej na podstawie aktu wydanego przeszło 45 lat temu (decyzji z 1977 r.) , powyższy przepis należy stosować w powiązaniu z art. 2 ust. 1 zm.u.g.n., zgodnie z którym w przypadku gdy termin, o którym mowa w art. 136 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 1, upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy albo gdy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do upływu tego terminu pozostało nie więcej niż 12 miesięcy, wniosek, o którym mowa w art. 136 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, może zostać złożony w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Jak już wyżej wskazano, wymieniona nowelizacja u.g.n. weszła w życie w dniu 14 maja 2019 r., co oznacza, że przewidziany w jej art. 2 ust. 1, 12-miesięczny termin na złożenie wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części, kończył bieg z dniem 14 maja 2020 r. W dniu 31 marca 2020 r. weszła jednak w życie ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem, zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 568), którą do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (ustawy COVID-19) dodano m.in. przepis art. 15zzr ust. 1, zgodnie z którymi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów, m.in. do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki (pkt 2) oraz zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony (pkt 5) - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Termin wynikający z art. 136 ust. 7 u.g.n. w związku z art. 2 ust. 1 zm.u.g.n. jest niewątpliwie terminem prawa materialnego, przewidzianym do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki. Ponadto z jego upływem łączy się skutek w postaci wygaśnięcia uprawnienia do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, co oznacza, że jest to termin zawity (prekluzyjny). Stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 został ogłoszony na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 14 marca 2020 r., mocą rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 433). Stan zagrożenia epidemicznego został następnie odwołany z dniem 20 marca 2020 r. (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego – Dz. U. z 2020 r. poz. 490), jednak w jego miejsce, od tego dnia ogłoszono na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii – Dz. U. z 2020 r. poz. 491). Stan epidemii został zniesiony z dniem 16 maja 2022 r. (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii – Dz. U. z 2022 r. poz. 1027). Z kolei terminy, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID-19, biegły dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), a zatem od 24 maja 2020 r. W świetle przedstawionych wyżej regulacji, wynikający z art. 136 ust. 7 u.g.n. w zw. z art. 2 ust. 1 zm.u.g.n. termin do złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, mający zastosowanie w niniejszej sprawie – uwzględniając okres zawieszenia jego biegu z mocy art. 15 zzr ust. 1 ustawy COVID-19 – upłynął z dniem 24 lipca 2020 r. Nie budzi zatem wątpliwości, że wniosek D. P. z dnia 3 listopada 2020 r. (data wpływu do organu I instancji 10.11.2020 r., k. 1 akt adm. I inst.), który zainicjował niniejsze postepowanie, został złożony po upływie powyższego terminu. Ponadto również wnioski o zwrot wywłaszczonej nieruchomości pozostałych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości (K. P., G. P., Z. S., A. P., M. P.-G. oraz R. P., A. P. i M. P.) złożone były po terminie: w dniu 14 kwietnia 2021 r. (k. 26 akt adm. I inst.), w dniu 17 listopada 2021 r. (k. 90 akt adm. I inst.), w dniu 16 grudnia 2021 r. (k. 117 akt adm. I inst.). Wobec faktu, iż złożenie przedmiotowego wniosku miało miejsce jeszcze w okresie obowiązywania stanu epidemii, organy orzekające w sprawie zobowiązane był zastosować tryb przewidziany w art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19. Wyjaśnić należy, że zgodnie z przywołanym wyżej art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19, w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu (ust. 1). W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2). W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (ust. 3). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przytoczone unormowanie stanowi szczególne rozwiązanie prawne, które reguluje kwestie związane z terminami prawa administracyjnego w sposób odmienny, niż w normalnych okolicznościach. Umożliwia bowiem stronom przywrócenie terminów materialnoprawnych. Ustawodawca w przepisie tym zdecydował się ponadto dać stronom dodatkową szansę na dokonanie czynności kształtujących ich prawa i obowiązki na wypadek uchybienia terminu w trakcie panującej pandemii w związku z COVID-19. Oznacza to, że w sytuacji, kiedy strona złoży wniosek o przywrócenie terminu o charakterze materialnoprawnym, obowiązkiem organu jest jego rozpatrzenie (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 862/21, LEX nr 3303012). Dokonana w art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19 modyfikacja reguł przywracania terminów oraz poszerzenie katalogu terminów podlegających możliwości przywrócenia o terminy materialnoprawne, nie oznacza jednak, że przepis ten równocześnie znosi warunek przywrócenia terminu, jakim jest uprawdopodobnienie braku winy strony w uchybieniu terminu. Sąd w składzie orzekającym w sprawie przychyla się do zdecydowanie dominującego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, wedle którego pomimo, że z art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19 nie wynika, według jakich zasad organy administracji powinny rozpatrywać wnioski o przywrócenie terminów prawa administracyjnego, to jednak skoro ustawodawca nawiązał w ust. 3 tego artykułu wprost do art. 58 k.p.a., należy przyjąć, że jego intencją było, aby wnioski tego rodzaju rozpatrywane były właśnie w oparciu o przepisy k.p.a. Przepis art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 nie przewiduje bowiem innych przesłanek przywrócenia terminu, niż przewidziane w przepisach k.p.a., a wprowadza jedynie dodatkowy tryb zawiadomienia strony o uchybieniu i wydłuża - z siedmiu do trzydziestu dni - termin do złożenia prośby o przywrócenie. Nie sposób też uznać, że przepis ten funkcjonuje samodzielnie i może stanowić wyłączną podstawę do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Jakkolwiek zatem omawiana regulacja wprowadza szczególny tryb przywrócenia terminu, mający na celu stworzenie dodatkowej ochrony prawnej dla stron w postępowaniu administracyjnym w przypadku niedochowania przez nie terminów przewidzianych przepisami prawa, zastrzeżoną dla terminów uchybionych w czasie trwania epidemii, to jednak analiza treści tego przepisu niewątpliwie również wskazuje, że sam stan epidemii nie oznacza, iż w każdym przypadku organ zobowiązany jest przywrócić termin. Tym samym przywrócenie terminu w trybie art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 nadal uwarunkowane jest spełnieniem przesłanki braku winy, wynikającej z art. 58 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt I FSK 1218/22, a także wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych, w tym: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1588/21; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 749/21, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 776/21; wyroki WSA w Łodzi: z dnia 14 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 862/21 i z dnia 8 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 20/22; wyrok WSA w Opolu z dnia 15 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Op 13/22; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 31 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 84/22 – opubl. w CBOSA). W ocenie Sądu wniosek o przywrócenie terminu w trybie art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 ustawy COVID-19 powinien być rozpatrywany w kontekście przesłanek określonych w art. 58 k.p.a. Przepis art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 ustawy COVID-19 – jak już wyżej wskazano – modyfikuje tryb postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu w przypadku jego uchybienia w okresie stanu epidemii, jednak jednocześnie nie zawiera samodzielnej podstawy do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu – ani do uwzględnienia takiego wniosku, ani też do odmowy przywrócenia terminu. Z tego względu przepis ten nie funkcjonuje samodzielnie i nie może być stosowany w oderwaniu od przepisów k.p.a., w tym od określonych w nim warunków przywracania terminów, które nie zostały zmodyfikowane ani zniesione przepisem art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19. Ponownie należy podkreślić, że z treści tego przepisu nie sposób wywieźć, że już sam fakt obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz związane z tym ograniczenia, same w sobie stanowią ustawową przesłankę do przywrócenia uchybionego terminu. Okoliczności te niewątpliwie były przyczyną poszerzenia w art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 katalogu terminów podlegających przywróceniu oraz wprowadzenia dodatkowych - korzystnych dla stron reguł ich przywracania, (obowiązku zawiadamiania stron o uchybieniu terminu oraz wydłużenia z 7 do 30 dni terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu), jednak nie sposób uznać, że zniosły one również obowiązek uprawdopodobnienia przez stronę braku winy w uchybieniu terminu – jako warunku jego przywrócenia. Obowiązujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej do dnia 16 maja 2022 r. stan epidemii, jakkolwiek wiązał się z wieloma ograniczeniami i utrudnieniami, to jednak nie przełożył się na całkowity paraliż funkcjonowania organów administracji publicznej, które przez cały ten okres nie zaprzestały swojej działalności. Przez cały ten okres funkcjonowały również usługi pocztowe. Zachowanie terminów określonych prawem w czasie stanu epidemii było zatem co najwyżej utrudnione, a nie uniemożliwione, stąd też stan epidemii sam w sobie nie może stanowić okoliczności przesądzającej o zasadności przywrócenia terminu. Z tych względów organy, rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu uchybionego w okresie stanu epidemii, nie są zwolnione z obowiązku oceny, czy strona uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu. Oczywiste jest, że w okolicznościach konkretnej sprawy argumentami świadczącymi o braku winy w uchybieniu terminu w okresie stanu epidemii, mogą być kwestie związane z tym stanem (w tym w np. fakt zachorowania przez stronę na COVID-19 i przebywanie z tego powodu na kwarantannie), jednak okoliczności te winny zostać każdorazowo przez stronę wskazane. Odnosząc się do oceny stanowiska organu w zakresie spełnienia przesłanek przywrócenia terminu określonych w powołanych powyżej przepisach ustawy COVID-19 i k.p.a. należy uznać, że było ono prawidłowe. Możliwość przywrócenia terminu byłaby dopuszczalna, jeżeli strony wykazałyby istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności świadczących o braku winy w uchybieniu terminu określonego w art. 136 ust. 7 u.g.n. Takie uprawdopodobnienie jednak w realiach przedmiotowej sprawy nie miało miejsca. Słusznie zatem organy przyjęły, że brak było podstaw do przywrócenia terminu. W aktach postępowania prowadzonego przez organ I instancji znajdują się oświadczenia wszystkich skarżących, tj.: D. P., G. P., Z. S., K. P. oraz A. P. odnoszące się do przyczyn uchybienia terminu do złożenia wniosku o zwrot nieruchomości. Treść tych oświadczeń znajduje się w aktach (k. 284-295, akt adm. I inst.), a także została opisana w uzasadnieniach orzeczeń organów administracji. Odnosząc się do oświadczenia D. P., który działał w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik G. P. i Z. S. należy stwierdzić, że nie zawiera ono uprawdopodobniania, iż uchybienie przez tych skarżących terminu do wystąpienia z wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości nastąpiło w sposób niezawiniony. Należy wyjaśnić, że D. P. złożył wniosek o zwrot za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 6 listopada 2020 r. (kopert przy wniosku, k. 1 akt adm. I inst.) natomiast G. P. i Z. S. w dniu 16 kwietnia 2021 r. (k. 26 akt adm. I inst.). Oświadczenie, w którym zawarto uprawdopodobnienie braku winy nie zawiera żadnych szczegółowych, konkretnych informacji dających podstawę do wysunięcia wniosku, że składając podanie o zwrot odpowiednio w dniach 6 listopada 2020 r. oraz 16 kwietnia 2021 r. strony dokonały tej czynności po ustaniu przyczyny, która uniemożliwiła dochowanie terminu. D. P. w piśmie wskazał na przewlekłe problemy zdrowotne związane z przeszczepem nerki, a także dołączył do pisma orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 16 lipca 2015 r., z którego wynika, że niepełnosprawność istnieje od 12-go roku życia (k. 286 akt adm. I inst.). Ponadto powołał się na ogólne niebezpieczeństwo związane z możliwością zachorowania na COVID-19 oraz apele władz państwowych do obywateli o konieczności pozostania w domach. W stosunku do G. P. oraz Z. S. podniesiono, że osoby te mieszkają poza granicami kraju – w [...] i [...] – a stan pandemii i wynikające z niego restrykcje uniemożliwił im działanie. K. P., który wniosek o zwrot złożył w dniu 16 kwietnia 2021 r., w oświadczeniu z dnia 29 września 2023 r. (k. 290 akt adm. I inst.) wyjaśnił, że złożył wniosek po terminie z powodu pandemii oraz faktu ciąży oraz urodzenia dziecka przez jego partnerkę w maju 2020 r. Skarżący ten wyjaśnił, że nie chciał narażać partnerki i noworodka na zarażenie wirusem Ponadto powołał się na zakaz wychodzenia z domów i przebywania w miejscach publicznych, a także nieumiejętność posługiwania się komputerem. A. P., który wniosek o zwrot złożył w dniu 16 kwietnia 2021 r., w oświadczeniu z dnia 29 września 2023 r. wyjaśnił, że jest osobą głuchoniemą, co uniemożliwia mu samodzielne załatwianie spraw urzędowych. Okoliczność bycia osoba głuchoniemą od urodzenia, zdaniem tego skarżącego, nakazuje uznanie, że brak było winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Ponadto ogólnie powołał się na informacje z Polskiego Związku Głuchoniemych o zawieszeniu terminów w okresie pandemii. Wszystkie powyższe oświadczenia zawierają zbliżoną argumentację. W swych pismach skarżący w żaden sposób nie odnieśli się do konkretnych, trwających przed złożeniem wniosku o zwrot nieruchomości problemów natury zdrowotnej lub zdarzeń losowych, które uniemożliwiłyby dochowanie terminu. Skarżący powołują się jedynie na fakt panującej w Polsce w latach 2020-2022 epidemii COVID-19, która spowodowała liczne utrudnienia w funkcjonowaniu państwa oraz administracji publicznej, a także masowe zachorowania stanowiące niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia ludzi. Dodatkowo strony powołały się bądź na długotrwałe problemy zdrowotne związane z niepełnosprawnością (D. P. i A. P.), bądź na fakt przebywania poza granicami kraju (G. P. i Z. S.), a także na ciążę i urodzenie dziecka przez partnerkę w maja 2020 r. (K. P.). Dodatkowym argumentem D. P. i K. P. była nieumiejętność posługiwania się komputerem. Zdaniem tut. Sądu przedstawione przez skarżących argumenty i okoliczności przekroczenia przez nich terminu określonego w art. 136 ust. 7 u.g.n. nie mogą stanowić podstawy do jego przywrócenia. W tym zakresie należy w pełni podzielić stanowisko organów obu instancji. Przesłanką zasadności wniosku o przywrócenie terminu jest kryterium braku winy. Kryterium to wymaga uprawdopodobnienia, co wiąże się z koniecznością wykazania, że pomimo dołożenia szczególnej staranności przy prowadzeniu własnej sprawy, wystąpiły okoliczności od strony niezależne, które uniemożliwiły dochowania tej staranności i zachowania terminu. Zatem strona wnioskująca o przywrócenie terminu powinna przedstawić okoliczności, poparte argumentacją lub dokumentami źródłowymi, na podstawie których możliwe będzie uznanie, że powołane we wniosku okoliczności faktycznie wystąpiły. Powołane w oświadczeniach, podaniach o przywrócenie terminu, okoliczności ogólnie odnoszące się do stanu epidemii, a także zagrożeń i ograniczeń z niego wynikających w żaden sposób nie uprawdopodobniają braku winy. Należy również podkreślić, że przewlekłe problemy zdrowotne, czy nawet niepełnosprawność w stopniu znacznym nie uzasadniają każdorazowego przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Istotne jest również to, że wnoszący o przywrócenie terminu powinien powołać się na konkretne, realne przeszkody, które w określonej sytuacji i czasie uniemożliwiły działanie. W oświadczeniach przedstawionych przez skarżących nie wyjaśniono zupełnie faktu złożenia wniosku o zwrot w dniach 6 listopada 2020 r. oraz 16 kwietnia 2021 r. oraz szczegółowych okoliczności towarzyszących składaniu wniosków akurat w tych terminach. W orzecznictwie sądów podkreśla się, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Za taką okoliczność nie można uznać podeszłego wieku oraz stałych przewlekłych schorzeń. Nie są to przyczyny nagłe i zaskakujące, lecz mające charakter stały i przewidywalny. (por. np.: postanowienie NSA z 4.02.2014 r., II FZ 1178/13, LEX nr 1452565.) W zakończeniu Sąd podkreśla, że znane mu jest orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjne wyrażone między innymi w wyrokach z 18 stycznia 2023 r., I GSK 313/22, z 28 listopada 2023 r. II GSK 106/23, z 21 czerwca 2023 r. I GSK 1164/22, z 28 lutego 2023 r. I GSK 1071/22, (dostępne w CBOSA), zgodnie z którym prawidłowa wykładnia przepisu art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) prowadzi do wniosku, że zakres zastosowania tego przepisu nie obejmuje uchybień terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego, które miały miejsce w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, jednak zakończyły swój bieg przed 16 grudnia 2020 r. Analiza art. 15zzzzzn2 specustawy covidowej, wprowadzonego przez art. 1 pkt 24 ustawy z 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 2255), w związku z dyspozycją przepisu końcowego art. 10 tej ustawy zmieniającej, nie pozostawia wątpliwości co do zakresu retroaktywnego działania nowej regulacji. Konieczne jest jednak wyjaśnienie, że zastosowanie tego poglądu w realiach niniejszej sprawy doprowadziłoby do konieczności orzekania na niekorzyść stron skarżących. Sąd nie mógłby bowiem oceniać zasadności odmowy przywrócenia terminu - musiałby uznać, że materialnoprawny termin określony w art. 136 ust. 7 u.g.n. upłynął i nie jest możliwe jego przywrócenie ani na podstawie przepisów szczególnych, ani tym bardziej na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego wynikający z art. 134 § 2 p.p.s.a. Sąd merytoryczne ocenił zasadność przywrócenia terminu na podstawie art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19, uznał jednak, że zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie – organy wydały w sprawie prawidłowe orzeczenia. Nie dopatrując się naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze, w tym zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, odnoszących się do obowiązków informacyjnych organów administracji oraz zasady zaufania do organów publicznych, mając na uwadze zaprezentowaną powyżej argumentację, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.